Lesbo vingeren neuken in de paardenstal

lesbo vingeren neuken in de paardenstal

...

Geile vrouwen films negerinnen kut


lesbo vingeren neuken in de paardenstal

...


Mijn angst om een hatelijke job Jammerlijk Onbevredigende Beproeving te moeten doen. Omdat ik dwang ervaar als de dwang van concentratiekampen. Ook symboliseert de das mijn angsten om nooit wat te kunnen doen met mijn passies. En de strop natuurlijk. Want zelfmoord is een zeer centraal, dichtbij thema in mijn leven. Mijn ogen zijn groot en fel groen.

Want als ik mij niet obessief bezighoud met mezelf, dan zijn mijn interesses groot en kijk ik naar de wereld met nog altijd gretige ogen, de pupillen zijn rood en hongerig, passievol. Mijn oren zijn groot en zwart, want ik sla alle info op, en dat is een moeten. Dat ervaar ik als een verplichting, zoveel mogelijk info op slaan, uit angst, om mij met kennis te kunnen verdedigen.

Die kleur keert ook weer bij de boeken die in mijn zakken zitten. De zakken zijn mijn bagage, en mijn bagage is van goud. Maar die bagage nog uitbreiden -door kennis te vergaren- ervaar ik blijkbaar toch ook als een last. Mijn haar is lang, want in mijn zelfbeeld is mijn haar nog altijd lang, het lange haar dat ook de vrijheid symboliseert en het vrouwelijk, het gevoel, de emotie, het gevende en tegelijk ook het ontvankelijke. En mijn mond staat scheef en wijst op een zeer cynische trekje.

De cynicus is altijd de ontgoochelde idealist. Mijn armen en voeten hebben een duidelijk contrast. Dat is ook weer logisch, want ik ben intern vaak verdeeld. Ik heb een erg sociale kant, maar ik heb ook een hyperindividualistische kant. En ik heb strijdbaars, maar ook iets fatalistisch. Voila, ik denk dat we rond zijn. De naakte mens, op een blad papier met wascostiften. Een driedaagse groepstherapie in een wel bijzonder intieme sfeer. Wat moogt ge daar eigenlijk over zeggen? Zelfs als ge de namen van de andere deelnemers niet vermeldt, wat moet moogt ge er dan over zeggen?

Moogt ge daar achteraf iets over schrijven? Misschien als ge in algemeenheden schrijft. Als dat zo is dan zijn er veel mensen die…. En dat maakt het zo schoon. Die verhalen van 11 mensen hebben mij zeer geraakt. Ze dansen rond in mijn hoofd, de pijn ervan, maar ook de lessen, en ook de schoonheid.

Die 11 mensen zijn kwetsbaar, omdat het gevoelige mensen zijn, mensen die geven om een ander. Het ene verhaal blijft wat meer plakken dan het andere. De ene mens heeft onbewust meer lessen voor u dan een ander. Er waren voor mij enkele personen die mij meer op enkele feiten drukten dan anderen. Zo was er iemand die zich helemaal zo geen zorgen maakt over zaken als sociale zekerheid.

Het is iemand die eigenlijk meer het leven leeft dat ik vroeger altijd predikte, vooral als kind. Iemand die een huis deelt met velen en absoluut niet in het klassieke huisje-boompje-tuintje-verhaal stapt. Dat is ergens confronterend, want zelf blijf ik wel vaak hangen in heel veel zorgen rond sociale zekerheid wat mij soms ook drijft tot orthodoxe keuzes waar ik toch zo tegen ben. Die persoon zal misschien mijn ongemak hebben opgemerkt als deze persoon in mijn buurt was.

Langs deze weg dan sorry: Ook was je vrolijke uitstraling en lichte tred confronterend voor mij en ben je daardoor erg blijven plakken. Ook was er iemand die zich meteen zo heel erg thuis voelde en zo ontspannen en ongedwongen in de groep zat, dat het eerst op mijn zenuwen werkte.

Ook weer als spiegel. De berekende control freak extravert die tijdens zijn berekeningen nog als stille introvert overkomt.

En als het mij dan niet zou lukken om veel aandacht naar mij toe te trekken, dan ben ik gewoon weg, want dan ervaar ik een donker, duistere overspoeling van falen. Zeer, mja, ik ga er geen uitspraak over doen: Ook was er iemand die voor een groot stuk mezelf was. Een helper, iemand die zich optrok aan anderen helpen.

Iemand die zijn maatschappelijke rol als mantel kon aantrekken om naar buiten te stappen. Och jong, hoe vaak heb ik dat niet gedaan? Eén rol aangenomen en mij zo fier en gerust kunnen presenteren aan de wereld, zodat ik de rest van mij heerlijk onder de mat kon vegen. En dan dat verstand, dat bezig moet zijn, dat altijd bezig moet zijn, gelijk een spons die altijd honger heeft.

Ik zou nog voortgaan en zeggen wat ik allemaal geleerd heb, maar dan kom ik uit op een blogpost die veel te lang is voor het concentratievermogen van de digitale mens.

Ik kan iedereen een Gestalttherapiegroep van het IVC aanraden om met heel veel zaken in het reine te komen en duidelijk te weten hoe het nu verder moet. Meer info vind je hier: Het toenemende narcisme, de wild gepredikte eigenliefde, het steken van de eigen loftrompet in de anus van de buurman of collega waar men jaloers op is.

Het narcisme sijpelt overal doorheen. Komt het door Facebook? Is het omdat we geen religie meer hebben en we onszelf tot God hebben gemaakt? Het gaat alleszins ver. Al bijna zo ver als uw eigen eindejaarsvragen stellen. De isolatie van Rusland door het Westen. De absurde demonisering van een mens als Bart De Wever en tegelijk de toegenomen polarisering tussen links en rechts, terwijl beide ongelijk hebben en rond de pot draaien.

Hoe kalm en gebeurtenisloos dit jaar was. Dat ze zich afvragen waarom ze doen wat ze doen en of wat ze doen hen eigenlijk wel gelukkig maakt. Als blijkt dat ze niet gelukkig zijn met wat ze doen, wens ik hun de moed toe om hun leven een extreme makeover te geven. En dat ze hun politieke macht zelf uitoefenen, niet door te gaan stemmen en zich te laten vertegenwoordigen door een of andere gladden aal, maar door zelf hun dromen uit te bouwen.

Het heeft niet veel om het lijf, maar het is een aardig boek. En onderhuids vat het eigenlijk zeer goed onze tijdsgeest. Veel gebeurt er niet in, maar in een mensenleven gebeurt nu eenmaal niet veel. En als het geen film moet zijn van Ik verdraag sinds enkele jaren geen enkele muziek meer. Een verklaring heb ik daar niet voor. Het is begonnen door altijd naar documentaires te luisteren via YouTube.

Maar of dat nou de oorzaak is van mijn plotse aversie voor muziek? Als ik toch iets moet zeggen: Goh, eindelijk durven beginnen aan een doctoraat.

Misschien mijn vooruitgang met Slowaaks. De herlancering van Verkrijt www. Mijn engagement voor buddywerking. Mijn lidmaatschap van de liberalen. Het verdict van mijn therapeut: Het verdict van een knappe huisarts: Het was al bij al een zeer kalm, gebeurtenisloos jaar.

Als ik iets moet zeggen: Doctoreren in de Amerikaanse Burgeroorlog is wel plezant. En de wereld van Gestalt is zeer boeiend, bevrijdend. Mijn vrouw en mijn schoonfamilie. De verbeterde samenwerking met mijn tekenaar en mijn co-schrijfster. Misschien de deelname aan een Gestalttherapiegroep en de kennismaking met Gestalttherapie.

En ik ben zeer graag vrijwilliger bij Buddywerking. Zoveel mogelijk positiefs betekenen voor zoveel mogelijk mensen zonder mezelf te moeten verraden en zonder mij financieel nog letterlijk op een dieet van enkel patatten met koffie in een onverwarmde tochtige zolderkamer te zetten. Ge moogt binnen een jaar eens komen kloppen om te horen wat ik ervan gebakt heb. Hier zijn ze, ik heb er veel meer, maar ik houd het op de tien belangrijkste: Nèm, het is er uit.

Ik wil euro per maand verdienen. Ik wil elke dag minstens 6 km lopen. Bij voorkeur 's morgens vroeg. En max 12 km, want ge moet daar ook niet in overdrijven.

Ik wil minstens één nieuw toneelstuk opvoeren in Ik wil volgende zomer trouwen in Slowakije. Ik wil mijn aversie tegenover macho's genoeg overwinnen om enkele keren per week te gaan fitnessen en als het niet lukt, om al het fitnessmateriaal aan te kopen om zelf een fitnesszaal in mijn eigen huis te hebben. Ik wil in plaats van elke week minstens één boek te lezen, overschakelen naar om de twee weken één echt nuttig boek te lezen, want ik lees nog altijd te veel brolboeken.

Ik wil een film met sketches maken van in totaal anderhalf uur en vertonen in een zaal. Ik wil enkele uren vrijwilligerswerk extra per week doen, bijvoorbeeld bij de drugslijn.

Ik wil Pools gaan studeren en op tolkniveau kennen. Ik wil voor mijn doctoraat naar de Verenigde Staten gaan en in oorspronkelijke bronnen kijken en dus niet alleen maar boeken lezen over mijn onderwerp.

Ik wil minstens nieuwe, toffe mensen leren kennen, want de laatste drie jaar was mijn sociaal leven vaak zeer tam, leeg, saai. Wat zijn uw nieuwjaarsresoluties? Als ge eerlijk zijt. Deze morgen had ik 'controle' van de begeleiders van Buddywerking, de organisatie waar ik vrijwilliger ben. Ge moogt mij, zoals nogal wat mensen uit mijn omgeving, zot verklaren dat ik gratis mensen wil helpen, maar binnen redelijk normen ik moet helaas ook geld verdienen doe ik dat graag.

De man die ik begeleid, zei drie keer dat het dankzij mij was dat hij het voorbije jaar niet moest opgenomen worden in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik ben daar redelijk trots op of ik zou het niet herhalen. Al die zelfbewieroking in deze tijd raakt enorm afgezaagd, maar ik maak er mij ook constant schuldig aan. Mijn moeder was minder trots. Ik weet het niet. Ik denk dat het daarom net zo hielp, omdat mijn aanwezigheid geheel gratis was.

Maar, het is waar, om een echt goeie therapeut te zijn, heb je serieus wat onkosten. De opleiding die ik deze week volg, kost toch alweer euro. En dat is dan één mini-opleiding in een opleiding die eigenlijk nooit stopt. Van zodra ik 't groot lot win, ga ik het helemaal gratis doen. En dan zal het waarschijnlijk nog iets beter werken, al zijn de meningen daarover verdeeld. Een rasechte liberaal zou zeggen dat de mensen gratiswerk niet naar waarde schatten. Het kan, ik weet het niet.

In Slowakije reizen alle studenten sinds kort gratis met de trein. Ik heb de mensen daar nog nooit zo horen klagen. Zélfs de studenten die er toch van profiteren, zijn er niet over te spreken. Och ja, 't is niet gemakkelijk om zonder commentaar goed te doen, de ene verwijt u van een stommerik te zijn omdat je iets gratis doet, een ander verwijt u een geldwolf te zijn, omdat je 't niet gratis wil doen.

Mijn patiënten zijn vaak mensen die Als ge een recept wilt om mentaal aan de grond te raken, awel, probeer dan echt voor iedereen goed te doen.

Soit, ik ga een bejaarde man bellen met een zeer bescheiden reisclub voor bejaarden. Hij heeft een tolk Russisch nodig. Iets dat ik gratis doe. Ik vind die mens sympathiek. Een gepensioneerde leerkracht geschiedenis. Als kind wilde ik dat ook worden.

Dat heb ik trouwens nog nooit gedaan: Zelfs gratis is daar geen vraag naar. Spijtig, ik zou 't met veel plezier doen.

Bon, die mijnheer bellen en dan 't avondeten dat mijn vrouw vooralsnog gratis bereidt, opeten. Wie trouwens op een dag beslist om zichzelf te zijn: Maar dat geeft niet.

Als ge u voor doet als iemand anders, wordt ge ook daar voor aangevallen. Wie graag een stukje van zijn tijd wil geven om iemands steunpilaar te zijn, kan zich hier aanmelden: Zo af en toe bekruipt mij het gevoel dat ik meer lees over het leven van volstrekt fictieve figuren, dan ik zelf leef. Of telt lezen eigenlijk ook als leven? Ik maak op een doorsnee dag eigenlijk betrekkelijk weinig mee.

Als ik niet aan het schrijven, aan het tolken, therapie aan 't geven of aan 't schrijven ben, aan mijn doctoraat lees: Wat ik van al dat gelees verwacht, is zelfs mij niet duidelijk. Goh, soms, nogal vaak, moet ik mij door de pagina's worstelen.

Mja, ik weet het niet, ik kan toch niet direct iets zeer bruikbaars bedenken dat ik zou uit romans gehaald hebben. Naar 't schijnt, verhoogt het mijn empathie. Kan ik daarom vrij goed snappen hoe mensen zich voelen, omdat ik romans lees?

Bewijs daarvoor heb ik niet. Ik vond mezelf al een zeer empathisch en over gevoelig kind nog voor ik kon lezen. Misschien grijpen gevoelige mensen gewoon eerder naar een roman om te ontsnappen uit de soms harde realiteit.

En lukt mij dat dan? Ontsnap ik uit de realiteit als ik een roman lees? Het moet al een verdomd goed boek zijn, eer ik vergeet dat ik aan het lezen ben. Mijn talen verbeteren erdoor. Ik pas er dan ook voor op om geen boeken te lezen in het Nederlands, om er tenminste zeker van te zijn dat lezen dat tenminste toch mijn talenkennis wat verbetert.

Wat verwacht ik toch van al dat lezen? De status van intellectueel te zijn? Tegenwoordig is dat een scheldwoord, een woord dat gelijkstaat aan arrogante, pedante zak. Dus dat ook al niet. De meest wijze mensen die ik ken, lezen helemaal nooit romans. Lees ik om zelf beter te schrijven? In de praktijk zorgt lezen er vooral voor dat je zelf minder schrijft, faalangst krijgt of ontmoedigd concludeert: Alles is al geschreven.

Waarom doe ik het dan? Om aan mezelf te bewijzen dat ik de discipline heb om door honderden pagina's te wroeten? Omdat ik mijn ogen kapot wil maken zodat ik levenslang recht heb op een invaliditeitsuitkering?

Best toch eerst even checken of blinden daar daadwerkelijk recht op hebben. Ah, wacht, zou ik lezen om contact te kunnen leggen met andere lezers? Hmm, boekenwurmen zijn natuurlijk zelden de meest extraverte, communicatieve personen. Sja, ik weet het niet. Als ik moet gokken dan is het hierom: Ik eer eigenlijk mijn vader als ik lees.

Maar euhm, misschien moet ik toch eens wat anders gaan doen om mijn vader te eren. Iets dat wat concretere dingen oplevert. Dat gezegd zijnde, kan ik het toch niet laten: Wat is dat burnout? Dat is het gevoel dat men je leegzuigt. Leerkrachten verdrinken in administratieve taken, tijdrovende aanvullingen van leerlingendossiers, moeten zich voor vanalles en nog wat verantwoorden. Kunnen geen scheet laten of er staat een kwaaie ouder aan de poort. In de lerarenkamer werkt men naast met rode balpennen, vooral met dolken om in de rug van collega's te steken al was het maar om vijf minuten minder lang toezicht te moeten houden of in het gevlei van de directeur te komen.

Men heeft nauwelijks doorgroeimogelijkheden, eens leerkracht altijd leerkracht. De sociale status is betrekkelijk laag. Zelfs de leerlingen beseffen dat en zijn niet bang om dat ook te zeggen. De relevantie van de leerkracht wordt ook steeds minder. En ons onderwijs is ooit opgebouwd om te voldoen aan de eisen van de industriële revolutie. Ons onderwijs wil nog steeds hapklare productjes voor de arbeidsmarkt afleveren.

Onze huidige arbeidsmarkt evolueert echter zo snel dat het onderwijs in zijn huidige vorm onmogelijk de race kan volhouden. Hoeveel leerkrachten zijn op dit eigenste moment niet hetzelfde lesje aan het afdreunen? Het volstaat toch om de beste leerkracht die les te laten geven voor een camera en alle leerlingen die les te tonen? Dan hebben ze allemaal de beste les van de beste leerkracht gehad.

De leerkracht voelt zijn eigen overbodigheid, maar verdrinkt paradoxaal wel in allerlei werk waarvan hij zelf de relevantie niet meer ziet. En dan de termen die men uitdenkt in het onderwijs Heeft u wel eens gehoord van iets als voeten? Welke inktneuker aan een bureau in Brussel heeft nu zoiets uitgedacht?

En dat is één van de vele conceptjes die elk jaar hun ingang vinden op de werkvloer. Blijf maar bij, blijf maar gemotiveerd om hier het nut van in te zien. De leerkracht voelt dat hij niet afgerekend wordt op de werkelijke kwaliteit van zijn les, maar wel op alles in de marge: Heeft hij goed geslijmd bij de directeur?

Staat hij goed met de collega's en met de ouders? Heeft hij zich genoeg kunnen profileren op de schoolreis, op de open deur dag? Heeft nog altijd kans om vastbenoemd te worden?

En de leerkracht voelt zich leeggezogen worden. En dan zit hij thuis. En dan mag er een vervanger opdraven voor twee weken met kans op verlenging en die vervanger rolt in de race. Als hij zich genoeg profileert, mag hij misschien blijven, en als hij zich blijft profileren met allerlei randshit zoals cake bakken op de opendeurdag, raakt hij misschien ook ooit eens vastbenoemd.

Nee, het is geen dankbare job, leerkrachtje spelen. Ik jaag op mijn passie, niet op mijn pensioen. Ik zou niet kunnen staken vandaag, want dan moet ik stoppen met wat ik het liefste doe.

Ik raad alle stakers vandaag dan ook aan om uit te kijken naar andere activiteiten om hun boterham te verdienen, zodat ze ook nooit nog zin hebben om het werk neer te leggen. Ik moet gelukkig niet rondkomen met een parttime aan de kassa van de Carrefour, zonder andere opties te zien, zoals helaas zeer velen onder ons.

Dat komt ook wel omdat mijn ouders mij van kleinsafaan enorm bang hebben gemaakt voor het leven zoals dat van de meeste stakers vandaag. Ik ben nog altijd zo bang van het leven aan een lopende band of als kantoorslaaf dat ik nog dagelijks bijstudeer. Ik ben als nerd gepest geweest op school.

Ik ga niet betogen, omdat ik -eerlijk waar- te lui ben om mij te verplaatsen, het mij niet direct iets oplevert, ik mij psychologisch niet in het kamp van de stakers wil zetten, en ik in het algemeen absoluut niet hou van de sfeer van een staking, allicht ook omdat ik niet op het podium sta en niet weet hoe ik daar de show kan gaan stelen ja, ik weet het, dat klinkt niet gezond Moest de situatie nu zo erg worden dat ze mijn ma haar pensioen afpakken, mijn tante haar invaliditeitsuitkering en mij en mijn mannelijke vrienden oproepen voor het leger om de grondstoffen van een ander land te gaan inpikken, ja, dan zal ik het mij wellicht beklagen dat ik niet gaan staken ben.

Hoe beter ik mij concentreer op mijn werk als therapeut, hoe beter voor de maatschappij, denk ik. Ja, ik zou uit solidariteit met de stakers moeten meestaken allicht, het zijn mensen die het volgende zeggen te verdedigen, en naar 't schijnt in 't verleden hiervoor hebben gezorgd: Kortom, mensen die voor steun zijn aan alles wat niet rechtstreeks winst oplevert voor de gehaaide mensen die een eigen bedrijf runnen.

De maatregelen die deze regering wil doorvoeren, gaan veel mensen in de armoede duwen, minder mogelijkheden geven, harder doen werken voor minder loon, ook voor minder werkelijk loon door inflatie, daling van de koopkracht. Waarom doe ik dan niet mee? Ben ik het volledig oneens met de stakers? Mnee, ze bedoelen het goed, ze weten van niet beter. De regering vind ik ook maar gevaarlijk. Ja, voor die rijken. Wellicht de belangrijkste reden: De mensen weten dat niet, maar een staking als deze speelt heel erg in de kaarten van de communisten vooral de stalinisten in dit land.

Die gebruiken gelegenheden als deze om sterker te staan en willen ooit de macht grijpen, de parlementen plat leggen, alle andere partijen afschaffen en hun wil opleggen aan iedereen. Dan ben ik -iemand die altijd graag zijn gedacht zegt- de eerste die in de nieuwe goelags in Breendonk? Dus daarom alleen kan ik geen stakingen steunen, de gevaarlijkse mensen in België gebruiken zo'n momenten om te groeien en alle kwaad tussen en nog eens lekker over te doen, met alle nare gevolgen van dien Gelukkig staan ze nog bijna helemaal nergens en laat ons dat vooral zo houden, onder andere door niet te staken, en naar moderne manieren te zoeken om onze welvaart zowel materieel als mentaal te verbeteren.

De nieuwste aflevering van Verkrijt gaat ook over hoe staken er uit ziet. Lieve mensen van de NOS, om het nog vrij beleefd te zeggen: Dat kan mij geen réét schelen. Merk trouwens ook op hoe de vrouw er hier bijgesleurd wordt als een aanhangsel van de prins. De prins, o ja, en zijn vrouw. Het kan mij absoluut niks schelen of die Kate nou tien kinderen of twee uit haar vaginakanaal heeft gepoept.

Het kan mij niet schelen of die kinderen er schattig uitzien of gedrochten zijn met twee neuzen op hun anus en een uitpuilende navel tot aan hun enkels. Kan me NIET schelen. Waarom moet een tamelijk serieus nieuwskanaal als de NOS hierover berichten? Om te bewijzen dat ze ook de 'anaal' in nieuwskanaal alle eer willen aandoen en dus strontnieuws brengen? Wie heeft er nou ene fuck aan dit 'nieuws'?

Die kleine ziet er uit als elke andere baby. En natuurlijk is dit een zeer minutieuze selectie geweest. Op die foto's tonen ze hem natuurlijk niet terwijl hij ligt te schreien, in zijn eigen kak ligt te stinken of het royale Engelse breakfast heeft uitgekotst.

Dat ware tenminste eerlijk geweest. Het leven van een baby in al zijn facetten. Dank u, NOS, om zo'n enthousiaste poging te doen om ons met zijn allen dom te houden terwijl we geilen op alles wat enkele beroemdheden doen. Beroemdheden die op den duur enkel nog beroemd zijn omdat ze nou eenmaal beroemd zijn, en alle media, ook de serieuze hen bevestigen in die status van beroemdheid. Ergens in Kongo is vandaag wellicht wel minstens één baby met machetes in stukken gehakt terwijl de mama -evenzeer vol moederliefde als Kate- gedwongen werd om toe te kijken.

Van enige front dat er werkelijk toe doet En we tuimelden rustig verder door onze zondag en vreetten ons vol terwijl we zijn: Wat sneu nou dat Diana er niet meer is om dat baby'tje in haar armen te houden'. Nog een stukje taart? Hoe komt het dat de kapitalist geen winst maakt als men staakt?

Als de molenaar een ezel heeft die de molen doet draaien, en de ezel wil niet meer, dan heeft de molenaar inderdaad een probleem. Maar kan de ezel een molen uitdenken? Nee, de molenaar geeft de ezel eten omdat hij 't vuile werk doet en helaas kan de ezel geen oplossing bedenken voor zijn noeste arbeid. Hij kan werken of hij kan staken en als hij te lang staakt, zoekt de molenaar een andere ezel, want ezels zijn er genoeg, maar er zijn niet zo heel veel molenaars.

Maar als er al molens zijn, waarom zouden ze dan opnieuw moeten uitgedacht worden? Moet het wiel opnieuw uitgedacht worden als het al bestaat? Misschien kunnen de molens ook allemaal samen op maatschappelijk vlak georganiseerd worden in plaats van elke molen apart zonder te weten wat de andere molens doen en waarbij men probeert andere molens uit te schakelen om de sterkste te kunnen zijn op de molenmarkt.

En veel kennis komt van publieke instellingen waaronder universiteiten. Zou je niet denken dat als wetenschappers de hoofden wereldwijd bij elkaar steken, we veel sneller vooruitgang zouden maken dan de patenten die zo typisch zijn het huidige tijdperk van het molenmarktmechanisme? Ik denk dat de fabriekarbeiders bij Audi Vorst veel beter weten hoe ze een auto in elkaar moeten steken dan de aandeelhouders van het bedrijf.

DE aandeelhouders zijn enkel geïnteresseerd in de markt en de winst die het spelleke oplevert. Eigenlijk produceren de arbeiders hun eigen loon, maar winst ontstaat omdat de waarde van wat ze produceren groter is dan de loonmassa zodat aandeelhouders dure wagens en grote villa's kunnen kopen.

En met een deel van de opbrengst, renteniert men. Het machtige wapen van aandeelhouders: Kunnen we allemaal worden zoals de beursmakelaar in de Wolf of Wallstreet? Moet de meerderheid van de mensen die werken en produceren buigen voor een minderheid van zeer rijken? Lijkt me weinig democratisch. En ik ben voor een verdere democratisering van de samenleving. Geen totalitaire donkerblauwe neoliberale oligarchie.

Zoals jij je de wereld voorstelt moeten we terug naar farao's en piramidebouwers van weleer. Ik ben daarentegen voor een samenleving waar iedereen zijn zeg kan doen hoe de productie kan georganiseerd worden en wat er nodig is om goed te kunnen leven. Voor mij zou economie moeten dienen om alle mensen een menswaardig leven te bezorgen en hen voorzien van alles wat daarvoor nodig is: De economie zoals ze nu is is een instrument in handen van de elite, een rijk kliekje molenaars.

Zoals je weet leven de meeste mensen op deze ultramoderne kapitalistische wereld nog steeds in deprimerende armoede. Het kapitalisme slaagt er niet in hongersnood en armoede op te lossen en kan dat ook niet want het is een systeem die rijkdom haalt uit het werk, de arbeid van anderen.

Ik denk dat niemand toch geschrokken is van de studie van die Franse econoom Thomas Piketty? Je sleurt er hier vanalles bij dat niet echt tot onze vrij simpele discussie hoort, maar allez, ik heb het gelezen. Hebt gij iets te klagen in dit systeem, extreem-linkse? Hebt gij niet een beter leven dan de rijkste middeleeuwse koning?

Is dat geen vooruitgang? Ja, er leven nog veel mensen in relatieve armoede. En langzaam, langzaam wordt dat wat beter en beter. Of 'The better angels of our nature'.

Bijna iedereen heeft binnen dit systeem kansen. En als de molen verplaatst wordt, is het om het product goedkoper te maken. Ik koop graag spotgoedkope melk. En ja, dan moeten er een hoop Oost-Europese chauffeurs de baan op voor een klein mager loon.

Nou ja, ze moeten niet, ze mogen. Ik denk niet dat ik rijker ben dan een koning uit de Middelleeuwen. Ik ben contractueel en niet zeker van mijn job. Er sneuvelen nu reeds contractuele collega's omdat het budget te klein is geworden. Ik weet dus niet of ik volgende week mijn job nog heb of niet. En ja ik heb het beter dan een kind die op een vuilnisbelt werkt om in leven te blijven.

Die middeleeuwse koning was ook van niks zeker. Ge hebt veel meer luxe dan die koning. Ja, ik denk dat die koning inderdaad nog geen gsm had. Als ge nu eens al uw energie stak in het oprichten van een functioneel bedrijf.

Dat zou zeker lukken, want ge moet veel energie gebruikt hebben om tot uw analyse te komen en die te propageren. Maak een tof bedrijf met een economisch model dat ten dienste staat van de mens. Gaat uw gang, ik ben uw eerste klant.

Be the change you want to see in the world klagen over het huidige systeem is niet inbegrepen. Zolang de mens slecht is, zal elk systeem rot zijn als de mens goed is, is elk systeem goed. Als ge niet tegen onrecht kunt, help dan mensen.

In een ander systeem gaat er ook onrecht zijn, corruptie, vriendjespolitiek, verbannen van mensen die niet akkoord zijn. In uw systeem zou staken al direct helemaal niet meer mogen. De gelijkheid tussen mensen is enkel op te leggen door terreur. Je hebt dan 'zekerheid' in dat extreem-linkse systeem, de zekerheid dat je gestraft wordt als je initiatief toont om uw leven te verbeteren. Ofwel moet ik mij een rijke prinses zoeken? Zoals dat in rijke kringen ook gebruikelijk is.

Zo kun je ook een imperium uitbouwen natuurlijk. En je concurrenten uitschakelen en een staat onder druk zetten om de beste voorwaarden te verlenen bijvoorbeeld door de afbouw van hetgeen die arme drommels in de fabrieken met heel veel moeite hebben opgebouwd. Maar je hebt deels gelijk. Die dreigers die vertrekken naar andere oorden als ze hun goesting niet krijgen mogen vertrekken. Dan kan de maatschappij de productie overnemen. Laat die mensen ne keer doen.

Dan kan de maatschappij de productie overnemen, waardoor dan direct de productie slabakt, de innovatie stokt, de creativiteit wegvalt enz, alle negatieve dingen van dat soort gedoe. Laat de mensen ook de vrijheid om niet akkoord te gaan met wat een oligarchie ons oplegt. Er zijn voorstanders van deze recepten van langer werken en minder verdienen, maar er mogen ook tegenstanders zijn.

Ik sluit me aan bij die laatste groep, maar deze zin is eigenlijk overbodig. Ge kunt een heel leven wijden aan roepen op de barricades over wat er allemaal beter kan of ge kunt daadwerkelijk iets opbouwen.

Of andere afbreken die iets anders willen. Ik heb liever den Steve jobs dan moordenaarke Che Guevara. Iets anders willen, dat ze niet eens kunnen definiëren. Een beetje idealistisch gedroom lullen, maar niks concreet en heelder dagen propageren, jadejadejade, en dan nog via de kanalen zoals social media die het kapitalisme hen schenkt. Ik heb geen individuen als helden. Mensen met een goed groot hart raken mij. Ik ben tegen persoonsverheerlijkingen tenzij iemand echt iets wezenljk heeft veranderd in goede zin zoals een standbeeld van een dokwerker.

Een belediging voor de mogelijkheden van het menselijke verstand kiezen om als muildier door het leven te gaan. Nein danke, laat mij weten als uw bedrijf ter dienste van de mensch in werking is. Ik zie u graag trouwens. Ik u ook zenne. Den Dirk was gisteren op tv. Ik heb mijn ma gevraagd om het op te nemen, want ik zit zelf in 't buitenland. Ik ken den Dirk van zijn boek. Hij zegt daarin dat heel onze maatschappij 'borderline' is. De kenmerken van borderline zijn: Krampachtig proberen te voorkomen dat iemand je in de steek laat.

Een patroon van instabiele en intense relaties, waarbij de ander heel erg wordt geidealiseerd of juist gekleineerd. Impulsiviteit op ten minste twee gebieden die je mogelijk kunnen schaden. Terugkerende suïcidale gedragingen, gestes of dreigingen, of automutilatie.

Een chronisch gevoel van leegte. Inadequate, intense woede of moeite om je kwaadheid te beheersen. Voorbijgaande, aan stress gebonden paranoïde ideeën of ernstige dissociatieve verschijnselen.

Als je aan vijf van de bovenstaande criteria voldoet, heb je gewonnen, dan heb je quasi een vrijgeleide om vanalles en nog wat uit te spoken dat niet gans kosher is. Dan ben je namelijk 'borderline'. Doe ook de test voor je omgeving. Hoeveel 'borderline' mensen zitten er in uw omgeving? Bij mij verdacht weinig, maar misschien ben ik een borderliner die uit schroeiende verlatingsangst uitsluitend zeer stabiele mensen in zijn omgeving toelaat.

Dirk zegt dat we allemaal borderline zijn. Zou Dirk zelf ook borderline zijn? Vult hij zijn chronisch gevoel van leegte op door een boek te schrijven?

Door op tv te komen? Kan hij zijn kwaadheid niet beheersen en moet hij daarom de hele maatschappij verwijten dat we borderline zijn? Is zijn vettig kapsel een vorm van automutilatie? Hij quote in zijn boek voortdurend Paul Verhaeghe. Zou hij Paul Verhaeghe idealiseren? En Dirk zegt dat hij 'ook maar vast zit in dat leven dat doordramt'.

Dat klinkt niet bepaald vrolijk. Dat klinkt ook alsof het leven hem meesleurt en overkomt, dat hij niet de baas kan. Heeft Dirk een duidelijk en aanhoudend instabiel zelfbeeld? Kunnen we 'borderline times' beschouwen als de verdoken bekentenis van een borderliner die ons met zijn allen wil meesleuren in zijn eigen diagnose?

Dirk, ik zie je graag. Ik vind je boek sympathiek. Ik vind het ok dat je met vettig haar op tv komt. Ik hou van artistieke slordigheid. Dirk, ik ben blij dat ik je boek heb gelezen. En ik kijk er naar uit om de volledige uitzending te bekijken. Je bent een toffe gast, Dirk. Ook al klink je als iemand die Facebook haat en dat hoofdzakelijk via Facebook meedeelt.

Misschien is het waar, misschien zitten we met zijn allen vast in het leven dat doordramde. In een Zeitgeist die niemand helemaal prettig vindt, maar we moeten het er maar mee doen.

Ik raad iedereen alvast aan om het korte fragmentje te bekijken. Het is generatie Me. Alles ter mijner meerdere glorie, en dan sta je natuurlijk voor absoluut niks, tenzij voor opportunisme, maar een zwak opportunisme, alles pakken wat recht voor je ogen komt, en als het maar scoort op Facebook. Een depressief, verplicht genot, noemt psycholoog Paul Verhaege dat. Als ik dan mijn hele generatie, mezelf incluis, wil aborteren op beschuldiging van leeg egoïsme en egocentrisme, denk ik aan Socrates die ook al de jeugd verfoeide.

Zou het van alle tijden zijn? Het afschrijven van de jeugd als los van idealen, enkel op zoek naar lichtzinnig vertier, irritant haantjesgedrag? Ik zit nog wel op twitter en iedereen die tekens toch per se moet gebruiken om een eigen 'prestatie' of een kotsmisselijkmakende foto een baby, een katje, het avondeten te posten, gaat er uit.

Ik post daar enkele motiverende quotes en word massaal ontvriend. Ik zit een beetje tussen twee generaties in. Ik kan nog naar mijn ouders kijken die het hadden meegemaakt, die nog ergens voor stonden: Nee, macht, en machthebbers, dat moet je permanent bespotten, dat houdt het een heel klein beetje gezond, en je kan er dan tenminste om lachen, het reformeren of vervangen door een andere macht, dat is pest willen genezen met ebola.

Ik ratel door, maar dat is goed, de geest een beetje opwroeten, als je het lang genoeg doet, stuit je al eens op goud, of toch zilver. Ik wil ze graag compleet afschrijven, maar laat ik er nou een excuus voor zoeken. Ik lees te veel advocatenromans, ik begin de vijf kanten van elke zaak te bepleiten. Als ik echt geen kant meer op kan, ga ik rechten studeren. Waarom zijn wij ik reken mezelf er bij tot zulke robotjes van ons eigen miezerige ego uitgegroeid? Ja, we zijn uitzonderlijk hard in de watten gelegd door onze ouders en ook grootouders.

We zijn gepromoot van kindsbeen af als het enige centrum van de wereld, want God was toch dood. En die wereld mocht in vlammen vergaan, zo lang we maar voor onszelf een diploma, een promotie, geld en faam uit de brand konden slepen. We kregen ook de nogal onnozele boodschap mee: Echt waar, die boodschap kregen we.

We moesten 'het' maken in de wereld, maar we moesten ook heel veel plezier maken, van het leven genieten. Dat was een imperatief, want onze ouders waren nog geknecht opgegroeid, losgebroken vanaf hun trouwpartij het ouderlijke huis letterlijk ontvlucht en hadden hun eigen ouders nooit helemaal vergeven dat ze een doodsaaie kindertijd hadden beleefd terwijl er verdorie lol te beleven viel ergens, want The Rolling Stones waren op tv geweest!

Dus wij moesten het allebei hebben, succes en heel veel plezier, o zoveel plezier. Dat succes werd echter zeer eng gedefinieerd. Het moest er goed uitzien. Het moest een ronkende titel zijn 'customer service purchasing officer' en niet 'telefonist' qua jobinhoud zero verschil. Een ideaal was er niet aan verbonden.

De wereld moest er niet beter van worden, de buren moesten er groen van worden. De buren zijn 'vrienden' op Facebook geworden, maar het principe is hetzelfde. We lachten met de serie 'keeping up appearances' en wisten niet dat we met onszelf lachten en niet meer wisten dat er achter onze appearances niks meer zat, dat ons vertoon ons zijn werd, en dat we antidepressiva nodig hadden omdat je van vertoon alleen niet kan leven.

We gingen reizen, reizen, reizen, uiteindelijk om geen enkele andere reden dan om foto's te kunnen tonen, eerst achteraf, dan uiteindelijk live, instant, online. Een leven in dienst van de camera. Niet op foto staan, is niet bestaan.

Men voelt zich zo leeg, dat men steeds materieel bewijs zoekt voor zijn eigen bestaan. Men moet gezien worden. Of men bestaat niet. Ik schrijf dit helaas zonder fles Jack bij de hand, dus ben bloedserieus. Waarom moesten er plots open space offices komen? Waarom was het gedaan met werknemers in hun eigen hokje stampen?

Die muren moesten weg, ze werden ondraaglijk, we moeten niet elkaar zien, we willen gezien worden, of de zelftwijfel bekruipt ons, wie zijn we dan? Nee, als iemand mij ziet, dan moet ik wel bestaan. Ik sta op foto, mijn collega ziet mij, oef, ik besta. Rebels zijn werd mainstream. Iedereen rebelleert en beseft niet dat je net zo conformeert, als iedereen het toch al doet. En dat moest uiterlijk vertolkt worden met piercings, verplichte inbreuken op dress codes, tatoeages een idiote rage die bij mijn kennissen weer opsteekt , allemaal zo leeg als wat.

Als je geen Chinees gestudeerd hebt, ben je een hansworst als je het Chinees teken voor crisis is opportunity als dat echt hetzelfde is in het Chinees op je arm laat kerven. Enige besef van de wereld vervaagde. Onder andere omdat mijn leeftijdsgenoten de kruistochten in de 18de eeuw plaatsen echt meegemaakt. Ja, men ging de nadruk leggen op vaardigheden, niet op kennis. Je moest dus niemendal weten over de kruistochten, je moest het alleen kunnen opzoeken. Jammer, maar helaas, niemand zocht het op.

De zoekfunctie van je pc kennen was genoeg. Jonge mensen hebben dus geen idee vanwaar de mensheid komt en dus geen enkel idee waar het heen gaat, of hun eigen rol daarin. Zonder achteruitkijkspiegel kan je niet rijden. En dan gaan ze de leegte vullen door het shoppen naar 'causes'. Ze worden vegetariër voor een maand of zes. Ze kopen geen merkkledij, ook maar voor een tijdje. Alsof het iets uitmaakt, al die dingen komen uit Azië, merk of niet.

De vegetariër leest over soja en hoe ze daarvoor het oerwoud ook al ontbossen en geeft het op. Er zijn geen 'goede' keuzes meer. De aandelenmarkt is nep. Van politici verwacht je gewoon dat ze nep zijn, hoe nepper hoe beter Obama??? Als je authenticiteit wil parodiëren ga je automatisch kijken als die. Alles wordt een karikatuur van zichzelf. Amnesty international is een marketingmachine, Occupy sterft als het niet meer plezant is.

En dan, zonder enig stevig fundament, slaan we op drift, in een wereld die ons van alle kanten bombardeert met een total information overload. Mensen die al helemaal niet weten waar ze voor staan, krijgen veel meer keuzes aangeboden dan het menselijke brein aankan. Plus moet het allemaal snel gaan.

Plus zet de media schijnbaar instant successen in de kijker. Plus is wat je doet enkel goed als je er aandacht mee scoort. Een cocktail om je verstand bij te verliezen en onstuitbaar te beginnen hinniken, omdat men totaal, totaal stuurloos is en wanhopig zonder te weten waarom. Proberen mee rennend in een tredmolen waarvan men het bestaan niet echt ziet, wel vaag instinctief aanvoelt. De Matrix trilogie had genoeg mensen bij de ballen.

Net als de film Fight Club. Net als American Beauty al blijven al die dingen toch nog te veel aan de oppervlakte, ze krabben toch al waar het kriebelt. Na mijn seksloze flirt met de communisten, zie ik maar 1 oplossing meer, en dat is teder anarchisme. Laat de vrijheidsjagers aaneenklitten, menselijk verstand alle eer aandoen, en zonder arrogantie in de spiegel kijken en nog wat plezier maken ook.

En er volgen er dan nog wel, die niet meedoen aan het circus of in volle besef aan meedoen, dat is ook nog ok. Waarom zit iemand als Adam Bzoch de facto in een isolement? Dan ben je zo iemand en de prijs die je betaalt, is ballingschap, want er is verdomme niemand om mee te praten.

Dus maakt hij vrienden van boeken. Zolang je het kan negeren, zoals ikzelf, ik heb geen apen boven mijn kop, en wil ook niet meer voor klassen van apen staan, is het leven goed, het beste sinds het ontstaan van de mensheid, ik leef beter dan eender welke Farao, Romeinse keizer of middeleeuwse koning. Ik ben net zo goed deel van generatie Me, ik moet centraal staan, of het intereseert me niet, of toch, het motiveert mij niet, de communistische partij zette niet mij centraal, maar wel hun pathologische, ziekelijke machtsdrang, en dus moest ik er weg, als het niet om mij draait, voel ik mij letterlijk verdrinken, verwelken, verstikken.

En sinds ik dat besef, maak ik eerlijkere keuzes. Ik hoop dat je iets kan destilleren uit bovenstaande wolkbreuk. Volgevreten, niks anders doende dan films kijken en boeken lezen, zelfanalyse ten top drijvende, en tussendoor Slowaaks lerende, en push-ups en sit-ups doende tot het zeer doet, die therapeut is om de enige gezonde lui op te vangen, als je in deze maatschappij niet mee kan draaien, getuig je van gezonde menselijkheid en dus vang ik je met open armen op, aan 65 euro per anderhalf uur, want ik ben een kind van mijn tijd.

Al enige tijd ben ik vrijwilliger voor 'Buddywerking'. Wat houdt dat in? Ik engageer mij om minstens twee jaar enkele uren per maand af te spreken met iemand die het moeilijk heeft. Meer is het eigenlijk niet. De organisatie stelde mij vorige week deze tien vragen. Hoe lang ben jij reeds buddy? Ongeveer sinds april Hoe verliep de kennismaking met de deelnemer? In alle drie de gevallen vlotter dan verwacht. De medewerkers van buddywerking bereiden je goed voor, ze scheppen rust en de kennismaking vindt plaats in een ongedwongen sfeer.

Zie je een evolutie in het contact tussen jou en de deelnemer? Ja, in het begin gaat het vaak over de omstandigheden en de problemen van de deelnemer, daarna ligt het accent minder op serieuze gesprekken en meer op samen plezante activiteiten doen. De activiteiten en de gesprekken worden spontaner. In het begin heeft de deelnemer veel nood om af te spreken, daarna minder. Soms is een telefoongesprek ook goed.

Welke activiteiten doen jullie samen? Praten, wandelen in natuur, musea bezoeken, een spel spelen, films kijken, gaan eten op restaurant, naar toneel, fietsen, samen winkelen, social media leren gebruiken, Weet jij wat jij en de afspraken met jou voor de deelnemer betekenen?

Ik meen dat de deelnemer het contact met de vrijwilliger kan inzetten als een soort 'joker', als een 'time-out', doordat je noch familie bent, noch een vriend, noch een professionele hulpverlener. De deelnemer heeft een objectiever klankbord, heeft te maken met iemand die enige affiniteit heeft met de problematiek van de deelnemer, en psychologisch belangrijk: Het luisterend oor lijkt mij dubbel zo veel effect te hebben, omdat de vrijwilliger de deelnemer en zijn verhaal de moeite waard vindt, gewoon zo.

Familie en vrienden staan soms te dicht bij de deelnemer, vellen sneller een oordeel, de deelnemer is vaak ook bang van hen te belasten of 'in herhaling' te vallen. Sommige kwesties liggen zo gevoelig dat ze ook niet met vrienden of familie te bespreken zijn. Wat betekent de deelnemer en de afspraken met de deelnemer voor jou?

Een bevoorrechte inkijk in minder bekende delen van onze leefwereld, die je anders nooit te zien krijgt. De kans om iemand te steunen wanneer het echt nodig is. Een zeer leerrijke, praktische kijk op psychologie en de zeer concrete samenhang tussen trends in onze maatschappij en het effect daarvan op de psyche van individuele mensen. Ik heb twee toffe mensen leren kennen, met een zeer rijke belevingswereld en veel levenservaring, die allebei bewezen dat ze ondanks hun problematiek iets willen betekenen voor hun omgeving en onze maatschappij.

Ervaar jij dit ook zo? Kan je dit met een concreet voorbeeld toelichten? Ze weten niet van mijn bestaan af, hoewel ik hun soort in stand houd met mijn welgekozen en vakkundig afgevuurde pijlen.

Mijn geschreven geschiedenis begint bij de Grieken. Ik besta al een eeuwigheid, maar beleef dan mijn gouden dagen. Niemand twijfelt aan mijn bestaan, ik word geëerd, mijn exploten vereeuwigd in gedichten en mijn beeltenis siert menige vaas. Ik heb het nooit zo goed gehad. Onze familie krijgt het zwaar te verduren in de middeleeuwen.

De concurrentie komt uit het Midden-Oosten. Iedereen begint te dwepen met één God, die geen van ons allen in zijn buurt verdraagt. Van de hele familie krijgen mijn moeder en ik de raakste klappen. Wij zijn de vergoddelijking van het lichaam en de christenen hebben het niet zo met het lichaam. Mijn halfbroer Phobos, de god van de Angst, beleeft hoogdagen. De muzen zijn erg in hun nopjes in de Renaissance. Met de hulp van Hephaestus, de man van mijn moeder, vinden ze de drukpers uit.

Tekst en beeld die mij en mijn moeder verheerlijken, kunnen nu mechanisch gereproduceerd worden. Onze vlam laait over heel Europa op. Maar het technische vernuft doet ons tegelijkertijd de das om. De grote aantallen waarin we verspreid worden, maken ons het voorwerp van de vijandigheden van een nieuwe klasse: De lichaamsdelen die dienen voor de voortplanting van jullie soort, worden anatomisch ontleed.

Onze magische krachten worden schijnbaar ontsluierd. De afgelopen twee eeuwen zien Hephaestus en de muzen hun heil in nieuwe technische ontwikkelingen: Tijdens de seksuele revolutie moet de censor even zijn strijdbijl begraven. Het resultaat is een pandemie waarvoor alleen Pandora verantwoordelijk geweest kan zijn. Ja, zij die in het verleden reeds syfilis over Europa verspreidde.

In de twintigste eeuw probeert de psychologie net zoals de anatomie onze goddelijke luister nog verder te verdeemsteren. Geen van beide wetenschappen weet echter een antwoord te vinden op het raadsel van de erotiek, het raadsel dat de menselijke soort in stand houdt en waarvan mijn moeder en ik de schatbewaarders zijn.

Eros is de oudste der goden, wist Plato. Hij is de god van de liefde, het seksuele verlangen, de blinde passie en de voortplanting. Als Eros met zijn pijl en boog iemand treft, is de getroffene op slag verliefd. Geboren uit schoonheid en krijgslust. Uit liefde en haat. Uit twee tegengestelden die nergens anders verenigd worden dan in de intiemste ruimte van de menselijke psyche: De prehistorische holbewoner, die we ons voorstellen als nauwelijks talig, communicerend met hortende klanken eerder dan woorden, ervoer deze daad net zo mystiek en ontluisterend als de 21ste-eeuwse mens.

Even ongrijpbaar, onverwoordbaar, onnoembaar, en onbeschrijfbaar. Toch probeert hij een materiële uitdrukking te geven aan wat hij voelt, het directe van zijn beleving om te zetten in een zichtbaar en tastbaar beeld.

Het mannelijke verlangen en het op en neer gaan van zijn bekken, schijnbaar willekeurig, zonder dat iemand het hem ooit leerde. Het vrouwelijke ontvangen en meegolven op zijn kracht, nog onwetend dat zij daar haar zwangerschappen aan dankt. Het bezeten zijn van elkaar, de verwondering die het dierlijke overstijgt, maar er nooit aan kan ontsnappen.

Deze krachtige cocktail van verwarrende emoties levert de eerste erotische afbeeldingen op en de eerste erotische kunst, meteen ook tweeledig met een mannelijke en vrouwelijke variant. De grotschildering De schacht van de dode man [beeld] in het Franse Lascaux verbeeldt de mannelijke erotiek, zoals het Oostenrijkse Venusbeeldje van Willendorf [beeld] de vrouwelijke verbeeldt.

Beide dateren van duizenden jaren voor Christus, lang voor er sprake is van Grieken of Romeinen. De schildering in Lascaux en het Willendorfbeeldje zijn de iconen van de holbewonerserotiek. De dode man toont een liggend mannenfiguur met een stijve penis, als in een peutertekening door een rechte lijn weergegeven. Boven hem torent een gewonde bizon waarvan de ingewanden uit het lichaam puilen, naast de bizon ligt een gebroken speer.

Heeft hij de bizon overwonnen alvorens het gevecht hem fataal werd? Is het een droomscène? Onmogelijk om op die vraag te antwoorden, maar de gewelddadige strijd van de man en zijn klaarblijkelijke seksuele opwinding zitten hier samen in één beeld, beide zijn symbolisch voor de mannelijke erotiek. Voor haar heeft zijn opwinding — die eens in vlam gezet, soms na enkele minuten weer geblust is — verstrekkende gevolgen.

Haar borsten worden voller, haar venusheuvel zwelt, haar buik wordt dikker, haar billen verzwaren, haar nestdrang vraagt bescherming. Zij is de zwangere vrouw, de Venus van Willendorf, een idealisering van de vrouwelijkheid, een vleesgeworden baarmoeder, de belichaamde beschermer van de soort. De jager van Lascaux en de moeder van Willendorf zijn de archetypes van de erotische kunst. Ze symboliseren de irrationaliteit van de liefde, de schijnbare onverenigbaarheid van de aggressieve mannelijke en beschermende vrouwelijke erotiek, die desondanks in haar schitterendste momenten resulteert in een wonderbaarlijke en goddelijke harmonie tussen Venus en Eros, de hoofdpersonages uit de geschiedenis van de erotiek.

In tegenstelling tot de holbewoner begrijpt onze Grieks-Romeinse voorouder de landbouw en plukt er letterlijk de vruchten van. De elite van deze nieuwe beschaving kan lezen en schrijven, schilderen en beeldhouwen. Wie het geschreven woord beheerst, kan een liefdesbrief schrijven, maar evengoed een boek met seksuele voorlichting, erotische poëzie of een roman. Minnen en beminnen wordt een kunst die zowel door de goden als de mensen bedreven wordt.

Ons beeld van het Grieks-Romeinse liefdesleven is dan ook veel preciezer dan dat van de prehistorische mens. In grote lijnen valt bij de Grieken de voorliefde van mannen voor jonge jongens op, de zogenaamde pederastie en de homoseksualiteit in het algemeen, ook wel met de benaming Griekse liefde aangeduid. Die vorm van minnen vindt men bij de Romeinen ook wel terug, maar hun houding ten aanzien van pederasten en homoseksualiteit is veel minder positief, men moest er zich vooral voor hoeden de ontvangende partij te zijn.

Van de Romeinen onthouden we vooral hun algemene liederlijkheid, de decadente perversies van de Romeinse keizers, van heersers als Caligula en keizerinnen als Messalina. Er wordt aangenomen dat de Grieken en de Romeinen op seksueel vlak weinig schaamte kenden.

Men voert als bewijsstukken aan het grote aantal gebruiksvoorwerpen dat op erotische of seksuele wijze versierd werd, zoals de groteske penisvormige olielampen [beeld]. Toch is schaamte geen onbekend fenomeen in die tijd. De corresponderende godinnen Pudicitia en Aidos staan beiden voor bescheidenheid, kuisheid en schaamte. Als de Grieken en Romeinen hun omgeving opsmukken met in onze ogen schunnige objecten, dan is dat geen teken van hun algemene losbandigheid.

De penis als ornament op voorwerpen heeft een symboolfunctie. Hij staat voor vruchtbaarheid en vruchtbaarheid is essentieel voor de Romein je zegt hiervoor: Grieken en Romeinen, en nu enkel Romeinen.

Vruchtbaarheid voor de gewassen die hij verbouwt en vruchtbaarheid voor zijn gezin, want dat moet hem verzekeren van een comfortabele oude dag. Seksueel getinte objecten voor alledaags gebruik gaan dus niet over seks, maar over geluk.

Zoals een klavertjevier in een medaillon of een hoefijzer boven de deur het geluk proberen af te dwingen en niet wijzen op iemands interesse voor plantkunde of paardensport. Zo is de penis bij de Romeinen gewoon een teken van geluk, een middel om het kwade oog af te weren. Wie geschokt reageert op deze fallische objecten slaat de bal dus mis. Voor het eerst ook — en dit aspect kan niet genoeg benadrukt worden — kan de mens vrijen met een aanzienlijk verminderd risico op zwangerschap.

Hij heeft het mysterie van de voortplanting doorgrond en er de mannelijke rol in erkend. De populairste anticonceptiemethode was de coitus interruptus, voor het eerst beschreven in de joodse Bijbel aan de hand van het verhaal van Onan, die zijn zaad liever op de stenen verschiet dan aan de vagina van zijn vrouw toe te vertrouwen, gewoon omdat hij bij haar geen kinderen wil verwekken.

Daarnaast vindt men allerlei geboortebeperkingsmethoden uit die vergelijkbaar zijn met de hedendaagse, inclusief abortus. Liefde werd een spel, een spel dat niet noodzakelijk verstrekkende gevolgen hoefde te hebben. De eerste seksuele revolutie is een feit. Liefde is een spel geworden. Dat spel gaat gepaard met een esthetisering van het menselijke lichaam, een lichaam dat niet langer enkel dient voor de rol die het biologisch kreeg toegemeten.

Een lichaam dat voortaan afgebeeld kan worden om puur esthetische redenen. De erotiek werd een studie van de ideale vorm. Voorbeelden zijn de afbeeldingen van de Parisienne van Knossos [beeld], de Venussen Anadyomene[beeld] en de beelden van Venus Kallipygos[beeld] en de Dronken faun van Barberini[beeld]. Alle tonen ze nagenoeg perfecte mensen met een ideale lichaamsbouw en mooie gezichten.

De Parisienne is bijna een echte hedendaagse Parijse, inclusief rood gestifte lippen, een ranke hals en grote ogen. Schoonheid is bij de Grieken zo belangrijk dat toen de bekende gezelschapsdame Phryne [beeld] tijdens een proces waar haar leven op het spel staat, zich plots voor de rechtbank van de Areopagus ontbloot, ze prompt wordt vrijgesproken.

De gestrenge rechters kunnen niet geloven dat een courtisane met zulke perfecte vormen iets kwaads in het schild zou voeren. Haar fysieke schoonheid kan niet anders dan een teken gods zijn. Het is het voorrecht van Venus om dankzij haar uiterlijke schoonheid allerlei gunsten verleend te krijgen.

In de kunsten is het voldoende om haar naam te laten vallen om duidelijk te maken dat het gaat om een vrouwelijk naakt. Dat naakt kan twee vormen aannemen: Of om het met de woorden van Plato te zeggen: De eerste woont in het hemelse uitspansel en de tweede onder het volk.

Die tweespalt zal blijven opduiken in de uitbeelding van het vrouwelijke naakt. De volkse Venus moet het met een meewarige blik stellen. Venus komt naakt en volgroeid ter wereld. Ze rijst op uit de golven van de zee als de mooiste van alle vrouwen. Bevrucht en geboren op het moment dat de geslachtsdelen van de gecastreerde hemelgod Uranus na een lange val in het zilveren schuim van de zee ploffen. Venus is blank als het schuim waaruit ze geboren is, en beminnelijk en lieftallig als een bloem.

Als ze aan land komt spruiten de grassprieten onder haar voeten waar ze voorbijschrijdt. Ze wordt in de schilderkunst voor het eerst afgebeeld in een verloren gegaan werk van Apelles, de grootste schilder uit de Oudheid.

Het is het begin van een lange traditie. De versie van Pompeii zou een kopie van dat werk zijn. Op die muurschildering ligt ze in een jakobsschelp en dat is niet toevallig. De schelp is een vulvasymbool.

Hoewel de anonieme schilder zijn best gedaan heeft haar zo mooi mogelijk voor te stellen, is hij daar maar half in geslaagd. Vooral haar benen zijn pover uitgevallen. Ze lijken als lucifers geknakt. Haar blik is afwezig en ten hemel gericht.

De Venus Kallipygos is veel zinnelijker. Het is een levensgroot marmeren beeld van een vrouw die haar kleed oplicht en ons een blik gunt op haar achterwerk. Zij werpt een blik over haar schouder: Of toont ze haar derrière tersluiks en verleidelijk aan ons?

In het tweede geval worden wij herleid tot voyeurs. Het opwekken van dit soort gevoelens is het voorrecht van de Venus vulgaris. Hoe stelt de man het ondertussen?

Wat is het mannelijke sekssymbool? Dat is een faun, de marmeren Dronken faun van Barberini. Dit beeld toont een uiterst fraai gevormde jongeman die achterover leunt, de benen gespreid, zodat zijn penis duidelijk zichtbaar is, zijn gezicht verwrongen in een dronken extase, alsof hij zich aanbiedt aan een imaginaire partner.

Heeft de dronkenschap het verlangen aangewakkerd en zal hij nog tot de daad kunnen overgaan? We weten het niet, maar het zou best kunnen dat de beeldhouwer zich diezelfde vragen heeft gesteld toen hij het beeld van deze zeer vleselijke adonis maakte. Hij mag zich dan wel bezighouden met schoonheidsidealen, het wereldbeeld van onze Grieks-Romeinse voorouder staat nog steeds dicht bij dat van de holbewoner: Zo zijn er verschillende archeologische vondsten uit de Grieks-Romeinse tijd die zelfs naar hedendaagse standaard ronduit obsceen genoemd kunnen worden.

Objecten zoals de Baubo [beeld] — een oudere vrouw die schaamteloos haar vulva toont - getuigen van een ongegeneerde erotische vrijpostigheid. Maar het is een vrouwelijke zinnelijkheid die hoofdzakelijk de vruchtbaarheid moet verzinnebeelden.

Net zoals het klokkenspel [beeld] in de vorm van vliegende penis dat voor de mannelijke vruchtbaarheid doet, of De sater die een geit molesteert[beeld] en de gigantische fallus van de vruchtbaarheidsgod Priapus op een muurschildering in Pompeii[beeld]. Het klokkenspel — de naam is zeer dankbaar hier — bestaat uit een hangende fallus waarop drie andere fallussen en twee vleugels gemonteerd zijn. Aan de schacht van de penis hangen drie klokjes die als ze door de wind geroerd worden harmonisch klinken.

We kennen geen grotere penis in een realistisch schilderwerk dan die op de levensgrote muurschildering van Priapus [afb] in Pompeii. In een bizar detail weegt deze geile vruchtbaarheidsgod zijn erectie af tegen een zak vol met munten op de andere schaal. Zijn fallus is zwaarder is dan de munten. Voor geld is alles te koop, maar een grote penis is toch nog meer waard, lijkt de allegorische verklaring. De sater die een geit molesteert is een anoniem beeldhouwwerk van de god Pan, in de Griekse mythologie een sater, bij de Romeinen een faun.

Hij is de god van het woud, patroonheilige van de herders en hun kudden. Verder is hij de god van het dierlijke instinct. Hij heeft het onderlijf en de hoorns van een bok — een dier dat nog steeds bekend staat om zijn paardrang — maar een menselijk bovenlijf, een lang smal gezicht, een grote neus en gele oogjes. Hij zal ook later opduiken in de christelijke demonologie.

De duivel draagt daar ook vaak hoorns en heeft hoeven in plaats van voeten. Pan heeft sporen nagelaten in het hedendaagse Nederlands. Als hij zich schreeuwend in de bossen vertoont, rennen de nimfen en reizigers panisch weg. Faunen zijn in het meergodendom van de Romeinen en de Grieken de geilste goden, ze schuwen geen enkel taboe, verkrachten hordes maagden, vergrijpen zich aan dieren en kennen geen schaamte.

Naast het beeldhouwwerk vormt bij de Grieken het aardewerk het overgrote deel van de archeologische vondsten. Een bijna volledig bewaard bord met de uitbeelding van een orgie [beeld] zit in de collectie van het Louvre. Of het momenteel wordt tentoongesteld, weten we niet. Als u er langsgaat, vraag er gewoon naar. Als de Priapus van Pompeii de verpersoonlijking is van de penis en de viriliteit, dan is Artemis van Ephesus[beeld] de verpersoonlijking van de borst en het vrouwelijke vermogen tot voeden.

In zulke mythologische visualiseringen worden de geslachtskenmerken opgeblazen tot gigantische proporties om zo hun kracht en doeltreffendheid extra in de verf te zetten. Kwaliteit moet het afleggen tegen omvang en kwantiteit. Artemis van Ephesus wordt afgebeeld met drie rijen borsten, hoewel sommige hedendaagse academici er tegenwoordig verheiligde stierentestikels in zien. De bekendste versie is een kopie uit de 1ste eeuw van een Romeins origineel en bevindt zich in het Turkse Izmir. Volgens ons monotheïstische godsbeeld, schiep God de mens naar zijn beeld en gelijkenis, maar in het meergodendom van de Grieken en Romeinen scheppen de mensen de goden naar hun evenbeeld.

Niets menselijks is die goden vreemd en niemand heeft de godenwereld mooier beschreven dan Ovidius 43 voor Chr. De dichter trouwt drie keer en scheidt één keer minder. Hij is welgesteld en kan zich volledig aan de dichtkunst wijden. Hij debuteert op achttienjarige leeftijd met zijn Amores Liefdeszangen , maar maakte reeds daarvoor naam als minnedichter. Hij kan zich voortaan een luxueus en losbandig leventje in de mondaine grootstad Rome veroorloven, hij is een bona fide societyfiguur.

Ondanks zijn succes wordt hij om een nog onverklaarbare reden door keizer Augustus op jarige leeftijd verbannen naar de verre kusten van de Zwarte Zee.

Waarschijnlijk vond Augustus hem iets te lichtzinnig maar ook complottheoriën worden als verklaring naar voren geschoven. Hoewel politieke subversie en seksuele openheid vaak hand in hand gaan wordt toch aangenomen dat zijn verbanning eerder om politieke redenen dan uit censuuroverwegingen gebeurt. Zelfs zijn vrouw was achtergebleven in Rome. Zonder ooit in eer hersteld te zijn, overlijdt hij in ballingschap op jarige leeftijd. Zijn zelfgeschreven grafschrift luidt:. Gelukkig is zijn oeuvre nagenoeg volledig bewaard.

Twee werken zijn bijzonder relevant voor ons huidig onderzoek. De Metamorfosen en de Ars Amatoria. De Metamorfosen vertelt over de liefdesavonturen van de goden en de Ars Amatoria is het eerste seksuele voorlichtingsboek.

Geen van beide gebruikt expliciete taal, die vindt men sowieso niet in het werk van Ovidius, geen directe verwijzingen naar mentula en cunnus, de Latijnse termen voor pik en kut. In de Metamorfosen worden de goden niet als verheven wezens afgeschilderd. Ovidius schetst hen op speelse wijze als gewone stervelingen, met typisch menselijke tekortkomingen en amoureuze bevliegingen. Het gedichtenboek beschrijft de schepping en geschiedenis van de wereld volgens de Grieks-Romeinse mythologie.

Goden, halfgoden en stervelingen ondergaan telkens een dramatische gedaantewisseling een metamorfose en veranderen in planten, bloemen, bomen, rotsen, wolken, rivieren en dieren. Hun bizarre gedrag is eenvoudig te verklaren, velen van hen worden namelijk geplaagd door de pijlen van Eros.

Door de liefde betoverd zijn ze niet in hun gewone doen. Er zijn wel enkele meer seksueel getinte verhalen, zoals dat waarin de nimf Daphne in een laurierboom verandert om te ontsnappen aan een nakende verkrachting door Apollo. Als hert wordt hij door zijn eigen jachthonden verscheurd. Het zal hem leren. Narcissus en Hermaphroditus zijn tot vandaag welbekend, ze leven verder in de hedendaagse psychologie en seksuologie.

Hermaphroditus is een knappe godheid die aanbeden wordt door Salmacis, een nimf die zo verliefd op hem is dat zij hem eerst probeert te verkrachten en als dat mislukt wanhopig tot de goden bidt dat zij voor eeuwig zouden versmelten. Haar gebed wordt verhoord en zij worden één lichaam.

Als bij één individu mannelijke én vrouwelijke geslachtsorganen voorkomen, spreekt men nu nog van hermafroditisme. Narcissus is ook zo een knappe jongeman die leeft voor de jacht. Hij heeft al heel wat harten sneller doen kloppen, maar wil niets van de liefde weten en wijst iedereen wreed en hooghartig af, ook de smoorverliefde nimf Echo. Op een dag brengen zijn omzwervingen hem bij een heilige vijver met kristalhelder water.

Als hij vooroverbuigt ziet hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij denkt dat het een mooie watergeest is die in de vijver leeft. Hij wordt op slag verliefd op zijn eigen spiegelbeeld.

Hij kan zich maar niet losmaken van deze mooie verschijning die verdwijnt telkens hij haar aan wil raken en hij kwijnt langzaam helemaal weg. Aan hem danken we de term narcisme, door Freud bedacht voor een ziekelijke eigenliefde.

Hij is getrouwd met zijn zus de godin Hera, de oudste dochter van Kronos. Tot haar grote woede en verdriet kan Zeus de liefde van andere vrouwen niet weerstaan.

Hera is zeer jaloers en tracht hem op allerlei manieren van zijn amoureuze escapades te weerhouden. Al te vaak tevergeefs: Telkens als hij een vrouw verovert, wisselt hij van gedaante om zijn slaagkansen te vergroten en om aan het oog van zijn jaloerse vrouw te ontsnappen. Bij de ene vrouw moet hij lief en voorkomend te werk gaan, bij de andere stoer en angstaanjagend, en dus past hij zijn gedaante aan.

En dat werkt, weet ook de hedendaagse man. Bij Danaë verandert hij zich in een gouden regen die, terwijl zij in een toren gevangen zit, door de tralies heen geriefelijk tussen haar benen landt, bij Io in een wolk, bij Leda in een zwaan, bij Callisto geeft hij zich uit voor de godin Artemis, bij Antiope doet hij zich voor als een sater en bij Europa als een witte stier. Zeus is een verleider, een veroveraar, maar je kunt evengoed zeggen dat hij zijn vrouwen schaakt, ontvoert en verkracht.

Die dubbelzinnigheid is symptomatisch voor de aard van de man-vrouw liefde en de strijd der seksen, beschreven in de Metamorfosen. Ook haar kan Zeus niet onmiddellijk overtuigen zich aan hem te geven. Om zijn doel te bereiken verandert hij zich in een zwaan en overweldigt haar.

Beschaamd om wat er gebeurd is, heeft Leda dezelfde avond gemeenschap met haar man en na negen maanden krijgt zij vier kinderen, die echter uit een ei komen. Kastor en Helena waren de kinderen van Zeus, Polydeukes en Klytaimnestra die van haar man. Het is geen toeval dat Ovidius hier voor een zwaan kiest, het is de enige vogelsoort die samen met eenden en ganzen een penis heeft. Ook de ranke hals van een zwaan kan met een beetje fantasie voor een penissymbool doorgaan.

De Grieks-Romeinse mythologie bevat ook een aantal verhalen die spreken over de seksuele liefde van de mens jegens zijn andersvoetige soortgenoot. Seksueel contact tussen mens en dier is een onbetwiste realiteit, in het heden en het verleden. Zelden levert het mooie kunst op, tenzij dan in de afbeeldingen van de hybriden die uit zulk contact voortspruiten. We zagen al dat Zeus zich bij Leda omtoverde tot een zwaan om haar te overweldigen.

Er is ook het verhaal van Pasiphaë, de echtgenote van koning Minos van Kreta. Haar man heeft de god Poseidon beledigd en die straft het echtpaar door bij Pasiphaë een grote seksuele begeerte op te wekken voor een mooie witte stier.

Pasiphaë moest en zou de liefde consumeren met het machtige dier, zo sterk is haar drang. Ze laat door de vooraanstaande uitvinder Daedalus een houten koe bouwen waarin zij zich verschuilt en de juiste positie aanneemt om zich te laten nemen door de stier..

Dit verhaal ging voor de meeste mensen werkelijk te ver, reden waarom het door de eeuwen heen amper op een expliciete wijze werd afgebeeld in de kunst. Een weinig verbloemende prent van de hand van de 17de-eeuwse uitgever en tekenaar Johann Ulrich Krauss [beeld] gaat naar het hart van de zaak en toont Pasiphaë net voor ze plaatsneemt in de houten koe, waar zij rug tegen rug, buik tegen buik en kruis in kruis even later haar wens in vervulling zal zien gaan.

Met veel plezier vertelt Ovidius dus zijn verhalen over de liefdesavonturen der goden, maar daarnaast wil hij ook niet nalaten goede liefdesraad aan gewone stervelingen te geven. Dat doet hij in zijn Ars Amatoria, een soort handboek voor seksuele voorlichting. Ars Amatoria De kunst van het liefhebben is een gedicht in drie volumes waarin Ovidius in een luchtige stijl net die zaken aansnijdt die mensen zo moeilijk onder woorden kunnen brengen.

Hij laat Venus zeggen: Ovidius schrijft opmerkelijke passages over het gelijktijdige orgasme en over zijn afkeer van de herenliefde. Meer dan iets anders is het een handleiding tot de hofmakerij van vrouwen en merkwaardig actueel - behalve dan misschien waar het de liefdesdrankjes betreft: Dat gaat van obscene graffiti op Romeinse muren tot de satirische gedichten van Juvenalis, Martialis, Catullus en Propertius, van de slaapkamerfarces van Plautus en Terentius tot de schelmenromans Satyricon en De Gouden Ezel, van de lofdichten op de penis Priapea via roddelrubrieken tot de hoerendialogen van Lucianus.

Bij de Grieken vallen vooral de komedies van Menander en Aristophanes bij het publiek in de smaak en is er het curiosum van De Milesische vertelling. Wie het schrift uitvindt, vindt blijkbaar meteen ook het obscene muurschrift uit.

Als, zoals de vroeg 20ste-eeuwse Oostenrijkse architect Adolf Loos beweert, de cultuur van een land kan worden afgemeten aan de mate waarin de toiletten er besmeurd zijn met obscene graffiti, dan was het Oude Rome niet meteen de meest deugdzame plaats op aarde.

Een ontroostbare ziel heeft het volgende achtergelaten op een Romeinse muur:. Van de obscene muurschriften is het een kleine stap naar de soms erg cynische gedichten van Juvenalis, Martialis, Catullus en Propertius. Hekeldichter Juvenalis, die leefde tussen ca. In zijn bekende Zesde Satire — ook wel Tegen de vrouwen genoemd - schrijft hij over de slechte eigenschappen van de andere kunne: Eigenlijk is die zesde satire vooral een pamflet tegen het huwelijk.

De dichter raadt de mannen aan niet te trouwen: De meer lyrische Catullus voor Chr. Hoewel Catullus het, net zoals Juvenalis en Martialis, soms over de bittere nasleep van een relatie heeft, zijn zijn gedichten toch liefdevoller:.

Laten we leven, mijn Lesbia, en laten we liefhebben En alle geruchten van al te strenge oude mannen Allemaal één as waard achten. Zonnen kunnen ondergaan en opkomen; Wanneer voor ons eenmaal het korte licht is ondergegaan, Moeten we één eeuwige nacht slapen.

Geef mij duizend zoenen, daarna honderd, Dan duizend andere, dan weer honderd, Daarna onafgebroken nog eens duizend, daarna honderd. Dan, als we vele duizenden zoenen gegeven hebben, Zullen we die in de war brengen, opdat we het aantal niet weten, Of opdat geen kwade man ons met het boze oog zou kunnen aankijken, Doordat hij weet dat er zoveel zoenen zijn.

Maar allen gaan ze ervoor, voor de liefde, en Propertius voor Chr. Bij zowel de Grieken als de Romeinen is het theater de voornaamste bron van fictie, film bestaat immers nog niet en ook op de eerste echte romans is het nog even wachten. Het spreekt voor zich dat het niet enkel tragedie is wat de Ouden kunnen smaken, er mag ook al eens gelachen worden. Een groot aantal onbetamelijke stukken voldoet aan die behoefte. De voorloper van de Romeinse komedieschrijvers is de Griek Menander voor Chr.

De liefde met al haar verwikkelingen is zowat het enige onderwerp in de stukken. Een eeuw later introduceert de Romein Plautus voor Chr. Kortom, alle vrouwen zijn hoeren, alle mannen dom. Hij zet heel wat Griekse komedies, onder meer van Menander, om naar een Romeins decor en doet dat in een sprankelend Latijn.

De farces van Terentius ca. Theater in Griekenland ontstaat als een feest ter ere van de god Dionysos Bacchus bij de Romeinen , de god van de wijn en de vruchtbaarheid, van de extase en van het goede leven. De voornaamste gezellen van Dionysos zijn saters en nimfen, de twee archetypes van de wellust. Naar de sater is zelfs een toneelgenre vernoemd, het saterspel. Na drie tragedies wordt telkens een saterspel opgevoerd. Dit bestaat hoofdzakelijk uit boertigheden met een geil en uitgelaten, lui en beneveld karakter.

Men moet zich voorstellen hoe acteurs met gigantische voorgebonden penissen als halve gekken het podium opstormen, waarbij verleidelijke nimfen gillend uiteenstuiven. De zonet beschreven boertigheden worden qua niveau ruimschoots overstegen door de Atheense toneelschrijver Aristophanes voor Chr.

Dat heeft een veelzeggende seksuele plot. Lysistrate gaat over een aantal Atheense dames die naar het wapen van de seksstaking grijpen om hun mannen ertoe te dwingen eindelijk de wapens neer te leggen. De vrouwen wijken niet vooraleer er eindelijk vrede heerst tussen de Griekse stadsstaten. En dan, als ze hijgen van verlangen, als we dan niet toegeven, zullen ze maar al te snel instemmen met een wapenstilstand.

Gedaan dus met de benen in de lucht! We zijn al een paar eeuwen later en rusten doet de penis ondertussen allesbehalve. Hij wordt maar al te gretig bezongen in de 95 obscene epigrammen van de Priapea. De auteur en de oorsprong van deze gedichten zijn vrij onduidelijk, maar we weten wel dat ze integraal gewijd zijn aan de vruchtbaarheidsgod Priapus en diens belangrijkste ornament. Je ziet, ik ben een houten Priapus, mijn sikkel van hout en mijn penis van hout, maar toch zal ik je in de houdgreep nemen en dit hier helemaal - ongelogen - in al zijn grootte, strakker gespannen dan een katapult of citersnaar, bij jou tot aan je zevende rib naar binnen duwen.

Er wordt ook heel wat geroddeld in het Romeinse Rijk. Er is ook heel wat om over te roddelen. Er zijn de exploten van de gestoorde keizers Caligula, Nero, Domitianus, Commodus en Elagabalus, die met hun ontucht, uitspattingen, kwaadaardigheden en perversiteiten het einde van het keizerrijk inluiden.

Maar het zijn vooral de vrouwen Cleopatra en Messalina die de gemoederen verhitten. Cleopatra zou zich een weg naar boven gewipt hebben in de bedden van heel wat invloedrijke mannen. En van Messalina wordt gezegd dat ze zo geil en onverzadigbaar is dat ze een kamertje heeft in een bordeel waar ze zich onder de schuilnaam Lycisca aan volslagen vreemden geeft.

Na 24 uur geeft Scylla het op en Messalina wint uiteindelijk met een score van 25 mannen. Het huidige record staat sinds op mannen in een dag, op naam van een Amerikaanse pornoster. Plinius de Oudere ca. Zijn type komt nog vaker aan bod in dit boek. In de oudheid kiemt de traditie van de zogenaamde hoerendialoog, iets wat later zal uitgroeien tot een heus literair genre.

De hoerendialoog is een mengeling van seksuele opvoeding, medische folklore en erotische literatuur, en neemt meestal de vorm aan van een ervaren oudere vrouw die de geheimen van de fysieke liefde uit de doeken doet aan een jonger meisje.

Er zijn op dat moment geen vrouwen die zich op het terrein van de erotiek wagen. Er zijn zelfs amper schrijvende vrouwen, de Griekse dichteres Sappho uit de 7de eeuw voor Christus niet te na gesproken. Het zijn dus mannelijke auteurs die de hoerendialogen schrijven.

Zij bedienen zich van vrouwelijke personae, van tempelhoeren tot overjaarse straatmadelieven, van jonge ingénues die als wees in een bordeel terechtkomen tot succesvolle madames. Waarom was de hoer zo populair en waarom zou haar stem doorheen de geschiedenis van de erotische literatuur zo veelvuldig en helder klinken? Het antwoord is eenvoudig. Als geen ander begrijpt zij de mannelijke psyche, zij die met zoveel van hun soort geslapen heeft. Alle mannen beginnen hun leven als minuscule vlekjes weefsel in de baarmoeder van een vrouw.

Iedere jongen moet zich zo goed en zo kwaad als het kan van de moedergodin losmaken. Dat lukt nooit helemaal, want de vrouw bezit wat elke man zoekt: Lucianus van Samosata ca.

Het bekendste gesprek hieruit is dat tussen de jonge Corinna en haar moeder Crobyle:. Je hebt je eerste nacht met een man doorgebracht. Je hebt je eerste geschenk verdiend, wel liefst drachmen. Met dat geld koop ik je een halsketting. Er volgen nog een heleboel raadgevingen, over hoe ze zich vanaf nu moet kleden, hoe ze zich moet gedragen en ook dat ze niet enkel jonge mannen moet aantrekken, maar ook oudere.

Ze zijn misschien niet zo mooi en viriel, maar ze betalen wel beter. Hier wordt natuurlijk een heel cynisch beeld van de vrouw geschetst, maar dat is de Grieken niet vreemd. Er is een duidelijke vrouwonvriendelijke traditie in de Griekse literatuur. Zo schrijft Hipponax in de 6de eeuw voor Christus over de vrouw al het volgende: De echte roman zoals wij hem kennen, heeft zich in de klassieke oudheid nog niet aangediend.

Voorlopers zijn er wel onder de vorm van raamvertellingen en die zijn alle gerust liederlijk te noemen. De schelmenroman Satyricon van Petronius 1ste eeuw na Chr.

De enige volledig bewaard gebleven roman is De gouden ezel van Lucius Apuleius ca. Thematisch leunt dit laatste werk dicht aan bij de schelmenroman die opgang zal maken in de 16de en 17de eeuw.

Pikante passages met een seksuele ondertoon vindt men er in overvloed. De gouden ezel officieel heet het werk Metamorphoses is een fantasierijk en humoristisch verhaal over de avonturen van een zekere Lucius die met magie experimenteert en per ongeluk in een ezel verandert, zonder zijn menselijke verstand te verliezen.

In deze ongewilde vermomming hoort en ziet hij heel wat ongewone zaken. Binnen deze raamvertelling krijgen we verschillende kortere verhalen, waarvan het langste en het bekendste dat over Amor en Psyche is. Vooraleer Lucius in een ezel verandert, maakt hij een en ander mee als mens. In een van de eerste vertellingen wordt zijn reisgezel vermoord door heksen. De heksen twijfelen of ze Lucius zullen laten leven; hij is immers een gevaarlijke ooggetuige.

Ze sparen hem, maar ze plassen hem wel helemaal onder: Gelukkig vergaat het onze held iets beter verderop in het boek, waar hij op zeer aangename wijze een meid van dichtbij leert kennen. Dat levert een van de vroegste passages uit de wereldliteratuur op waarin het liefdesspel op realistische wijze en met expliciete bewoordingen beschreven wordt. Ze klom op het bed en liet zich beetje bij beetje op me neerzakken, haar ruggengraat golfde van de snelle stoten en geile bewegingen en met haar wellustige geschommel deed ze me heerlijk klaarkomen.

Zoals Odysseus over zee moet zwerven door de wrok van Poseidon, zo wordt dit drietal voortgestuwd door de grillen van de vruchtbaarheidsgod Priapus. Onder de uitvoerige fragmenten die ervan bewaard bleven, neemt De maaltijd van Trimalchio in het Latijn Cena Trimalchionis de belangrijkste plaats in, door de rake typering van de rijke parvenu Trimalchio en diens vriendenkring. Een ander fragment, De weduwe van Ephesus illustreert de prozaïsche en vergankelijke aard van de menselijke liefde.

Een zeer vrome weduwe besluit bij het graf van haar man te rouwen met de bedoeling er te blijven tot ze sterft van de honger.

Ietsje verderop bewaakt een niet onknappe en erg aardige soldaat een aantal gekruisigde rovers. De weduwe en de soldaat raken aan de praat en zij vindt hem ondanks haar verdriet steeds leuker.

Uiteindelijk bezwijkt ze voor zijn charmes. Maar hun geluk wordt plots verstoord. Terwijl ze aan het vrijen zijn op het graf van haar overleden echtgenoot, wordt een van de gekruisigde lijken gestolen. De bewaker riskeert een zware straf, maar de weduwe heeft een plan.

Ze besluit wijselijk het lijk van haar man af te staan om het de plaats laten in te nemen van de gekruisigde. Dat de vertelkunst uit het Oosten stamt, het Verre en het Nabije Oosten, wordt door niemand meer tegengesproken. Het oerverhaal van de Oriënt zijn ongetwijfeld De vertellingen van Duizend-en-een-nacht, maar dat De nachten, zoals het werk ook kort genoemd wordt, in wezen een bundel zeer erotische verhalen is, wordt zelden naar waarde geschat.

Toegegeven, de populairste verhalen, Aladin en de wonderlamp, Sinbad de zeeman en Ali Baba en de veertig rovers zijn eerder avontuurlijk dan seksueel. Vroeger echter was de erotische reputatie van De Nachten zo verbreid dat de vertelingen eerder met broeierige nachten, donkere prinsen, eunuchen, harems en blanke slavinnen geassocieerd werden dan met vliegende tapijten, wonderlampen en verre zeereizen.

In het Westen leeft het idee dat de minnekunst in het Oosten veel verfijnder is dan bij ons. Of dit werkelijk zo is, valt niet met zekerheid te zeggen. Immers, wat is verfijnd en hoe kunnen we in de slaapkamers kijken van de talloze koppels die elke nacht in het Oosten de liefde bedrijven?

Doen ze het net zoals wij of gaat het er ginds allemaal wat meer tantristisch aan toe? Moeilijk te bevestigen, moeilijk tegen te spreken. Het beeld van die veronderstelde oosterse seksuele verfijning danken we aan de Kamasoetra, een werk dat in de 3de eeuw in India geschreven werd in het Sanskriet en dat gelijkenissen vertoont met de eerder vermelde Ars Amatoria van Ovidius, maar dat veel ruimer verspreid is.

De Kamasoetra behandelt tot in de kleinste details alle denkbare onderwerpen op het gebied van de erotiek en leert de man om zijn vrouw te behagen en zo haar liefde te winnen. De veertig hoofdstukken van de Kamasoetra beslaan zeven delen. Ze hebben het over liefde in het algemeen en over de plaats ervan in het leven, over de indeling in soorten vrouwen, over de seksuele eenwording, over diverse seksuele technieken en standjes, over hofmakerij en huwelijk, over de echtgenote en de vrouwen van anderen, over prostituees en ten slotte over hoe jezelf aantrekkelijk te maken.

Voor de 21ste-eeuwse mens staat de Kamasoetra gelijk aan allerlei originele en vaak ingewikkelde standjes. Het is pas legaal verkrijgbaar sinds de jaren zestig van de vorige eeuw. Hét erotische meesterwerk uit het Oosten is zijn De Vertellingen van Duizend-en-een-nacht. Nergens in de oudheid vindt men lyrische passages zoals deze over bolle borsten en zwellende pudenda:. Ze had dijen als alabasteren pilaren, en ertussen prijkte een geheime plaats, een kussen van muskus, dat zwelt en bonst en gretig nat is.

In De Nachten is erotiek een kwestie van leven en dood. De Nachten is een raamvertelling. De premisse van het kaderverhaal is op zich seksueel en gaat over de liefdesrelatie tussen koning Sjahriaar en de jonge maagd Sheherazade. Een liefdesrelatie die erg bizar begint.

Op een dag ontdekt de koning dat zijn vrouw hem ontrouw is. Zijn grootvizier bezorgt hem deze jongedames, maar na een tijd raakt de aanvoer uitgeput. Scheherazade, de maagdelijke dochter van de grootvizier, biedt dan zichzelf aan als volgende bruid en haar vader aanvaardt dat aanbod schoorvoetend. Om aan de executie te ontkomen vertelt Sheherazade de koning tijdens de huwelijksnacht een verhaal, maar ze stopt abrupt, net voor de ontknoping.

Ze belooft hem het vervolg de volgende nacht te vertellen. Er zit voor de nieuwsgierige koning dus niets anders op dan haar leven voorlopig te sparen. De volgende nacht vertelt ze hem het vervolg, en tegelijk begint ze die avond ook een nieuw verhaal.

Ook dat breekt ze weer af net voor de finale. De koning gunt haar dus noodgedwongen nog een nacht. Dit houdt Scheherazade duizend-en-een nachten vol, waarbij elke nacht wordt afgesloten met een voorproefje van een nieuw verhaal.

Ondertussen schenkt zij hem drie zonen. Wanneer de verhalen uiteindelijk ten einde zijn, is de koning oprecht van haar gaan houden, hij schenkt haar gratie en ze mag zijn definitieve vrouw worden. Er bestaat geen beter verhaal om het levensbelang, letterlijk zelfs, van fictie te illustreren. Mocht Scheherazades vertelkunst tekortgeschoten zijn, dan had zij reeds na één nacht het leven gelaten.

Maar het tegendeel gebeurt, nacht na nacht hangt de koning aan haar lippen. Haar zoete stem en spannende verhalen toveren de verbitterde en wraakzuchtige koning om tot een liefhebbende echtgenoot. De erotisch getinte verhalen van Duizend-en-een-nacht veroverden het hele Middellandse Zeegebied, de bakermat van onze westerse beschaving.

Het archetype van de oudere, wat simpele en vaak impotente echtgenoot en zijn jonge, aantrekkelijke, slimme en manipulatieve echtgenote, dat als een rode draad doorheen de middeleeuwse verhalencultuur zal lopen, vertoont zich hier voor het eerst.

Sprekend is het verhaal De onnozele echtgenoot, over precies zo een vrouw die haar schlemiel van een echtgenoot openlijk bedriegt en hem wijsmaakt dat hij schimmen ziet:. Telkens als de echtgenoot afwezig was, kwam de minnaar bij haar en zo ging het al geruime tijd. Op een dag zei hij tot haar: Nu, zij hield van hem met buitengewone hartstocht en ze kon het vooruitzicht van hem gescheiden te zijn niet lijden en zei: Hij zette daar een tent op naast een grote boom. Niet ver daar vandaan had haar minnaar zich verborgen.

Toen zei ze tot haar man: Als dat je manier van doen is als ik erbij ben, wat moet dat dan niet zijn als ik er niet ben? Maar wacht, ik kom ook boven kijken. Toen de echtgenoot bij de kruin van de boom kwam, keek hij naar beneden en zag dat een man zijn vrouw aan het neuken was.

Maar ondertussen was de minnaar naar zijn schuilplaats teruggekeerd en de vrouw vroeg haar man: Je zag niets, je verbeeldt het je. Ze herhaalden het experiment een keer of drie, vier en telkens als de man de boom beklom, glipte de minnaar uit zijn schuilplaats en beklom de listige echtgenote, terwijl haar man erop toekeek, maar ze bleef volhouden: Toen riep hij haar toe: In een andere pikante passage van De nachten is de sultan van Samarkand en broer van koning Sjahriaar ongewild getuige van een orgie van zijn schoonzuster en haar bediendes:.

De figuren liepen langs een traliewerk en gingen de tuin binnen tot ze bij een spuitende fontein te midden van een grote poel kwamen. Daar kleedden ze zich uit en ziedaar, het ging niet om twintig slavinnen, maar tien waren vrouwen, concubines van de koning, en de anderen waren blanke slaven.

Twee aan twee liepen ze weg, maar de koningin, die nu alleen achterbleef riep met luide stem: Zijn gelaat toonde het wit van zijn rollende ogen, een afgrijselijk gezicht. Stoutmoedig liep hij naar haar toe en legde zijn armen rond haar nek, terwijl zij zijn omhelzing even vurig beantwoordde. Toen kuste hij haar, en zijn benen rond de hare kronkelend nam hij haar met gretige teugen. De andere slaven deden hetzelfde met de meisjes tot allen hun driften hadden kunnen bevredigen, en ze stopten niet met kussen en klemmen, copuleren en brassen tot de dag door de valavond verdreven werd, tot de slaven zich losmaakten van de boezems van de slavinnen, en de zwarte slaaf van de koningin afsteeg Vooral een voetnoot bij deze passage, van de hand van de 19de-eeuwse Engelse oriëntalist en vertaler van de Duizend-en-een-nacht Richard Francis Burton, is bijzonder vermakelijk:.

Ik mat een man in Somaliland die, in slappe toestand, een lengte had van vijftien centimeter. Dit is eigen aan het negerras en aan Afrikaanse dieren zoals het paard, hoewel de pure Arabier onder het gemiddelde van de Europeaan zit; een van de beste bewijzen in feite dat de Egyptenaar geen Aziaat is, maar een deels witgewassen neger.

Bovendien, deze indrukwekkende delen groeien niet proportioneel bij een erectie. Bijgevolg duurt de daad bij hen veel langer, wat bijdraagt tot een groter genot bij de vrouw. In mijn tijd wou geen enkele eerlijke Hindi Moslem zijn vrouwvolk naar Zanzibar meenemen vanwege de reusachtige attracties en ontzaglijke aanlokkelijkheden die zij daar aangeboden kregen. Ali met het grote lid is een verhaal over een knecht die aanhoudend vernederd wordt door zijn meesteres.

Maar zelfs in die tijd besefte men dat de voordelen van een grote penis toch relatief zijn. Sommige van de verhalen in Duizend-en-een-nacht zijn ouder dan de christelijke jaartelling, andere zijn recenter, voor zover men dat met zekerheid kan zeggen. Hun invloed voelt men in de populaire Europese ridderroman Floris ende Blancefloer, waarin sultans en blanke slavinnen figureren en waar bizarre plotwendingen als een liefdesdood en maagdelijkheidstesten rechtstreeks naar de verhalen uit De Nachten verwijzen, al zouden ze evengoed uit een hedendaagse Zuid-Amerikaanse soap van bedenkelijke kwaliteit kunnen komen.

Blancefloer, een blank en diepchristelijk meisje, dat op pelgrimstocht naar Santiago de Compostella gekidnapt werd, groeit op als hofdame bij een islamitische koning in Spanje. Er groeit een hechte vriendschap met de zoon van de koning, Floris. Wanneer de koning en de koningin ontdekken dat die vriendschap in liefde is overgegaan, besluiten ze in te grijpen.

Ze bedenken een list om de verboden liefde tussen de moslim Floris en de christen Blancefloer te dwarsbomen. Hij wordt door zijn ouders naar het buitenland gestuurd om te gaan studeren. Ondertussen verkopen ze Blancefloer als blanke slavin aan rondreizende kooplieden.

Een namaakgraf moet Floris ervan overtuigen dat Blancefloer dood is. Als Floris na zijn terugkeer te weten komt dat zijn geliefde Blancefloer gestorven is, wil hij zelfmoord plegen, zo groot is zijn verdriet.

Daarop besluiten zijn ouders om hem de waarheid te vertellen en de jongen gaat op zoek naar zijn geliefde. Ieder jaar kiest de emir een van die vrouwen tot zijn nieuwe echtgenote en laat hij de vorige doden. Floris komt te weten dat zijn Blancefloer de nieuwe uitverkorene van de emir is. De vrouwentoren waarin Blancefloer verblijft, wordt zwaar bewaakt, maar de waard van de herberg waar Floris logeert, vertelt hem over het zwakke punt van de torenwachter: Floris nodigt de torenwachter uit voor enkele spelletjes schaak, die hij allemaal met opzet verliest, zodat hij de man heel wat geld moet betalen.

Floris wint wel het laatste spel. Als wederdienst belooft de torenwachter hem eeuwige trouw en van die belofte maakt Floris meteen listig gebruik. De wachter smokkelt Floris naar binnen in de toren in een mand met bloemen.

De twee geliefden worden herenigd, maar wanneer de emir hen samen in bed betrapt, wil hij hen aan het zwaard rijgen. Tijdens de openbare rechtszitting die hierop volgt raken alle aanwezigen zo ontroerd door de sterke liefde tussen Floris en Blancefloer dat de emir het jonge paar uiteindelijk vergeeft.

Ze trouwen en op hun bruiloftsfeest verneemt Floris dat zijn ouders ondertussen overleden zijn. Daarop keren de geliefden samen terug naar Spanje, waar Floris zijn vader opvolgt als koning en hij zich samen met zijn onderdanen laat dopen tot vrome christenmensen. Blancefloer schenkt hem een dochter met een misvormde voet. We bevinden ons in de middeleeuwen, die enigszins onterecht bekend staan als donkere tijden.

Technologisch is er veel vooruitgang geboekt, maar kunst en literatuur blijven gereserveerd voor de elite. De grootste invloed op onze seksuele zeden komt van het christendom. Het joods-christelijke geloof is vanaf de 4de eeuw de officiële staatsgodsdienst van de Romeinen geworden en wint gestaag aan populariteit.

Het joods-christelijke wereldbeeld introduceert drie nieuwe concepten in de seksualiteit. Ten eerste is er het idee dat het huwelijk exclusief en onlosmakelijk is, waardoor mannen het recht verliezen willekeurig van hun echtgenote te scheiden.

Ten tweede is er het begrip van de erfzonde, het gevolg van de zondeval. In het Bijbelboek Genesis zijn Adam en Eva de eerste mensen in de paradijselijke tuin van Eden, maar God heeft hun verboden van de appels van de boom van de kennis van goed en kwaad te eten. Op aanraden van een slang — symbool voor Satan — eten zij toch van die verboden vrucht.

Hierdoor verwerven ze kennis van goed en kwaad en ze worden uit het paradijs verjaagd. Aangezien Eva als eerste voor de verleidelijke woorden van de slang gevallen is, krijgt zij er de schuld van dat de gehele mensheid voortaan sterfelijk is en behept met een zondige natuur. Een direct gevolg is dat de twee paradijsbewoners zich plots schamen voor hun naaktheid die ze met een vijgenblad proberen te bedekken. Ten derde ontstaat de notie van maagdelijkheid als een moreel ideaal, waardoor echtelijke seksualiteit als een soort toegeving wordt gezien aan de inherente vleselijke zwakte van de mens die — helaas — noodzakelijk is voor de voortplanting.

Dat heeft ook zijn voordelen. De zo lang mogelijk volgehouden maagdelijkheid en de onverbreekbaarheid van het huwelijk zorgen op zich voor een stabielere samenleving, met kinderen die weten waar ze vandaan komen en generaties van families die aan langetermijnprojecten kunnen werken.

En dus bevalt Maria als maagd van Jezus, is het vlees zwak en dient het gekastijd te worden, en geldt het celibaat als hoogste ideaal. Die demonisering van de seksualiteit kan tegelijkertijd als de specifieke verdienste van het christendom beschouwd worden. Ze geeft aan de seksualiteit het aura van de verboden vrucht, en gewone seks wordt exquise erotiek.

Wees gerust, er valt in de middeleeuwen op erotisch vlak toch een en ander te beleven, al moet men dan wel het vel van de officiële geschiedschrijving wegschrapen. De middeleeuwse kunsten staan volledig in het teken van de nieuwe christelijke moraal, schilders werken in opdracht van de Kerk. Het schrift staat gelijk aan dé Schrift. En die wordt zorgvuldig doorgegeven dankzij het geduld en het vakmanschap van geletterde geestelijke kopiisten, monniken die in het klooster manuscripten — letterlijk: Het kopiëren van een boek kan jaren in beslag nemen.

Om meerdere kopiën tegelijk te maken, leest iemand het origineel voor aan een zaal van kopiisten die de letters met in inkt gedoopte veren in het papier krassen. Hoewel ze zelf geen geestelijken zijn, behoren zowel de Toscaan Giovanni Boccaccio als de Londenaar Geoffrey Chaucer ca.

Geboren in koopmansfamilies, gaan ze studeren en worden bureaucraten, maar hun grote passie is schrijven en dichten. Boccaccio voltooit in de Decamerone en Chaucer werkt in de laatste jaren van zijn leven onverdroten aan The Canterbury Tales, twee als een raamvertelling opgevatte verzamelingen van verhalen die tot het kruim van de westerse literatuur gerekend worden.

In feite zijn de Decamerone en The Canterbury Tales op dezelfde leest geschoeid als het Arabische Duizend-en-een-nacht. Verder moeten we opmerken dat de erotiek in deze twee collecties van verhalen een aanhoudende ondertoon is, als een lichte jeuk op de huid bij het te lang in het koren stoeien in de zomer, een ondertoon echter die nooit helemaal de oppervlakte bereikt, zoals dat wel het geval was bij de Grieken en Romeinen.

Il Decamerone is een raamvertelling van de 14de-eeuwse Italiaanse schrijver Giovanni Boccaccio. De bundeling bevat honderd verhalen die tien gasten op een landgoed buiten Florence elkaar tijdens de Zwarte Dood van vertellen. De gasten zijn zeven jonge vrouwen en drie jonge mannen. Het kaderverhaal puilt uit van de symbolische en allegorische verwijzingen. De zeven jonge vrouwen vertegenwoordigen de vier kardinale deugden — voorzichtigheid, rechtvaardigheid, matigheid en standvastigheid — en de drie religieuze deugden — geloof, hoop en liefde.

De mannen zouden staan voor de Griekse driedeling van de menselijke ziel: Elke dag is een van de tien personen de leider van het gezelschap en bepaalt daarmee ook het onderwerp van de verhalen van die dag. De thema's lopen uiteen van 'verhalen over tegenslag die toch een goede afloop hebben' tot 'verhalen over hoe vrouwen hun man weten te bedriegen'. Elke verteldag begint met een korte inleiding op het thema en eindigt met een afsluiting. De thema's zijn veelal ontleend aan oudere Italiaanse, Franse en Latijnse bronnen.

In de loop van de geschiedenis botst het werk op de nodige tegenstand. Zo wordt het in door de boeteprediker Girolamo Savonarola verbrand omdat het onzedelijk zou zijn. Ook de Kerk is niet altijd blij met het boek, niet alleen vanwege de seksuele vrijmoedigheid, maar vooral om de manier waarop de geestelijken worden geportretteerd.




Prive ontvangst zoetermeer geil en dik

  • Korte prive ontvangst gelderland
  • GRATIS SM EROTISCHE FIMPJES
  • Eromassage nl sex gratis nl
  • Lesbo vingeren neuken in de paardenstal
  • Grstis s b2b massage den haag

Erotische massage salons prive sex


Langs deze weg dan sorry: Ook was je vrolijke uitstraling en lichte tred confronterend voor mij en ben je daardoor erg blijven plakken. Ook was er iemand die zich meteen zo heel erg thuis voelde en zo ontspannen en ongedwongen in de groep zat, dat het eerst op mijn zenuwen werkte. Ook weer als spiegel. De berekende control freak extravert die tijdens zijn berekeningen nog als stille introvert overkomt.

En als het mij dan niet zou lukken om veel aandacht naar mij toe te trekken, dan ben ik gewoon weg, want dan ervaar ik een donker, duistere overspoeling van falen. Zeer, mja, ik ga er geen uitspraak over doen: Ook was er iemand die voor een groot stuk mezelf was. Een helper, iemand die zich optrok aan anderen helpen. Iemand die zijn maatschappelijke rol als mantel kon aantrekken om naar buiten te stappen.

Och jong, hoe vaak heb ik dat niet gedaan? Eén rol aangenomen en mij zo fier en gerust kunnen presenteren aan de wereld, zodat ik de rest van mij heerlijk onder de mat kon vegen. En dan dat verstand, dat bezig moet zijn, dat altijd bezig moet zijn, gelijk een spons die altijd honger heeft. Ik zou nog voortgaan en zeggen wat ik allemaal geleerd heb, maar dan kom ik uit op een blogpost die veel te lang is voor het concentratievermogen van de digitale mens. Ik kan iedereen een Gestalttherapiegroep van het IVC aanraden om met heel veel zaken in het reine te komen en duidelijk te weten hoe het nu verder moet.

Meer info vind je hier: Het toenemende narcisme, de wild gepredikte eigenliefde, het steken van de eigen loftrompet in de anus van de buurman of collega waar men jaloers op is.

Het narcisme sijpelt overal doorheen. Komt het door Facebook? Is het omdat we geen religie meer hebben en we onszelf tot God hebben gemaakt? Het gaat alleszins ver. Al bijna zo ver als uw eigen eindejaarsvragen stellen. De isolatie van Rusland door het Westen. De absurde demonisering van een mens als Bart De Wever en tegelijk de toegenomen polarisering tussen links en rechts, terwijl beide ongelijk hebben en rond de pot draaien. Hoe kalm en gebeurtenisloos dit jaar was.

Dat ze zich afvragen waarom ze doen wat ze doen en of wat ze doen hen eigenlijk wel gelukkig maakt. Als blijkt dat ze niet gelukkig zijn met wat ze doen, wens ik hun de moed toe om hun leven een extreme makeover te geven. En dat ze hun politieke macht zelf uitoefenen, niet door te gaan stemmen en zich te laten vertegenwoordigen door een of andere gladden aal, maar door zelf hun dromen uit te bouwen. Het heeft niet veel om het lijf, maar het is een aardig boek.

En onderhuids vat het eigenlijk zeer goed onze tijdsgeest. Veel gebeurt er niet in, maar in een mensenleven gebeurt nu eenmaal niet veel. En als het geen film moet zijn van Ik verdraag sinds enkele jaren geen enkele muziek meer.

Een verklaring heb ik daar niet voor. Het is begonnen door altijd naar documentaires te luisteren via YouTube. Maar of dat nou de oorzaak is van mijn plotse aversie voor muziek? Als ik toch iets moet zeggen: Goh, eindelijk durven beginnen aan een doctoraat. Misschien mijn vooruitgang met Slowaaks. De herlancering van Verkrijt www. Mijn engagement voor buddywerking.

Mijn lidmaatschap van de liberalen. Het verdict van mijn therapeut: Het verdict van een knappe huisarts: Het was al bij al een zeer kalm, gebeurtenisloos jaar.

Als ik iets moet zeggen: Doctoreren in de Amerikaanse Burgeroorlog is wel plezant. En de wereld van Gestalt is zeer boeiend, bevrijdend. Mijn vrouw en mijn schoonfamilie. De verbeterde samenwerking met mijn tekenaar en mijn co-schrijfster. Misschien de deelname aan een Gestalttherapiegroep en de kennismaking met Gestalttherapie.

En ik ben zeer graag vrijwilliger bij Buddywerking. Zoveel mogelijk positiefs betekenen voor zoveel mogelijk mensen zonder mezelf te moeten verraden en zonder mij financieel nog letterlijk op een dieet van enkel patatten met koffie in een onverwarmde tochtige zolderkamer te zetten.

Ge moogt binnen een jaar eens komen kloppen om te horen wat ik ervan gebakt heb. Hier zijn ze, ik heb er veel meer, maar ik houd het op de tien belangrijkste: Nèm, het is er uit. Ik wil euro per maand verdienen. Ik wil elke dag minstens 6 km lopen. Bij voorkeur 's morgens vroeg. En max 12 km, want ge moet daar ook niet in overdrijven. Ik wil minstens één nieuw toneelstuk opvoeren in Ik wil volgende zomer trouwen in Slowakije.

Ik wil mijn aversie tegenover macho's genoeg overwinnen om enkele keren per week te gaan fitnessen en als het niet lukt, om al het fitnessmateriaal aan te kopen om zelf een fitnesszaal in mijn eigen huis te hebben. Ik wil in plaats van elke week minstens één boek te lezen, overschakelen naar om de twee weken één echt nuttig boek te lezen, want ik lees nog altijd te veel brolboeken.

Ik wil een film met sketches maken van in totaal anderhalf uur en vertonen in een zaal. Ik wil enkele uren vrijwilligerswerk extra per week doen, bijvoorbeeld bij de drugslijn. Ik wil Pools gaan studeren en op tolkniveau kennen. Ik wil voor mijn doctoraat naar de Verenigde Staten gaan en in oorspronkelijke bronnen kijken en dus niet alleen maar boeken lezen over mijn onderwerp.

Ik wil minstens nieuwe, toffe mensen leren kennen, want de laatste drie jaar was mijn sociaal leven vaak zeer tam, leeg, saai. Wat zijn uw nieuwjaarsresoluties? Als ge eerlijk zijt. Deze morgen had ik 'controle' van de begeleiders van Buddywerking, de organisatie waar ik vrijwilliger ben. Ge moogt mij, zoals nogal wat mensen uit mijn omgeving, zot verklaren dat ik gratis mensen wil helpen, maar binnen redelijk normen ik moet helaas ook geld verdienen doe ik dat graag.

De man die ik begeleid, zei drie keer dat het dankzij mij was dat hij het voorbije jaar niet moest opgenomen worden in een psychiatrisch ziekenhuis.

Ik ben daar redelijk trots op of ik zou het niet herhalen. Al die zelfbewieroking in deze tijd raakt enorm afgezaagd, maar ik maak er mij ook constant schuldig aan.

Mijn moeder was minder trots. Ik weet het niet. Ik denk dat het daarom net zo hielp, omdat mijn aanwezigheid geheel gratis was. Maar, het is waar, om een echt goeie therapeut te zijn, heb je serieus wat onkosten.

De opleiding die ik deze week volg, kost toch alweer euro. En dat is dan één mini-opleiding in een opleiding die eigenlijk nooit stopt. Van zodra ik 't groot lot win, ga ik het helemaal gratis doen. En dan zal het waarschijnlijk nog iets beter werken, al zijn de meningen daarover verdeeld. Een rasechte liberaal zou zeggen dat de mensen gratiswerk niet naar waarde schatten.

Het kan, ik weet het niet. In Slowakije reizen alle studenten sinds kort gratis met de trein. Ik heb de mensen daar nog nooit zo horen klagen. Zélfs de studenten die er toch van profiteren, zijn er niet over te spreken. Och ja, 't is niet gemakkelijk om zonder commentaar goed te doen, de ene verwijt u van een stommerik te zijn omdat je iets gratis doet, een ander verwijt u een geldwolf te zijn, omdat je 't niet gratis wil doen.

Mijn patiënten zijn vaak mensen die Als ge een recept wilt om mentaal aan de grond te raken, awel, probeer dan echt voor iedereen goed te doen. Soit, ik ga een bejaarde man bellen met een zeer bescheiden reisclub voor bejaarden. Hij heeft een tolk Russisch nodig. Iets dat ik gratis doe. Ik vind die mens sympathiek. Een gepensioneerde leerkracht geschiedenis. Als kind wilde ik dat ook worden. Dat heb ik trouwens nog nooit gedaan: Zelfs gratis is daar geen vraag naar.

Spijtig, ik zou 't met veel plezier doen. Bon, die mijnheer bellen en dan 't avondeten dat mijn vrouw vooralsnog gratis bereidt, opeten. Wie trouwens op een dag beslist om zichzelf te zijn: Maar dat geeft niet. Als ge u voor doet als iemand anders, wordt ge ook daar voor aangevallen.

Wie graag een stukje van zijn tijd wil geven om iemands steunpilaar te zijn, kan zich hier aanmelden: Zo af en toe bekruipt mij het gevoel dat ik meer lees over het leven van volstrekt fictieve figuren, dan ik zelf leef. Of telt lezen eigenlijk ook als leven? Ik maak op een doorsnee dag eigenlijk betrekkelijk weinig mee. Als ik niet aan het schrijven, aan het tolken, therapie aan 't geven of aan 't schrijven ben, aan mijn doctoraat lees: Wat ik van al dat gelees verwacht, is zelfs mij niet duidelijk.

Goh, soms, nogal vaak, moet ik mij door de pagina's worstelen. Mja, ik weet het niet, ik kan toch niet direct iets zeer bruikbaars bedenken dat ik zou uit romans gehaald hebben. Naar 't schijnt, verhoogt het mijn empathie. Kan ik daarom vrij goed snappen hoe mensen zich voelen, omdat ik romans lees? Bewijs daarvoor heb ik niet. Ik vond mezelf al een zeer empathisch en over gevoelig kind nog voor ik kon lezen.

Misschien grijpen gevoelige mensen gewoon eerder naar een roman om te ontsnappen uit de soms harde realiteit. En lukt mij dat dan? Ontsnap ik uit de realiteit als ik een roman lees? Het moet al een verdomd goed boek zijn, eer ik vergeet dat ik aan het lezen ben. Mijn talen verbeteren erdoor. Ik pas er dan ook voor op om geen boeken te lezen in het Nederlands, om er tenminste zeker van te zijn dat lezen dat tenminste toch mijn talenkennis wat verbetert.

Wat verwacht ik toch van al dat lezen? De status van intellectueel te zijn? Tegenwoordig is dat een scheldwoord, een woord dat gelijkstaat aan arrogante, pedante zak. Dus dat ook al niet. De meest wijze mensen die ik ken, lezen helemaal nooit romans. Lees ik om zelf beter te schrijven?

In de praktijk zorgt lezen er vooral voor dat je zelf minder schrijft, faalangst krijgt of ontmoedigd concludeert: Alles is al geschreven. Waarom doe ik het dan? Om aan mezelf te bewijzen dat ik de discipline heb om door honderden pagina's te wroeten? Omdat ik mijn ogen kapot wil maken zodat ik levenslang recht heb op een invaliditeitsuitkering? Best toch eerst even checken of blinden daar daadwerkelijk recht op hebben.

Ah, wacht, zou ik lezen om contact te kunnen leggen met andere lezers? Hmm, boekenwurmen zijn natuurlijk zelden de meest extraverte, communicatieve personen.

Sja, ik weet het niet. Als ik moet gokken dan is het hierom: Ik eer eigenlijk mijn vader als ik lees. Maar euhm, misschien moet ik toch eens wat anders gaan doen om mijn vader te eren.

Iets dat wat concretere dingen oplevert. Dat gezegd zijnde, kan ik het toch niet laten: Wat is dat burnout? Dat is het gevoel dat men je leegzuigt.

Leerkrachten verdrinken in administratieve taken, tijdrovende aanvullingen van leerlingendossiers, moeten zich voor vanalles en nog wat verantwoorden. Kunnen geen scheet laten of er staat een kwaaie ouder aan de poort. In de lerarenkamer werkt men naast met rode balpennen, vooral met dolken om in de rug van collega's te steken al was het maar om vijf minuten minder lang toezicht te moeten houden of in het gevlei van de directeur te komen.

Men heeft nauwelijks doorgroeimogelijkheden, eens leerkracht altijd leerkracht. De sociale status is betrekkelijk laag. Zelfs de leerlingen beseffen dat en zijn niet bang om dat ook te zeggen. De relevantie van de leerkracht wordt ook steeds minder. En ons onderwijs is ooit opgebouwd om te voldoen aan de eisen van de industriële revolutie. Ons onderwijs wil nog steeds hapklare productjes voor de arbeidsmarkt afleveren. Onze huidige arbeidsmarkt evolueert echter zo snel dat het onderwijs in zijn huidige vorm onmogelijk de race kan volhouden.

Hoeveel leerkrachten zijn op dit eigenste moment niet hetzelfde lesje aan het afdreunen? Het volstaat toch om de beste leerkracht die les te laten geven voor een camera en alle leerlingen die les te tonen? Dan hebben ze allemaal de beste les van de beste leerkracht gehad.

De leerkracht voelt zijn eigen overbodigheid, maar verdrinkt paradoxaal wel in allerlei werk waarvan hij zelf de relevantie niet meer ziet.

En dan de termen die men uitdenkt in het onderwijs Heeft u wel eens gehoord van iets als voeten? Welke inktneuker aan een bureau in Brussel heeft nu zoiets uitgedacht? En dat is één van de vele conceptjes die elk jaar hun ingang vinden op de werkvloer.

Blijf maar bij, blijf maar gemotiveerd om hier het nut van in te zien. De leerkracht voelt dat hij niet afgerekend wordt op de werkelijke kwaliteit van zijn les, maar wel op alles in de marge: Heeft hij goed geslijmd bij de directeur? Staat hij goed met de collega's en met de ouders? Heeft hij zich genoeg kunnen profileren op de schoolreis, op de open deur dag? Heeft nog altijd kans om vastbenoemd te worden? En de leerkracht voelt zich leeggezogen worden. En dan zit hij thuis.

En dan mag er een vervanger opdraven voor twee weken met kans op verlenging en die vervanger rolt in de race. Als hij zich genoeg profileert, mag hij misschien blijven, en als hij zich blijft profileren met allerlei randshit zoals cake bakken op de opendeurdag, raakt hij misschien ook ooit eens vastbenoemd.

Nee, het is geen dankbare job, leerkrachtje spelen. Ik jaag op mijn passie, niet op mijn pensioen. Ik zou niet kunnen staken vandaag, want dan moet ik stoppen met wat ik het liefste doe. Ik raad alle stakers vandaag dan ook aan om uit te kijken naar andere activiteiten om hun boterham te verdienen, zodat ze ook nooit nog zin hebben om het werk neer te leggen. Ik moet gelukkig niet rondkomen met een parttime aan de kassa van de Carrefour, zonder andere opties te zien, zoals helaas zeer velen onder ons.

Dat komt ook wel omdat mijn ouders mij van kleinsafaan enorm bang hebben gemaakt voor het leven zoals dat van de meeste stakers vandaag. Ik ben nog altijd zo bang van het leven aan een lopende band of als kantoorslaaf dat ik nog dagelijks bijstudeer. Ik ben als nerd gepest geweest op school. Ik ga niet betogen, omdat ik -eerlijk waar- te lui ben om mij te verplaatsen, het mij niet direct iets oplevert, ik mij psychologisch niet in het kamp van de stakers wil zetten, en ik in het algemeen absoluut niet hou van de sfeer van een staking, allicht ook omdat ik niet op het podium sta en niet weet hoe ik daar de show kan gaan stelen ja, ik weet het, dat klinkt niet gezond Moest de situatie nu zo erg worden dat ze mijn ma haar pensioen afpakken, mijn tante haar invaliditeitsuitkering en mij en mijn mannelijke vrienden oproepen voor het leger om de grondstoffen van een ander land te gaan inpikken, ja, dan zal ik het mij wellicht beklagen dat ik niet gaan staken ben.

Hoe beter ik mij concentreer op mijn werk als therapeut, hoe beter voor de maatschappij, denk ik. Ja, ik zou uit solidariteit met de stakers moeten meestaken allicht, het zijn mensen die het volgende zeggen te verdedigen, en naar 't schijnt in 't verleden hiervoor hebben gezorgd: Kortom, mensen die voor steun zijn aan alles wat niet rechtstreeks winst oplevert voor de gehaaide mensen die een eigen bedrijf runnen.

De maatregelen die deze regering wil doorvoeren, gaan veel mensen in de armoede duwen, minder mogelijkheden geven, harder doen werken voor minder loon, ook voor minder werkelijk loon door inflatie, daling van de koopkracht. Waarom doe ik dan niet mee? Ben ik het volledig oneens met de stakers? Mnee, ze bedoelen het goed, ze weten van niet beter. De regering vind ik ook maar gevaarlijk. Ja, voor die rijken. Wellicht de belangrijkste reden: De mensen weten dat niet, maar een staking als deze speelt heel erg in de kaarten van de communisten vooral de stalinisten in dit land.

Die gebruiken gelegenheden als deze om sterker te staan en willen ooit de macht grijpen, de parlementen plat leggen, alle andere partijen afschaffen en hun wil opleggen aan iedereen. Dan ben ik -iemand die altijd graag zijn gedacht zegt- de eerste die in de nieuwe goelags in Breendonk? Dus daarom alleen kan ik geen stakingen steunen, de gevaarlijkse mensen in België gebruiken zo'n momenten om te groeien en alle kwaad tussen en nog eens lekker over te doen, met alle nare gevolgen van dien Gelukkig staan ze nog bijna helemaal nergens en laat ons dat vooral zo houden, onder andere door niet te staken, en naar moderne manieren te zoeken om onze welvaart zowel materieel als mentaal te verbeteren.

De nieuwste aflevering van Verkrijt gaat ook over hoe staken er uit ziet. Lieve mensen van de NOS, om het nog vrij beleefd te zeggen: Dat kan mij geen réét schelen. Merk trouwens ook op hoe de vrouw er hier bijgesleurd wordt als een aanhangsel van de prins.

De prins, o ja, en zijn vrouw. Het kan mij absoluut niks schelen of die Kate nou tien kinderen of twee uit haar vaginakanaal heeft gepoept. Het kan mij niet schelen of die kinderen er schattig uitzien of gedrochten zijn met twee neuzen op hun anus en een uitpuilende navel tot aan hun enkels. Kan me NIET schelen. Waarom moet een tamelijk serieus nieuwskanaal als de NOS hierover berichten? Om te bewijzen dat ze ook de 'anaal' in nieuwskanaal alle eer willen aandoen en dus strontnieuws brengen?

Wie heeft er nou ene fuck aan dit 'nieuws'? Die kleine ziet er uit als elke andere baby. En natuurlijk is dit een zeer minutieuze selectie geweest. Op die foto's tonen ze hem natuurlijk niet terwijl hij ligt te schreien, in zijn eigen kak ligt te stinken of het royale Engelse breakfast heeft uitgekotst.

Dat ware tenminste eerlijk geweest. Het leven van een baby in al zijn facetten. Dank u, NOS, om zo'n enthousiaste poging te doen om ons met zijn allen dom te houden terwijl we geilen op alles wat enkele beroemdheden doen.

Beroemdheden die op den duur enkel nog beroemd zijn omdat ze nou eenmaal beroemd zijn, en alle media, ook de serieuze hen bevestigen in die status van beroemdheid. Ergens in Kongo is vandaag wellicht wel minstens één baby met machetes in stukken gehakt terwijl de mama -evenzeer vol moederliefde als Kate- gedwongen werd om toe te kijken. Van enige front dat er werkelijk toe doet En we tuimelden rustig verder door onze zondag en vreetten ons vol terwijl we zijn: Wat sneu nou dat Diana er niet meer is om dat baby'tje in haar armen te houden'.

Nog een stukje taart? Hoe komt het dat de kapitalist geen winst maakt als men staakt? Als de molenaar een ezel heeft die de molen doet draaien, en de ezel wil niet meer, dan heeft de molenaar inderdaad een probleem.

Maar kan de ezel een molen uitdenken? Nee, de molenaar geeft de ezel eten omdat hij 't vuile werk doet en helaas kan de ezel geen oplossing bedenken voor zijn noeste arbeid.

Hij kan werken of hij kan staken en als hij te lang staakt, zoekt de molenaar een andere ezel, want ezels zijn er genoeg, maar er zijn niet zo heel veel molenaars. Maar als er al molens zijn, waarom zouden ze dan opnieuw moeten uitgedacht worden?

Moet het wiel opnieuw uitgedacht worden als het al bestaat? Misschien kunnen de molens ook allemaal samen op maatschappelijk vlak georganiseerd worden in plaats van elke molen apart zonder te weten wat de andere molens doen en waarbij men probeert andere molens uit te schakelen om de sterkste te kunnen zijn op de molenmarkt.

En veel kennis komt van publieke instellingen waaronder universiteiten. Zou je niet denken dat als wetenschappers de hoofden wereldwijd bij elkaar steken, we veel sneller vooruitgang zouden maken dan de patenten die zo typisch zijn het huidige tijdperk van het molenmarktmechanisme? Ik denk dat de fabriekarbeiders bij Audi Vorst veel beter weten hoe ze een auto in elkaar moeten steken dan de aandeelhouders van het bedrijf.

DE aandeelhouders zijn enkel geïnteresseerd in de markt en de winst die het spelleke oplevert. Eigenlijk produceren de arbeiders hun eigen loon, maar winst ontstaat omdat de waarde van wat ze produceren groter is dan de loonmassa zodat aandeelhouders dure wagens en grote villa's kunnen kopen.

En met een deel van de opbrengst, renteniert men. Het machtige wapen van aandeelhouders: Kunnen we allemaal worden zoals de beursmakelaar in de Wolf of Wallstreet? Moet de meerderheid van de mensen die werken en produceren buigen voor een minderheid van zeer rijken?

Lijkt me weinig democratisch. En ik ben voor een verdere democratisering van de samenleving. Geen totalitaire donkerblauwe neoliberale oligarchie. Zoals jij je de wereld voorstelt moeten we terug naar farao's en piramidebouwers van weleer. Ik ben daarentegen voor een samenleving waar iedereen zijn zeg kan doen hoe de productie kan georganiseerd worden en wat er nodig is om goed te kunnen leven. Voor mij zou economie moeten dienen om alle mensen een menswaardig leven te bezorgen en hen voorzien van alles wat daarvoor nodig is: De economie zoals ze nu is is een instrument in handen van de elite, een rijk kliekje molenaars.

Zoals je weet leven de meeste mensen op deze ultramoderne kapitalistische wereld nog steeds in deprimerende armoede. Het kapitalisme slaagt er niet in hongersnood en armoede op te lossen en kan dat ook niet want het is een systeem die rijkdom haalt uit het werk, de arbeid van anderen.

Ik denk dat niemand toch geschrokken is van de studie van die Franse econoom Thomas Piketty? Je sleurt er hier vanalles bij dat niet echt tot onze vrij simpele discussie hoort, maar allez, ik heb het gelezen. Hebt gij iets te klagen in dit systeem, extreem-linkse? Hebt gij niet een beter leven dan de rijkste middeleeuwse koning? Is dat geen vooruitgang?

Ja, er leven nog veel mensen in relatieve armoede. En langzaam, langzaam wordt dat wat beter en beter. Of 'The better angels of our nature'. Bijna iedereen heeft binnen dit systeem kansen. En als de molen verplaatst wordt, is het om het product goedkoper te maken.

Ik koop graag spotgoedkope melk. En ja, dan moeten er een hoop Oost-Europese chauffeurs de baan op voor een klein mager loon. Nou ja, ze moeten niet, ze mogen. Ik denk niet dat ik rijker ben dan een koning uit de Middelleeuwen. Ik ben contractueel en niet zeker van mijn job. Er sneuvelen nu reeds contractuele collega's omdat het budget te klein is geworden.

Ik weet dus niet of ik volgende week mijn job nog heb of niet. En ja ik heb het beter dan een kind die op een vuilnisbelt werkt om in leven te blijven. Die middeleeuwse koning was ook van niks zeker. Ge hebt veel meer luxe dan die koning. Ja, ik denk dat die koning inderdaad nog geen gsm had.

Als ge nu eens al uw energie stak in het oprichten van een functioneel bedrijf. Dat zou zeker lukken, want ge moet veel energie gebruikt hebben om tot uw analyse te komen en die te propageren.

Maak een tof bedrijf met een economisch model dat ten dienste staat van de mens. Gaat uw gang, ik ben uw eerste klant. Be the change you want to see in the world klagen over het huidige systeem is niet inbegrepen.

Zolang de mens slecht is, zal elk systeem rot zijn als de mens goed is, is elk systeem goed. Als ge niet tegen onrecht kunt, help dan mensen. In een ander systeem gaat er ook onrecht zijn, corruptie, vriendjespolitiek, verbannen van mensen die niet akkoord zijn. In uw systeem zou staken al direct helemaal niet meer mogen.

De gelijkheid tussen mensen is enkel op te leggen door terreur. Je hebt dan 'zekerheid' in dat extreem-linkse systeem, de zekerheid dat je gestraft wordt als je initiatief toont om uw leven te verbeteren.

Ofwel moet ik mij een rijke prinses zoeken? Zoals dat in rijke kringen ook gebruikelijk is. Zo kun je ook een imperium uitbouwen natuurlijk. En je concurrenten uitschakelen en een staat onder druk zetten om de beste voorwaarden te verlenen bijvoorbeeld door de afbouw van hetgeen die arme drommels in de fabrieken met heel veel moeite hebben opgebouwd. Maar je hebt deels gelijk. Die dreigers die vertrekken naar andere oorden als ze hun goesting niet krijgen mogen vertrekken. Dan kan de maatschappij de productie overnemen.

Laat die mensen ne keer doen. Dan kan de maatschappij de productie overnemen, waardoor dan direct de productie slabakt, de innovatie stokt, de creativiteit wegvalt enz, alle negatieve dingen van dat soort gedoe.

Laat de mensen ook de vrijheid om niet akkoord te gaan met wat een oligarchie ons oplegt. Er zijn voorstanders van deze recepten van langer werken en minder verdienen, maar er mogen ook tegenstanders zijn. Ik sluit me aan bij die laatste groep, maar deze zin is eigenlijk overbodig.

Ge kunt een heel leven wijden aan roepen op de barricades over wat er allemaal beter kan of ge kunt daadwerkelijk iets opbouwen. Of andere afbreken die iets anders willen. Ik heb liever den Steve jobs dan moordenaarke Che Guevara.

Iets anders willen, dat ze niet eens kunnen definiëren. Een beetje idealistisch gedroom lullen, maar niks concreet en heelder dagen propageren, jadejadejade, en dan nog via de kanalen zoals social media die het kapitalisme hen schenkt.

Ik heb geen individuen als helden. Mensen met een goed groot hart raken mij. Ik ben tegen persoonsverheerlijkingen tenzij iemand echt iets wezenljk heeft veranderd in goede zin zoals een standbeeld van een dokwerker. Een belediging voor de mogelijkheden van het menselijke verstand kiezen om als muildier door het leven te gaan. Nein danke, laat mij weten als uw bedrijf ter dienste van de mensch in werking is. Ik zie u graag trouwens. Ik u ook zenne. Den Dirk was gisteren op tv.

Ik heb mijn ma gevraagd om het op te nemen, want ik zit zelf in 't buitenland. Ik ken den Dirk van zijn boek. Hij zegt daarin dat heel onze maatschappij 'borderline' is. De kenmerken van borderline zijn: Krampachtig proberen te voorkomen dat iemand je in de steek laat. Een patroon van instabiele en intense relaties, waarbij de ander heel erg wordt geidealiseerd of juist gekleineerd.

Impulsiviteit op ten minste twee gebieden die je mogelijk kunnen schaden. Terugkerende suïcidale gedragingen, gestes of dreigingen, of automutilatie. Een chronisch gevoel van leegte.

Inadequate, intense woede of moeite om je kwaadheid te beheersen. Voorbijgaande, aan stress gebonden paranoïde ideeën of ernstige dissociatieve verschijnselen. Als je aan vijf van de bovenstaande criteria voldoet, heb je gewonnen, dan heb je quasi een vrijgeleide om vanalles en nog wat uit te spoken dat niet gans kosher is.

Dan ben je namelijk 'borderline'. Doe ook de test voor je omgeving. Hoeveel 'borderline' mensen zitten er in uw omgeving? Bij mij verdacht weinig, maar misschien ben ik een borderliner die uit schroeiende verlatingsangst uitsluitend zeer stabiele mensen in zijn omgeving toelaat.

Dirk zegt dat we allemaal borderline zijn. Zou Dirk zelf ook borderline zijn? Vult hij zijn chronisch gevoel van leegte op door een boek te schrijven? Door op tv te komen? Kan hij zijn kwaadheid niet beheersen en moet hij daarom de hele maatschappij verwijten dat we borderline zijn? Is zijn vettig kapsel een vorm van automutilatie? Hij quote in zijn boek voortdurend Paul Verhaeghe.

Zou hij Paul Verhaeghe idealiseren? En Dirk zegt dat hij 'ook maar vast zit in dat leven dat doordramt'. Dat klinkt niet bepaald vrolijk. Dat klinkt ook alsof het leven hem meesleurt en overkomt, dat hij niet de baas kan. Heeft Dirk een duidelijk en aanhoudend instabiel zelfbeeld? Kunnen we 'borderline times' beschouwen als de verdoken bekentenis van een borderliner die ons met zijn allen wil meesleuren in zijn eigen diagnose? Dirk, ik zie je graag.

Ik vind je boek sympathiek. Ik vind het ok dat je met vettig haar op tv komt. Ik hou van artistieke slordigheid. Dirk, ik ben blij dat ik je boek heb gelezen. En ik kijk er naar uit om de volledige uitzending te bekijken.

Je bent een toffe gast, Dirk. Ook al klink je als iemand die Facebook haat en dat hoofdzakelijk via Facebook meedeelt. Misschien is het waar, misschien zitten we met zijn allen vast in het leven dat doordramde.

In een Zeitgeist die niemand helemaal prettig vindt, maar we moeten het er maar mee doen. Ik raad iedereen alvast aan om het korte fragmentje te bekijken. Het is generatie Me. Alles ter mijner meerdere glorie, en dan sta je natuurlijk voor absoluut niks, tenzij voor opportunisme, maar een zwak opportunisme, alles pakken wat recht voor je ogen komt, en als het maar scoort op Facebook.

Een depressief, verplicht genot, noemt psycholoog Paul Verhaege dat. Als ik dan mijn hele generatie, mezelf incluis, wil aborteren op beschuldiging van leeg egoïsme en egocentrisme, denk ik aan Socrates die ook al de jeugd verfoeide. Zou het van alle tijden zijn? Het afschrijven van de jeugd als los van idealen, enkel op zoek naar lichtzinnig vertier, irritant haantjesgedrag?

Ik zit nog wel op twitter en iedereen die tekens toch per se moet gebruiken om een eigen 'prestatie' of een kotsmisselijkmakende foto een baby, een katje, het avondeten te posten, gaat er uit. Ik post daar enkele motiverende quotes en word massaal ontvriend. Ik zit een beetje tussen twee generaties in. Ik kan nog naar mijn ouders kijken die het hadden meegemaakt, die nog ergens voor stonden: Nee, macht, en machthebbers, dat moet je permanent bespotten, dat houdt het een heel klein beetje gezond, en je kan er dan tenminste om lachen, het reformeren of vervangen door een andere macht, dat is pest willen genezen met ebola.

Ik ratel door, maar dat is goed, de geest een beetje opwroeten, als je het lang genoeg doet, stuit je al eens op goud, of toch zilver. Ik wil ze graag compleet afschrijven, maar laat ik er nou een excuus voor zoeken. Ik lees te veel advocatenromans, ik begin de vijf kanten van elke zaak te bepleiten. Als ik echt geen kant meer op kan, ga ik rechten studeren.

Waarom zijn wij ik reken mezelf er bij tot zulke robotjes van ons eigen miezerige ego uitgegroeid? Ja, we zijn uitzonderlijk hard in de watten gelegd door onze ouders en ook grootouders. We zijn gepromoot van kindsbeen af als het enige centrum van de wereld, want God was toch dood. En die wereld mocht in vlammen vergaan, zo lang we maar voor onszelf een diploma, een promotie, geld en faam uit de brand konden slepen. We kregen ook de nogal onnozele boodschap mee: Echt waar, die boodschap kregen we.

We moesten 'het' maken in de wereld, maar we moesten ook heel veel plezier maken, van het leven genieten. Dat was een imperatief, want onze ouders waren nog geknecht opgegroeid, losgebroken vanaf hun trouwpartij het ouderlijke huis letterlijk ontvlucht en hadden hun eigen ouders nooit helemaal vergeven dat ze een doodsaaie kindertijd hadden beleefd terwijl er verdorie lol te beleven viel ergens, want The Rolling Stones waren op tv geweest!

Dus wij moesten het allebei hebben, succes en heel veel plezier, o zoveel plezier. Dat succes werd echter zeer eng gedefinieerd. Het moest er goed uitzien. Het moest een ronkende titel zijn 'customer service purchasing officer' en niet 'telefonist' qua jobinhoud zero verschil. Een ideaal was er niet aan verbonden. De wereld moest er niet beter van worden, de buren moesten er groen van worden.

De buren zijn 'vrienden' op Facebook geworden, maar het principe is hetzelfde. We lachten met de serie 'keeping up appearances' en wisten niet dat we met onszelf lachten en niet meer wisten dat er achter onze appearances niks meer zat, dat ons vertoon ons zijn werd, en dat we antidepressiva nodig hadden omdat je van vertoon alleen niet kan leven. We gingen reizen, reizen, reizen, uiteindelijk om geen enkele andere reden dan om foto's te kunnen tonen, eerst achteraf, dan uiteindelijk live, instant, online.

Een leven in dienst van de camera. Niet op foto staan, is niet bestaan. Men voelt zich zo leeg, dat men steeds materieel bewijs zoekt voor zijn eigen bestaan. Men moet gezien worden. Of men bestaat niet. Ik schrijf dit helaas zonder fles Jack bij de hand, dus ben bloedserieus. Waarom moesten er plots open space offices komen? Waarom was het gedaan met werknemers in hun eigen hokje stampen? Die muren moesten weg, ze werden ondraaglijk, we moeten niet elkaar zien, we willen gezien worden, of de zelftwijfel bekruipt ons, wie zijn we dan?

Nee, als iemand mij ziet, dan moet ik wel bestaan. Ik sta op foto, mijn collega ziet mij, oef, ik besta. Rebels zijn werd mainstream. Iedereen rebelleert en beseft niet dat je net zo conformeert, als iedereen het toch al doet.

En dat moest uiterlijk vertolkt worden met piercings, verplichte inbreuken op dress codes, tatoeages een idiote rage die bij mijn kennissen weer opsteekt , allemaal zo leeg als wat. Als je geen Chinees gestudeerd hebt, ben je een hansworst als je het Chinees teken voor crisis is opportunity als dat echt hetzelfde is in het Chinees op je arm laat kerven.

Enige besef van de wereld vervaagde. Onder andere omdat mijn leeftijdsgenoten de kruistochten in de 18de eeuw plaatsen echt meegemaakt. Ja, men ging de nadruk leggen op vaardigheden, niet op kennis. Je moest dus niemendal weten over de kruistochten, je moest het alleen kunnen opzoeken. Jammer, maar helaas, niemand zocht het op. De zoekfunctie van je pc kennen was genoeg. Jonge mensen hebben dus geen idee vanwaar de mensheid komt en dus geen enkel idee waar het heen gaat, of hun eigen rol daarin.

Zonder achteruitkijkspiegel kan je niet rijden. En dan gaan ze de leegte vullen door het shoppen naar 'causes'. Ze worden vegetariër voor een maand of zes. Ze kopen geen merkkledij, ook maar voor een tijdje. Alsof het iets uitmaakt, al die dingen komen uit Azië, merk of niet.

De vegetariër leest over soja en hoe ze daarvoor het oerwoud ook al ontbossen en geeft het op. Er zijn geen 'goede' keuzes meer. De aandelenmarkt is nep.

Van politici verwacht je gewoon dat ze nep zijn, hoe nepper hoe beter Obama??? Als je authenticiteit wil parodiëren ga je automatisch kijken als die. Alles wordt een karikatuur van zichzelf. Amnesty international is een marketingmachine, Occupy sterft als het niet meer plezant is. En dan, zonder enig stevig fundament, slaan we op drift, in een wereld die ons van alle kanten bombardeert met een total information overload.

Mensen die al helemaal niet weten waar ze voor staan, krijgen veel meer keuzes aangeboden dan het menselijke brein aankan. Plus moet het allemaal snel gaan. Plus zet de media schijnbaar instant successen in de kijker.

Plus is wat je doet enkel goed als je er aandacht mee scoort. Een cocktail om je verstand bij te verliezen en onstuitbaar te beginnen hinniken, omdat men totaal, totaal stuurloos is en wanhopig zonder te weten waarom.

Proberen mee rennend in een tredmolen waarvan men het bestaan niet echt ziet, wel vaag instinctief aanvoelt. De Matrix trilogie had genoeg mensen bij de ballen. Net als de film Fight Club. Net als American Beauty al blijven al die dingen toch nog te veel aan de oppervlakte, ze krabben toch al waar het kriebelt. Na mijn seksloze flirt met de communisten, zie ik maar 1 oplossing meer, en dat is teder anarchisme.

Laat de vrijheidsjagers aaneenklitten, menselijk verstand alle eer aandoen, en zonder arrogantie in de spiegel kijken en nog wat plezier maken ook. En er volgen er dan nog wel, die niet meedoen aan het circus of in volle besef aan meedoen, dat is ook nog ok. Waarom zit iemand als Adam Bzoch de facto in een isolement?

Dan ben je zo iemand en de prijs die je betaalt, is ballingschap, want er is verdomme niemand om mee te praten. Dus maakt hij vrienden van boeken. Zolang je het kan negeren, zoals ikzelf, ik heb geen apen boven mijn kop, en wil ook niet meer voor klassen van apen staan, is het leven goed, het beste sinds het ontstaan van de mensheid, ik leef beter dan eender welke Farao, Romeinse keizer of middeleeuwse koning.

Ik ben net zo goed deel van generatie Me, ik moet centraal staan, of het intereseert me niet, of toch, het motiveert mij niet, de communistische partij zette niet mij centraal, maar wel hun pathologische, ziekelijke machtsdrang, en dus moest ik er weg, als het niet om mij draait, voel ik mij letterlijk verdrinken, verwelken, verstikken. En sinds ik dat besef, maak ik eerlijkere keuzes. Ik hoop dat je iets kan destilleren uit bovenstaande wolkbreuk. Volgevreten, niks anders doende dan films kijken en boeken lezen, zelfanalyse ten top drijvende, en tussendoor Slowaaks lerende, en push-ups en sit-ups doende tot het zeer doet, die therapeut is om de enige gezonde lui op te vangen, als je in deze maatschappij niet mee kan draaien, getuig je van gezonde menselijkheid en dus vang ik je met open armen op, aan 65 euro per anderhalf uur, want ik ben een kind van mijn tijd.

Al enige tijd ben ik vrijwilliger voor 'Buddywerking'. Wat houdt dat in? Ik engageer mij om minstens twee jaar enkele uren per maand af te spreken met iemand die het moeilijk heeft.

Meer is het eigenlijk niet. De organisatie stelde mij vorige week deze tien vragen. Hoe lang ben jij reeds buddy? Ongeveer sinds april Hoe verliep de kennismaking met de deelnemer? In alle drie de gevallen vlotter dan verwacht. De medewerkers van buddywerking bereiden je goed voor, ze scheppen rust en de kennismaking vindt plaats in een ongedwongen sfeer. Zie je een evolutie in het contact tussen jou en de deelnemer?

Ja, in het begin gaat het vaak over de omstandigheden en de problemen van de deelnemer, daarna ligt het accent minder op serieuze gesprekken en meer op samen plezante activiteiten doen. De activiteiten en de gesprekken worden spontaner. In het begin heeft de deelnemer veel nood om af te spreken, daarna minder. Soms is een telefoongesprek ook goed.

Welke activiteiten doen jullie samen? Praten, wandelen in natuur, musea bezoeken, een spel spelen, films kijken, gaan eten op restaurant, naar toneel, fietsen, samen winkelen, social media leren gebruiken, Weet jij wat jij en de afspraken met jou voor de deelnemer betekenen? Ik meen dat de deelnemer het contact met de vrijwilliger kan inzetten als een soort 'joker', als een 'time-out', doordat je noch familie bent, noch een vriend, noch een professionele hulpverlener.

De deelnemer heeft een objectiever klankbord, heeft te maken met iemand die enige affiniteit heeft met de problematiek van de deelnemer, en psychologisch belangrijk: Het luisterend oor lijkt mij dubbel zo veel effect te hebben, omdat de vrijwilliger de deelnemer en zijn verhaal de moeite waard vindt, gewoon zo.

Familie en vrienden staan soms te dicht bij de deelnemer, vellen sneller een oordeel, de deelnemer is vaak ook bang van hen te belasten of 'in herhaling' te vallen. Sommige kwesties liggen zo gevoelig dat ze ook niet met vrienden of familie te bespreken zijn. Wat betekent de deelnemer en de afspraken met de deelnemer voor jou? Een bevoorrechte inkijk in minder bekende delen van onze leefwereld, die je anders nooit te zien krijgt.

De kans om iemand te steunen wanneer het echt nodig is. Een zeer leerrijke, praktische kijk op psychologie en de zeer concrete samenhang tussen trends in onze maatschappij en het effect daarvan op de psyche van individuele mensen. Ik heb twee toffe mensen leren kennen, met een zeer rijke belevingswereld en veel levenservaring, die allebei bewezen dat ze ondanks hun problematiek iets willen betekenen voor hun omgeving en onze maatschappij.

Ervaar jij dit ook zo? Kan je dit met een concreet voorbeeld toelichten? De deelnemer kan na langdurige ziekte de indruk hebben dat hij enkel nog contact heeft met professionele hulpverleners of met mensen die zelf ook in een isolement zitten.

Op zo'n moment ben je echt de 'gids' naar de buitenwereld. Soms is de deelnemer zo onwennig bij het doen van alledaagse dingen dat je al veel betekent gewoon door er te zijn. Ook moeten deelnemers vaak een schuldgevoel overwinnen. Ze zijn ziek, maar zijn bang dat er nog steeds een taboe ligt op psychische kwetsbaarheid en denken dat mensen hen zullen veroordelen. Dat versterkt hun isolement nog.

Door hun probleem te erkennen en hen tegelijk duidelijk te maken dat ze door hun probleem niet aan waarde inboeten, versterk je voor een deel hun assertiviteit. Wat heb jij nodig om je goed te voelen in je engagement als buddy? Deelnemers die op een verantwoordelijke manier omgaan met Buddywerking in de mate van het mogelijke Enige rekening houden met mijn chronisch chaotische agenda al die dingen zijn er bij Buddywerking het gratis én lekkere eten tijdens infodagen is een zeer toffe bonus!!

Krijg je soms reacties uit je omgeving op het feit dat je dit engagement opneemt? Mensen zijn soms positief verrast dat je zoiets doet. Soms zijn ze nogal rap om te vragen: Of ze zeggen dat zoiets 'niet evident' is. Heb jij een droom voor de buddywerking? Het ware goed als dit initiatief breder bekend raakte en er een reflex ontstond om niet alleen naar een psycholoog te stappen of een dokter, maar een aanvraag voor een buddy te doen. Ik denk dat een initiatief als buddywerking een groot verschil kan maken.

Dat meent ook een professional en academicus Paul Verhaeghe Ugent. Buddywerking zou misschien elk jaar één grote culturele activiteit kunnen organiseren met de input van de deelnemers en de vrijwilligers, omdat ik bij zowel deelnemers als vrijwilligers een bovengemiddelde interesse in kunst en cultuur opmerk Voor meer info over Buddywerking: Morning papers noemt Julia Cameron het.

Het moet niet goed geschreven zijn, het moet geen steek houden, het moet u alleen maar ontgiften en kickstarten. Ik open Facebook, de blauwe fee. Filip de Bodt van VZW Uylenkot het moet niet correct gespeld zijn in de morning papers deelt al verontwaardigd een opiniestuk in de Morgen. De sociale media zijn vooral de asociale slagvelden geworden.

We gaan nog lang opiniestukjes over en weer schieten. Dus ik liet die vlagskes dan toch maar hangen. Wellicht ben ik beter met een opiniestuk over leeuwenvlaggen, dan echte actie. Want echte actie, daar doen we niet meer aan mee. Gegarandeerd is een maar een minipercentage van de bevolking die zich dagelijks door al die opiniestukken worstelt. Nog geen 2 procent waarschijnlijk. En die vreten dan hun kas op en kruipen zelf in hun verontwaardigde pen.

Want gelijk Louis Paul Boon al zei, zij die niks te vertellen hebben, schrijven, zij die wel iets te vertellen hebben, kunnen niet schrijven. Boon had trouwens verder ook niet veel te vertellen, maar hij kon het wel sappig brengen. En er blijven tenminste een paar goeie citaten van over. Met excuus voor eventuele typfouten. Het zijn morning papers. Nalezen fnuikt er de bedoeling van. Als ik elke dag zou optellen dat ik zwaar depressief ben geweest en met zelfmoordgedachten rondliep, kom ik waarschijnlijk aan één derde van mijn leven, en dan ben ik onkarakteristiek optimistisch.

De eerste depressie, toen nog redelijk onbegrijpelijk, maar als donker water dat plots tot mijn nek stroomde, à là 'meent ge nu echt serieus dat dit het leven is? Het gedichtenboek beschrijft de schepping en geschiedenis van de wereld volgens de Grieks-Romeinse mythologie. Goden, halfgoden en stervelingen ondergaan telkens een dramatische gedaantewisseling een metamorfose en veranderen in planten, bloemen, bomen, rotsen, wolken, rivieren en dieren. Hun bizarre gedrag is eenvoudig te verklaren, velen van hen worden namelijk geplaagd door de pijlen van Eros.

Door de liefde betoverd zijn ze niet in hun gewone doen. Er zijn wel enkele meer seksueel getinte verhalen, zoals dat waarin de nimf Daphne in een laurierboom verandert om te ontsnappen aan een nakende verkrachting door Apollo. Als hert wordt hij door zijn eigen jachthonden verscheurd. Het zal hem leren. Narcissus en Hermaphroditus zijn tot vandaag welbekend, ze leven verder in de hedendaagse psychologie en seksuologie.

Hermaphroditus is een knappe godheid die aanbeden wordt door Salmacis, een nimf die zo verliefd op hem is dat zij hem eerst probeert te verkrachten en als dat mislukt wanhopig tot de goden bidt dat zij voor eeuwig zouden versmelten.

Haar gebed wordt verhoord en zij worden één lichaam. Als bij één individu mannelijke én vrouwelijke geslachtsorganen voorkomen, spreekt men nu nog van hermafroditisme. Narcissus is ook zo een knappe jongeman die leeft voor de jacht. Hij heeft al heel wat harten sneller doen kloppen, maar wil niets van de liefde weten en wijst iedereen wreed en hooghartig af, ook de smoorverliefde nimf Echo. Op een dag brengen zijn omzwervingen hem bij een heilige vijver met kristalhelder water.

Als hij vooroverbuigt ziet hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij denkt dat het een mooie watergeest is die in de vijver leeft. Hij wordt op slag verliefd op zijn eigen spiegelbeeld. Hij kan zich maar niet losmaken van deze mooie verschijning die verdwijnt telkens hij haar aan wil raken en hij kwijnt langzaam helemaal weg.

Aan hem danken we de term narcisme, door Freud bedacht voor een ziekelijke eigenliefde. Hij is getrouwd met zijn zus de godin Hera, de oudste dochter van Kronos.

Tot haar grote woede en verdriet kan Zeus de liefde van andere vrouwen niet weerstaan. Hera is zeer jaloers en tracht hem op allerlei manieren van zijn amoureuze escapades te weerhouden. Al te vaak tevergeefs: Telkens als hij een vrouw verovert, wisselt hij van gedaante om zijn slaagkansen te vergroten en om aan het oog van zijn jaloerse vrouw te ontsnappen.

Bij de ene vrouw moet hij lief en voorkomend te werk gaan, bij de andere stoer en angstaanjagend, en dus past hij zijn gedaante aan. En dat werkt, weet ook de hedendaagse man. Bij Danaë verandert hij zich in een gouden regen die, terwijl zij in een toren gevangen zit, door de tralies heen geriefelijk tussen haar benen landt, bij Io in een wolk, bij Leda in een zwaan, bij Callisto geeft hij zich uit voor de godin Artemis, bij Antiope doet hij zich voor als een sater en bij Europa als een witte stier.

Zeus is een verleider, een veroveraar, maar je kunt evengoed zeggen dat hij zijn vrouwen schaakt, ontvoert en verkracht.

Die dubbelzinnigheid is symptomatisch voor de aard van de man-vrouw liefde en de strijd der seksen, beschreven in de Metamorfosen. Ook haar kan Zeus niet onmiddellijk overtuigen zich aan hem te geven. Om zijn doel te bereiken verandert hij zich in een zwaan en overweldigt haar.

Beschaamd om wat er gebeurd is, heeft Leda dezelfde avond gemeenschap met haar man en na negen maanden krijgt zij vier kinderen, die echter uit een ei komen. Kastor en Helena waren de kinderen van Zeus, Polydeukes en Klytaimnestra die van haar man. Het is geen toeval dat Ovidius hier voor een zwaan kiest, het is de enige vogelsoort die samen met eenden en ganzen een penis heeft.

Ook de ranke hals van een zwaan kan met een beetje fantasie voor een penissymbool doorgaan. De Grieks-Romeinse mythologie bevat ook een aantal verhalen die spreken over de seksuele liefde van de mens jegens zijn andersvoetige soortgenoot. Seksueel contact tussen mens en dier is een onbetwiste realiteit, in het heden en het verleden. Zelden levert het mooie kunst op, tenzij dan in de afbeeldingen van de hybriden die uit zulk contact voortspruiten.

We zagen al dat Zeus zich bij Leda omtoverde tot een zwaan om haar te overweldigen. Er is ook het verhaal van Pasiphaë, de echtgenote van koning Minos van Kreta. Haar man heeft de god Poseidon beledigd en die straft het echtpaar door bij Pasiphaë een grote seksuele begeerte op te wekken voor een mooie witte stier. Pasiphaë moest en zou de liefde consumeren met het machtige dier, zo sterk is haar drang.

Ze laat door de vooraanstaande uitvinder Daedalus een houten koe bouwen waarin zij zich verschuilt en de juiste positie aanneemt om zich te laten nemen door de stier..

Dit verhaal ging voor de meeste mensen werkelijk te ver, reden waarom het door de eeuwen heen amper op een expliciete wijze werd afgebeeld in de kunst. Een weinig verbloemende prent van de hand van de 17de-eeuwse uitgever en tekenaar Johann Ulrich Krauss [beeld] gaat naar het hart van de zaak en toont Pasiphaë net voor ze plaatsneemt in de houten koe, waar zij rug tegen rug, buik tegen buik en kruis in kruis even later haar wens in vervulling zal zien gaan.

Met veel plezier vertelt Ovidius dus zijn verhalen over de liefdesavonturen der goden, maar daarnaast wil hij ook niet nalaten goede liefdesraad aan gewone stervelingen te geven. Dat doet hij in zijn Ars Amatoria, een soort handboek voor seksuele voorlichting. Ars Amatoria De kunst van het liefhebben is een gedicht in drie volumes waarin Ovidius in een luchtige stijl net die zaken aansnijdt die mensen zo moeilijk onder woorden kunnen brengen. Hij laat Venus zeggen: Ovidius schrijft opmerkelijke passages over het gelijktijdige orgasme en over zijn afkeer van de herenliefde.

Meer dan iets anders is het een handleiding tot de hofmakerij van vrouwen en merkwaardig actueel - behalve dan misschien waar het de liefdesdrankjes betreft: Dat gaat van obscene graffiti op Romeinse muren tot de satirische gedichten van Juvenalis, Martialis, Catullus en Propertius, van de slaapkamerfarces van Plautus en Terentius tot de schelmenromans Satyricon en De Gouden Ezel, van de lofdichten op de penis Priapea via roddelrubrieken tot de hoerendialogen van Lucianus.

Bij de Grieken vallen vooral de komedies van Menander en Aristophanes bij het publiek in de smaak en is er het curiosum van De Milesische vertelling.

Wie het schrift uitvindt, vindt blijkbaar meteen ook het obscene muurschrift uit. Als, zoals de vroeg 20ste-eeuwse Oostenrijkse architect Adolf Loos beweert, de cultuur van een land kan worden afgemeten aan de mate waarin de toiletten er besmeurd zijn met obscene graffiti, dan was het Oude Rome niet meteen de meest deugdzame plaats op aarde.

Een ontroostbare ziel heeft het volgende achtergelaten op een Romeinse muur:. Van de obscene muurschriften is het een kleine stap naar de soms erg cynische gedichten van Juvenalis, Martialis, Catullus en Propertius. Hekeldichter Juvenalis, die leefde tussen ca.

In zijn bekende Zesde Satire — ook wel Tegen de vrouwen genoemd - schrijft hij over de slechte eigenschappen van de andere kunne: Eigenlijk is die zesde satire vooral een pamflet tegen het huwelijk. De dichter raadt de mannen aan niet te trouwen: De meer lyrische Catullus voor Chr. Hoewel Catullus het, net zoals Juvenalis en Martialis, soms over de bittere nasleep van een relatie heeft, zijn zijn gedichten toch liefdevoller:.

Laten we leven, mijn Lesbia, en laten we liefhebben En alle geruchten van al te strenge oude mannen Allemaal één as waard achten.

Zonnen kunnen ondergaan en opkomen; Wanneer voor ons eenmaal het korte licht is ondergegaan, Moeten we één eeuwige nacht slapen. Geef mij duizend zoenen, daarna honderd, Dan duizend andere, dan weer honderd, Daarna onafgebroken nog eens duizend, daarna honderd. Dan, als we vele duizenden zoenen gegeven hebben, Zullen we die in de war brengen, opdat we het aantal niet weten, Of opdat geen kwade man ons met het boze oog zou kunnen aankijken, Doordat hij weet dat er zoveel zoenen zijn.

Maar allen gaan ze ervoor, voor de liefde, en Propertius voor Chr. Bij zowel de Grieken als de Romeinen is het theater de voornaamste bron van fictie, film bestaat immers nog niet en ook op de eerste echte romans is het nog even wachten. Het spreekt voor zich dat het niet enkel tragedie is wat de Ouden kunnen smaken, er mag ook al eens gelachen worden. Een groot aantal onbetamelijke stukken voldoet aan die behoefte.

De voorloper van de Romeinse komedieschrijvers is de Griek Menander voor Chr. De liefde met al haar verwikkelingen is zowat het enige onderwerp in de stukken.

Een eeuw later introduceert de Romein Plautus voor Chr. Kortom, alle vrouwen zijn hoeren, alle mannen dom. Hij zet heel wat Griekse komedies, onder meer van Menander, om naar een Romeins decor en doet dat in een sprankelend Latijn.

De farces van Terentius ca. Theater in Griekenland ontstaat als een feest ter ere van de god Dionysos Bacchus bij de Romeinen , de god van de wijn en de vruchtbaarheid, van de extase en van het goede leven. De voornaamste gezellen van Dionysos zijn saters en nimfen, de twee archetypes van de wellust. Naar de sater is zelfs een toneelgenre vernoemd, het saterspel.

Na drie tragedies wordt telkens een saterspel opgevoerd. Dit bestaat hoofdzakelijk uit boertigheden met een geil en uitgelaten, lui en beneveld karakter. Men moet zich voorstellen hoe acteurs met gigantische voorgebonden penissen als halve gekken het podium opstormen, waarbij verleidelijke nimfen gillend uiteenstuiven.

De zonet beschreven boertigheden worden qua niveau ruimschoots overstegen door de Atheense toneelschrijver Aristophanes voor Chr. Dat heeft een veelzeggende seksuele plot. Lysistrate gaat over een aantal Atheense dames die naar het wapen van de seksstaking grijpen om hun mannen ertoe te dwingen eindelijk de wapens neer te leggen. De vrouwen wijken niet vooraleer er eindelijk vrede heerst tussen de Griekse stadsstaten.

En dan, als ze hijgen van verlangen, als we dan niet toegeven, zullen ze maar al te snel instemmen met een wapenstilstand. Gedaan dus met de benen in de lucht! We zijn al een paar eeuwen later en rusten doet de penis ondertussen allesbehalve.

Hij wordt maar al te gretig bezongen in de 95 obscene epigrammen van de Priapea. De auteur en de oorsprong van deze gedichten zijn vrij onduidelijk, maar we weten wel dat ze integraal gewijd zijn aan de vruchtbaarheidsgod Priapus en diens belangrijkste ornament. Je ziet, ik ben een houten Priapus, mijn sikkel van hout en mijn penis van hout, maar toch zal ik je in de houdgreep nemen en dit hier helemaal - ongelogen - in al zijn grootte, strakker gespannen dan een katapult of citersnaar, bij jou tot aan je zevende rib naar binnen duwen.

Er wordt ook heel wat geroddeld in het Romeinse Rijk. Er is ook heel wat om over te roddelen. Er zijn de exploten van de gestoorde keizers Caligula, Nero, Domitianus, Commodus en Elagabalus, die met hun ontucht, uitspattingen, kwaadaardigheden en perversiteiten het einde van het keizerrijk inluiden. Maar het zijn vooral de vrouwen Cleopatra en Messalina die de gemoederen verhitten. Cleopatra zou zich een weg naar boven gewipt hebben in de bedden van heel wat invloedrijke mannen.

En van Messalina wordt gezegd dat ze zo geil en onverzadigbaar is dat ze een kamertje heeft in een bordeel waar ze zich onder de schuilnaam Lycisca aan volslagen vreemden geeft. Na 24 uur geeft Scylla het op en Messalina wint uiteindelijk met een score van 25 mannen.

Het huidige record staat sinds op mannen in een dag, op naam van een Amerikaanse pornoster. Plinius de Oudere ca. Zijn type komt nog vaker aan bod in dit boek. In de oudheid kiemt de traditie van de zogenaamde hoerendialoog, iets wat later zal uitgroeien tot een heus literair genre. De hoerendialoog is een mengeling van seksuele opvoeding, medische folklore en erotische literatuur, en neemt meestal de vorm aan van een ervaren oudere vrouw die de geheimen van de fysieke liefde uit de doeken doet aan een jonger meisje.

Er zijn op dat moment geen vrouwen die zich op het terrein van de erotiek wagen. Er zijn zelfs amper schrijvende vrouwen, de Griekse dichteres Sappho uit de 7de eeuw voor Christus niet te na gesproken. Het zijn dus mannelijke auteurs die de hoerendialogen schrijven.

Zij bedienen zich van vrouwelijke personae, van tempelhoeren tot overjaarse straatmadelieven, van jonge ingénues die als wees in een bordeel terechtkomen tot succesvolle madames. Waarom was de hoer zo populair en waarom zou haar stem doorheen de geschiedenis van de erotische literatuur zo veelvuldig en helder klinken?

Het antwoord is eenvoudig. Als geen ander begrijpt zij de mannelijke psyche, zij die met zoveel van hun soort geslapen heeft. Alle mannen beginnen hun leven als minuscule vlekjes weefsel in de baarmoeder van een vrouw. Iedere jongen moet zich zo goed en zo kwaad als het kan van de moedergodin losmaken. Dat lukt nooit helemaal, want de vrouw bezit wat elke man zoekt: Lucianus van Samosata ca.

Het bekendste gesprek hieruit is dat tussen de jonge Corinna en haar moeder Crobyle:. Je hebt je eerste nacht met een man doorgebracht. Je hebt je eerste geschenk verdiend, wel liefst drachmen. Met dat geld koop ik je een halsketting. Er volgen nog een heleboel raadgevingen, over hoe ze zich vanaf nu moet kleden, hoe ze zich moet gedragen en ook dat ze niet enkel jonge mannen moet aantrekken, maar ook oudere.

Ze zijn misschien niet zo mooi en viriel, maar ze betalen wel beter. Hier wordt natuurlijk een heel cynisch beeld van de vrouw geschetst, maar dat is de Grieken niet vreemd. Er is een duidelijke vrouwonvriendelijke traditie in de Griekse literatuur. Zo schrijft Hipponax in de 6de eeuw voor Christus over de vrouw al het volgende: De echte roman zoals wij hem kennen, heeft zich in de klassieke oudheid nog niet aangediend.

Voorlopers zijn er wel onder de vorm van raamvertellingen en die zijn alle gerust liederlijk te noemen. De schelmenroman Satyricon van Petronius 1ste eeuw na Chr. De enige volledig bewaard gebleven roman is De gouden ezel van Lucius Apuleius ca. Thematisch leunt dit laatste werk dicht aan bij de schelmenroman die opgang zal maken in de 16de en 17de eeuw. Pikante passages met een seksuele ondertoon vindt men er in overvloed.

De gouden ezel officieel heet het werk Metamorphoses is een fantasierijk en humoristisch verhaal over de avonturen van een zekere Lucius die met magie experimenteert en per ongeluk in een ezel verandert, zonder zijn menselijke verstand te verliezen. In deze ongewilde vermomming hoort en ziet hij heel wat ongewone zaken. Binnen deze raamvertelling krijgen we verschillende kortere verhalen, waarvan het langste en het bekendste dat over Amor en Psyche is.

Vooraleer Lucius in een ezel verandert, maakt hij een en ander mee als mens. In een van de eerste vertellingen wordt zijn reisgezel vermoord door heksen. De heksen twijfelen of ze Lucius zullen laten leven; hij is immers een gevaarlijke ooggetuige. Ze sparen hem, maar ze plassen hem wel helemaal onder: Gelukkig vergaat het onze held iets beter verderop in het boek, waar hij op zeer aangename wijze een meid van dichtbij leert kennen.

Dat levert een van de vroegste passages uit de wereldliteratuur op waarin het liefdesspel op realistische wijze en met expliciete bewoordingen beschreven wordt. Ze klom op het bed en liet zich beetje bij beetje op me neerzakken, haar ruggengraat golfde van de snelle stoten en geile bewegingen en met haar wellustige geschommel deed ze me heerlijk klaarkomen.

Zoals Odysseus over zee moet zwerven door de wrok van Poseidon, zo wordt dit drietal voortgestuwd door de grillen van de vruchtbaarheidsgod Priapus. Onder de uitvoerige fragmenten die ervan bewaard bleven, neemt De maaltijd van Trimalchio in het Latijn Cena Trimalchionis de belangrijkste plaats in, door de rake typering van de rijke parvenu Trimalchio en diens vriendenkring.

Een ander fragment, De weduwe van Ephesus illustreert de prozaïsche en vergankelijke aard van de menselijke liefde. Een zeer vrome weduwe besluit bij het graf van haar man te rouwen met de bedoeling er te blijven tot ze sterft van de honger. Ietsje verderop bewaakt een niet onknappe en erg aardige soldaat een aantal gekruisigde rovers. De weduwe en de soldaat raken aan de praat en zij vindt hem ondanks haar verdriet steeds leuker.

Uiteindelijk bezwijkt ze voor zijn charmes. Maar hun geluk wordt plots verstoord. Terwijl ze aan het vrijen zijn op het graf van haar overleden echtgenoot, wordt een van de gekruisigde lijken gestolen.

De bewaker riskeert een zware straf, maar de weduwe heeft een plan. Ze besluit wijselijk het lijk van haar man af te staan om het de plaats laten in te nemen van de gekruisigde. Dat de vertelkunst uit het Oosten stamt, het Verre en het Nabije Oosten, wordt door niemand meer tegengesproken. Het oerverhaal van de Oriënt zijn ongetwijfeld De vertellingen van Duizend-en-een-nacht, maar dat De nachten, zoals het werk ook kort genoemd wordt, in wezen een bundel zeer erotische verhalen is, wordt zelden naar waarde geschat.

Toegegeven, de populairste verhalen, Aladin en de wonderlamp, Sinbad de zeeman en Ali Baba en de veertig rovers zijn eerder avontuurlijk dan seksueel. Vroeger echter was de erotische reputatie van De Nachten zo verbreid dat de vertelingen eerder met broeierige nachten, donkere prinsen, eunuchen, harems en blanke slavinnen geassocieerd werden dan met vliegende tapijten, wonderlampen en verre zeereizen.

In het Westen leeft het idee dat de minnekunst in het Oosten veel verfijnder is dan bij ons. Of dit werkelijk zo is, valt niet met zekerheid te zeggen. Immers, wat is verfijnd en hoe kunnen we in de slaapkamers kijken van de talloze koppels die elke nacht in het Oosten de liefde bedrijven?

Doen ze het net zoals wij of gaat het er ginds allemaal wat meer tantristisch aan toe? Moeilijk te bevestigen, moeilijk tegen te spreken. Het beeld van die veronderstelde oosterse seksuele verfijning danken we aan de Kamasoetra, een werk dat in de 3de eeuw in India geschreven werd in het Sanskriet en dat gelijkenissen vertoont met de eerder vermelde Ars Amatoria van Ovidius, maar dat veel ruimer verspreid is.

De Kamasoetra behandelt tot in de kleinste details alle denkbare onderwerpen op het gebied van de erotiek en leert de man om zijn vrouw te behagen en zo haar liefde te winnen. De veertig hoofdstukken van de Kamasoetra beslaan zeven delen. Ze hebben het over liefde in het algemeen en over de plaats ervan in het leven, over de indeling in soorten vrouwen, over de seksuele eenwording, over diverse seksuele technieken en standjes, over hofmakerij en huwelijk, over de echtgenote en de vrouwen van anderen, over prostituees en ten slotte over hoe jezelf aantrekkelijk te maken.

Voor de 21ste-eeuwse mens staat de Kamasoetra gelijk aan allerlei originele en vaak ingewikkelde standjes. Het is pas legaal verkrijgbaar sinds de jaren zestig van de vorige eeuw.

Hét erotische meesterwerk uit het Oosten is zijn De Vertellingen van Duizend-en-een-nacht. Nergens in de oudheid vindt men lyrische passages zoals deze over bolle borsten en zwellende pudenda:. Ze had dijen als alabasteren pilaren, en ertussen prijkte een geheime plaats, een kussen van muskus, dat zwelt en bonst en gretig nat is.

In De Nachten is erotiek een kwestie van leven en dood. De Nachten is een raamvertelling. De premisse van het kaderverhaal is op zich seksueel en gaat over de liefdesrelatie tussen koning Sjahriaar en de jonge maagd Sheherazade. Een liefdesrelatie die erg bizar begint. Op een dag ontdekt de koning dat zijn vrouw hem ontrouw is.

Zijn grootvizier bezorgt hem deze jongedames, maar na een tijd raakt de aanvoer uitgeput. Scheherazade, de maagdelijke dochter van de grootvizier, biedt dan zichzelf aan als volgende bruid en haar vader aanvaardt dat aanbod schoorvoetend.

Om aan de executie te ontkomen vertelt Sheherazade de koning tijdens de huwelijksnacht een verhaal, maar ze stopt abrupt, net voor de ontknoping. Ze belooft hem het vervolg de volgende nacht te vertellen. Er zit voor de nieuwsgierige koning dus niets anders op dan haar leven voorlopig te sparen. De volgende nacht vertelt ze hem het vervolg, en tegelijk begint ze die avond ook een nieuw verhaal. Ook dat breekt ze weer af net voor de finale. De koning gunt haar dus noodgedwongen nog een nacht.

Dit houdt Scheherazade duizend-en-een nachten vol, waarbij elke nacht wordt afgesloten met een voorproefje van een nieuw verhaal. Ondertussen schenkt zij hem drie zonen. Wanneer de verhalen uiteindelijk ten einde zijn, is de koning oprecht van haar gaan houden, hij schenkt haar gratie en ze mag zijn definitieve vrouw worden. Er bestaat geen beter verhaal om het levensbelang, letterlijk zelfs, van fictie te illustreren. Mocht Scheherazades vertelkunst tekortgeschoten zijn, dan had zij reeds na één nacht het leven gelaten.

Maar het tegendeel gebeurt, nacht na nacht hangt de koning aan haar lippen. Haar zoete stem en spannende verhalen toveren de verbitterde en wraakzuchtige koning om tot een liefhebbende echtgenoot. De erotisch getinte verhalen van Duizend-en-een-nacht veroverden het hele Middellandse Zeegebied, de bakermat van onze westerse beschaving.

Het archetype van de oudere, wat simpele en vaak impotente echtgenoot en zijn jonge, aantrekkelijke, slimme en manipulatieve echtgenote, dat als een rode draad doorheen de middeleeuwse verhalencultuur zal lopen, vertoont zich hier voor het eerst. Sprekend is het verhaal De onnozele echtgenoot, over precies zo een vrouw die haar schlemiel van een echtgenoot openlijk bedriegt en hem wijsmaakt dat hij schimmen ziet:.

Telkens als de echtgenoot afwezig was, kwam de minnaar bij haar en zo ging het al geruime tijd. Op een dag zei hij tot haar: Nu, zij hield van hem met buitengewone hartstocht en ze kon het vooruitzicht van hem gescheiden te zijn niet lijden en zei: Hij zette daar een tent op naast een grote boom.

Niet ver daar vandaan had haar minnaar zich verborgen. Toen zei ze tot haar man: Als dat je manier van doen is als ik erbij ben, wat moet dat dan niet zijn als ik er niet ben? Maar wacht, ik kom ook boven kijken. Toen de echtgenoot bij de kruin van de boom kwam, keek hij naar beneden en zag dat een man zijn vrouw aan het neuken was.

Maar ondertussen was de minnaar naar zijn schuilplaats teruggekeerd en de vrouw vroeg haar man: Je zag niets, je verbeeldt het je. Ze herhaalden het experiment een keer of drie, vier en telkens als de man de boom beklom, glipte de minnaar uit zijn schuilplaats en beklom de listige echtgenote, terwijl haar man erop toekeek, maar ze bleef volhouden: Toen riep hij haar toe: In een andere pikante passage van De nachten is de sultan van Samarkand en broer van koning Sjahriaar ongewild getuige van een orgie van zijn schoonzuster en haar bediendes:.

De figuren liepen langs een traliewerk en gingen de tuin binnen tot ze bij een spuitende fontein te midden van een grote poel kwamen. Daar kleedden ze zich uit en ziedaar, het ging niet om twintig slavinnen, maar tien waren vrouwen, concubines van de koning, en de anderen waren blanke slaven. Twee aan twee liepen ze weg, maar de koningin, die nu alleen achterbleef riep met luide stem: Zijn gelaat toonde het wit van zijn rollende ogen, een afgrijselijk gezicht.

Stoutmoedig liep hij naar haar toe en legde zijn armen rond haar nek, terwijl zij zijn omhelzing even vurig beantwoordde. Toen kuste hij haar, en zijn benen rond de hare kronkelend nam hij haar met gretige teugen. De andere slaven deden hetzelfde met de meisjes tot allen hun driften hadden kunnen bevredigen, en ze stopten niet met kussen en klemmen, copuleren en brassen tot de dag door de valavond verdreven werd, tot de slaven zich losmaakten van de boezems van de slavinnen, en de zwarte slaaf van de koningin afsteeg Vooral een voetnoot bij deze passage, van de hand van de 19de-eeuwse Engelse oriëntalist en vertaler van de Duizend-en-een-nacht Richard Francis Burton, is bijzonder vermakelijk:.

Ik mat een man in Somaliland die, in slappe toestand, een lengte had van vijftien centimeter. Dit is eigen aan het negerras en aan Afrikaanse dieren zoals het paard, hoewel de pure Arabier onder het gemiddelde van de Europeaan zit; een van de beste bewijzen in feite dat de Egyptenaar geen Aziaat is, maar een deels witgewassen neger.

Bovendien, deze indrukwekkende delen groeien niet proportioneel bij een erectie. Bijgevolg duurt de daad bij hen veel langer, wat bijdraagt tot een groter genot bij de vrouw. In mijn tijd wou geen enkele eerlijke Hindi Moslem zijn vrouwvolk naar Zanzibar meenemen vanwege de reusachtige attracties en ontzaglijke aanlokkelijkheden die zij daar aangeboden kregen. Ali met het grote lid is een verhaal over een knecht die aanhoudend vernederd wordt door zijn meesteres.

Maar zelfs in die tijd besefte men dat de voordelen van een grote penis toch relatief zijn. Sommige van de verhalen in Duizend-en-een-nacht zijn ouder dan de christelijke jaartelling, andere zijn recenter, voor zover men dat met zekerheid kan zeggen.

Hun invloed voelt men in de populaire Europese ridderroman Floris ende Blancefloer, waarin sultans en blanke slavinnen figureren en waar bizarre plotwendingen als een liefdesdood en maagdelijkheidstesten rechtstreeks naar de verhalen uit De Nachten verwijzen, al zouden ze evengoed uit een hedendaagse Zuid-Amerikaanse soap van bedenkelijke kwaliteit kunnen komen.

Blancefloer, een blank en diepchristelijk meisje, dat op pelgrimstocht naar Santiago de Compostella gekidnapt werd, groeit op als hofdame bij een islamitische koning in Spanje. Er groeit een hechte vriendschap met de zoon van de koning, Floris. Wanneer de koning en de koningin ontdekken dat die vriendschap in liefde is overgegaan, besluiten ze in te grijpen. Ze bedenken een list om de verboden liefde tussen de moslim Floris en de christen Blancefloer te dwarsbomen.

Hij wordt door zijn ouders naar het buitenland gestuurd om te gaan studeren. Ondertussen verkopen ze Blancefloer als blanke slavin aan rondreizende kooplieden. Een namaakgraf moet Floris ervan overtuigen dat Blancefloer dood is. Als Floris na zijn terugkeer te weten komt dat zijn geliefde Blancefloer gestorven is, wil hij zelfmoord plegen, zo groot is zijn verdriet. Daarop besluiten zijn ouders om hem de waarheid te vertellen en de jongen gaat op zoek naar zijn geliefde.

Ieder jaar kiest de emir een van die vrouwen tot zijn nieuwe echtgenote en laat hij de vorige doden. Floris komt te weten dat zijn Blancefloer de nieuwe uitverkorene van de emir is. De vrouwentoren waarin Blancefloer verblijft, wordt zwaar bewaakt, maar de waard van de herberg waar Floris logeert, vertelt hem over het zwakke punt van de torenwachter: Floris nodigt de torenwachter uit voor enkele spelletjes schaak, die hij allemaal met opzet verliest, zodat hij de man heel wat geld moet betalen.

Floris wint wel het laatste spel. Als wederdienst belooft de torenwachter hem eeuwige trouw en van die belofte maakt Floris meteen listig gebruik. De wachter smokkelt Floris naar binnen in de toren in een mand met bloemen. De twee geliefden worden herenigd, maar wanneer de emir hen samen in bed betrapt, wil hij hen aan het zwaard rijgen. Tijdens de openbare rechtszitting die hierop volgt raken alle aanwezigen zo ontroerd door de sterke liefde tussen Floris en Blancefloer dat de emir het jonge paar uiteindelijk vergeeft.

Ze trouwen en op hun bruiloftsfeest verneemt Floris dat zijn ouders ondertussen overleden zijn. Daarop keren de geliefden samen terug naar Spanje, waar Floris zijn vader opvolgt als koning en hij zich samen met zijn onderdanen laat dopen tot vrome christenmensen.

Blancefloer schenkt hem een dochter met een misvormde voet. We bevinden ons in de middeleeuwen, die enigszins onterecht bekend staan als donkere tijden. Technologisch is er veel vooruitgang geboekt, maar kunst en literatuur blijven gereserveerd voor de elite. De grootste invloed op onze seksuele zeden komt van het christendom.

Het joods-christelijke geloof is vanaf de 4de eeuw de officiële staatsgodsdienst van de Romeinen geworden en wint gestaag aan populariteit. Het joods-christelijke wereldbeeld introduceert drie nieuwe concepten in de seksualiteit. Ten eerste is er het idee dat het huwelijk exclusief en onlosmakelijk is, waardoor mannen het recht verliezen willekeurig van hun echtgenote te scheiden. Ten tweede is er het begrip van de erfzonde, het gevolg van de zondeval.

In het Bijbelboek Genesis zijn Adam en Eva de eerste mensen in de paradijselijke tuin van Eden, maar God heeft hun verboden van de appels van de boom van de kennis van goed en kwaad te eten. Op aanraden van een slang — symbool voor Satan — eten zij toch van die verboden vrucht.

Hierdoor verwerven ze kennis van goed en kwaad en ze worden uit het paradijs verjaagd. Aangezien Eva als eerste voor de verleidelijke woorden van de slang gevallen is, krijgt zij er de schuld van dat de gehele mensheid voortaan sterfelijk is en behept met een zondige natuur. Een direct gevolg is dat de twee paradijsbewoners zich plots schamen voor hun naaktheid die ze met een vijgenblad proberen te bedekken.

Ten derde ontstaat de notie van maagdelijkheid als een moreel ideaal, waardoor echtelijke seksualiteit als een soort toegeving wordt gezien aan de inherente vleselijke zwakte van de mens die — helaas — noodzakelijk is voor de voortplanting. Dat heeft ook zijn voordelen.

De zo lang mogelijk volgehouden maagdelijkheid en de onverbreekbaarheid van het huwelijk zorgen op zich voor een stabielere samenleving, met kinderen die weten waar ze vandaan komen en generaties van families die aan langetermijnprojecten kunnen werken.

En dus bevalt Maria als maagd van Jezus, is het vlees zwak en dient het gekastijd te worden, en geldt het celibaat als hoogste ideaal. Die demonisering van de seksualiteit kan tegelijkertijd als de specifieke verdienste van het christendom beschouwd worden.

Ze geeft aan de seksualiteit het aura van de verboden vrucht, en gewone seks wordt exquise erotiek. Wees gerust, er valt in de middeleeuwen op erotisch vlak toch een en ander te beleven, al moet men dan wel het vel van de officiële geschiedschrijving wegschrapen. De middeleeuwse kunsten staan volledig in het teken van de nieuwe christelijke moraal, schilders werken in opdracht van de Kerk.

Het schrift staat gelijk aan dé Schrift. En die wordt zorgvuldig doorgegeven dankzij het geduld en het vakmanschap van geletterde geestelijke kopiisten, monniken die in het klooster manuscripten — letterlijk: Het kopiëren van een boek kan jaren in beslag nemen. Om meerdere kopiën tegelijk te maken, leest iemand het origineel voor aan een zaal van kopiisten die de letters met in inkt gedoopte veren in het papier krassen.

Hoewel ze zelf geen geestelijken zijn, behoren zowel de Toscaan Giovanni Boccaccio als de Londenaar Geoffrey Chaucer ca. Geboren in koopmansfamilies, gaan ze studeren en worden bureaucraten, maar hun grote passie is schrijven en dichten. Boccaccio voltooit in de Decamerone en Chaucer werkt in de laatste jaren van zijn leven onverdroten aan The Canterbury Tales, twee als een raamvertelling opgevatte verzamelingen van verhalen die tot het kruim van de westerse literatuur gerekend worden.

In feite zijn de Decamerone en The Canterbury Tales op dezelfde leest geschoeid als het Arabische Duizend-en-een-nacht. Verder moeten we opmerken dat de erotiek in deze twee collecties van verhalen een aanhoudende ondertoon is, als een lichte jeuk op de huid bij het te lang in het koren stoeien in de zomer, een ondertoon echter die nooit helemaal de oppervlakte bereikt, zoals dat wel het geval was bij de Grieken en Romeinen. Il Decamerone is een raamvertelling van de 14de-eeuwse Italiaanse schrijver Giovanni Boccaccio.

De bundeling bevat honderd verhalen die tien gasten op een landgoed buiten Florence elkaar tijdens de Zwarte Dood van vertellen. De gasten zijn zeven jonge vrouwen en drie jonge mannen. Het kaderverhaal puilt uit van de symbolische en allegorische verwijzingen. De zeven jonge vrouwen vertegenwoordigen de vier kardinale deugden — voorzichtigheid, rechtvaardigheid, matigheid en standvastigheid — en de drie religieuze deugden — geloof, hoop en liefde.

De mannen zouden staan voor de Griekse driedeling van de menselijke ziel: Elke dag is een van de tien personen de leider van het gezelschap en bepaalt daarmee ook het onderwerp van de verhalen van die dag. De thema's lopen uiteen van 'verhalen over tegenslag die toch een goede afloop hebben' tot 'verhalen over hoe vrouwen hun man weten te bedriegen'. Elke verteldag begint met een korte inleiding op het thema en eindigt met een afsluiting.

De thema's zijn veelal ontleend aan oudere Italiaanse, Franse en Latijnse bronnen. In de loop van de geschiedenis botst het werk op de nodige tegenstand. Zo wordt het in door de boeteprediker Girolamo Savonarola verbrand omdat het onzedelijk zou zijn. Ook de Kerk is niet altijd blij met het boek, niet alleen vanwege de seksuele vrijmoedigheid, maar vooral om de manier waarop de geestelijken worden geportretteerd.

Het boek krijgt daardoor bewerkte en gekuiste versies. Tot in de 20ste eeuw zal de Decamerone met dit soort tegenstand te kampen hebben, wat flink bijdraagt tot de populariteit van het werk. Een verhaal dat de gekuiste versie van de Decamerone niet haalt, is het opmerkelijk vrijmoedige Alibech en Rusticus [beeld]. Alibech is een vrouwelijke aspirant-kluizenaar die in de leer gaat bij Rusticus, een oudere ervaren asceet.

Vrijwel onmiddellijk nadat Alibech bij hem in de leer komt, legt Rusticus haar uit wat ze moet doen. Hij kleedt zich uit, zij doet hem na en spoedig staan ze poedelnaakt oog in oog. Je zal er God mee dienen. Omdat het de eerste keer is, doet het in het begin een beetje pijn, maar de jonge deerne krijgt al gauw de smaak pakken en moet wel zes keer de poort naar haar hellegat openen om de duivel zijn hoofd te laten hangen.

Geen gebrek aan erotiek in deze laat-middeleeuwse Decamerone dus. Het fundament van dit soort literatuur is natuurlijk het cliché, de personages zijn eendimensionaal en de psychologie is die van een kind. Zo is Alibech een schoolvoorbeeld van de ingénue, het onbedorven naïeve meisje. Deze bijna infantiele psychologie en dit kinderlijke magisch denken beheersen de middeleeuwen op alle vlak.

De psychologische karakterschetsen staan in de westerse literatuur nog volledig in hun kinderschoenen. Maar het uitbeelden van alle denkbare menselijke hartstochten, gebreken en dwaasheden zijn nieuw en kondigen de renaissance aan. Men noemt de Decamerone dan ook wel eens de menselijke komedie die men plaatst tegenover de La divina commedia, de goddelijke komedie van Dante Alighieri.

Dat sommige passages moeilijk verteerbaar zijn voor de censor, kunnen we afleiden uit het feit dat John Payne, de 19de-eeuwse vertaler die zich als een van de eersten aan een vertaling van dit verhaal waagt, de seksuele ontwaking van Alibech onvertaald laat. Hij excuseert zich met deze woorden: Zij vonden het daarom noodzakelijk verschillende fragmenten in het origineel Italiaans in te voegen. We vinden in de Decamerone dezelfde vrouwonvriendelijke teneur die zo nadrukkelijk aanwezig was bij de Grieken.

In tegenstelling tot vandaag wordt de vrouw in de middeleeuwen als losbandiger beschouwd dan de man. Vandaag wordt van mannen gezegd dat ze hun pik achterna lopen, maar in de middeleeuwen is de vrouw het zwakke geslacht, zwak vanwege hun onvermogen om te weerstaan aan de wereldse verlokkingen. De Decamerone staat dus bol van de schampere opmerkingen over vrouwen. Bovendien is er een nawoord waarin dames uitdrukkelijk wordt aangeraden geen verhalen te lezen die hun zouden kunnen mishagen.

En toch is de Decamerone vooral tot de vrouw gericht. Niet weinig passages beginnen met de aanspreking: The Canterbury Tales is een bundeling verhalen die in de 14de eeuw worden geboekstaafd door Geoffrey Chaucer. Ze worden gekaderd binnen een raamvertelling waarin een groep pelgrims samen op reis gaat en waarbij elke pelgrim onderweg, om de tijd te doden en ter lering en vermaak, vier verhalen vertelt.

De thema's lopen sterk uiteen en behandelen zaken als liefde, verraad, gierigheid en overspel. De groep vertellers, die tot in detail beschreven wordt, bestaat uit personen uit alle lagen van de bevolking: Net zoals in de Decamerone proberen de vertellers met hun reis te ontkomen aan de Zwarte Dood.

Net zoals de Decamerone eindigen The Canterbury Tales met een verontschuldiging jegens de vrouwelijke lezers. Bovendien heeft een vierde van de verhalen in The Canterbury Tales een analoog verhaal in de veertig jaar eerder gepubliceerde Decamerone.

De notie van copyright bestond in die tijd duidelijk nog niet. Verhalen behoorden iedereen toe en ze reisden via de Zijderoute praktisch de hele wereld rond. Een dronken molenaar vertelt een overspelverhaal over de jonge molenaarsleerling Nicholas, die de jonge vrouw Alison van zijn oude baas John in zijn bed wil lokken. Om daarin te lukken moeten de twee John eerst het huis uit krijgen. Ze maken hem wijs dat er een zondvloed op komst is. De ouwe besluit om in een ton te overnachten die aan het dak van de molen hangt.

Nu kunnen de twee ongestoord hun lusten botvieren. Absolon, een man uit het dorp, zit echter ook achter Alison aan, en hij heeft gehoord dat John niet in de buurt is. Hij knielt bij het raam van Alison en vraagt om een zoen, waarna Alison in het donker haar achterwerk naar buiten steekt en het door Absolon laat kussen. Kwaad om deze vernedering keert hij terug met een gloeiend ijzer uit een smidse en vraagt weer om een zoen.

Deze keer steekt Nicholas zijn achterste naar buiten, waarna Absolon het hete ijzer tussen diens billen steekt. Nicholas schreeuwt luidkeels om water, waardoor John wakker wordt. Die denkt dat de zondvloed eraan komt, snijdt de touwen door en valt naar beneden. Het dorp loopt uit en vindt John gewond op de grond. Hij legt uit wat er gebeurd is en wordt de risee van het dorp. Alweer een verhaal van een oude man met een hitsige en listige echtgenote.

In het verhaal van de niet nader genoemde vrouw van Bath toont Chaucer zich op zijn vrouwvriendelijkst en wijst hij de mannen de weg. De vertelster kent de mannelijke soort door en door. Ze is al vijfmaal getrouwd, toch wel erg ongebruikelijk in die tijd. Ook op deze reis is ze eigenlijk op zoek naar haar zesde man, die waarschijnlijk de meereizende klerk zal worden. Het verhaal begint met een ridder die een vrouw verkracht. Het antwoord op deze vraag is moeilijk te achterhalen en ten einde raad vraagt hij een heks om hulp.

Deze wil het antwoord wel geven, maar voor wat hoort wat. Het antwoord blijkt te zijn dat vrouwen de baas over hun man willen zijn. Als wederdienst voor deze kostbare informatie eist de heks dat hij met haar trouwt en hij stemt toe. In het huwelijksbed stelt ze hem voor de keus: De ridder laat haar — zijn pas geleerde les indachtig — zelf kiezen en zij, blij met de macht over haar man, besluit mooi én trouw te zijn.

En ze leven nog lang en gelukkig. De klerk, op wie de vrouw van Bath een oogje heeft laten vallen, vertelt ons een verhaal dat opmerkelijk is door zijn verpletterende geestelijke wreedheid jegens de vrouw. Zijn verhaal gaat over Walter, de markies van Saluzzo, een vrijgezel die door zijn onderdanen verzocht wordt te trouwen om voor een erfgenaam te zorgen.

Hij besluit een boerendochter te huwen, Griselda, een arm meisje, gewend aan een hard leven van pijn en labeur. Nadat Griselda hem een dochter geschonken heeft, besluit Walter om haar huwelijkstrouw te testen. Hij beveelt een officier haar baby weg te nemen, het kind zogezegd te vermoorden maar het in werkelijkheid stiekem elders onder te brengen.

Griselda ondergaat dit alles zonder tegenstand. Als zij haar man enkele jaren later nog een zoon baart, herhaalt Walter zijn wrede ritueel. Na vele jaren, die Griselda in eenzaamheid zonder haar kinderen heeft moeten doorbrengen, bedenkt Walter de ultieme test. Hij vervalst een pauselijke bul die hun huwelijk nietig verklaart en hem in staat stelt zijn vrouw te verlaten.

Hij laat Griselda weten dat hij zal hertrouwen en eist van haar dat zij het huwelijk met zijn nieuwe bruid zal voorbereiden. Zij stemt weer toe. In het geheim laat hij haar kinderen terugbrengen en stelt hij zijn eigen dochter voor als nieuwe bruid.

Pas dan, na vele gruwelijke jaren en al evenveel gruwelijke beproevingen, licht hij Griselda in over de maskerade, en weer leven ze nog lang en gelukkig. We hebben zelden zoveel misogynie in één tekst aangetroffen. Een vrouw haar kinderen afnemen, die zogezegd doden, van haar scheiden, haar vragen het nieuwe huwelijk voor te bereiden: Men mag aannemen dat Boccaccio en Chaucer zelf verstokte lezers waren en voortdurend op zoek naar verhalen om hun bundels te stofferen.

Ze beschikken natuurlijk over een haast niet te stelpen bron, want de middeleeuwse verhalencultuur is ontzettend rijk aan wat we toen in de Lage Landen met de term boerdes aanduidden — de etymologische link met boertig kan niet toevallig zijn. Al wat schunnig, schalks en kluchtig was, komt er aan bod. Het is de filosofie van de minstrelen, troubadours en de jongleurs die in het middeleeuwse Europa rondtrekken en onder het mom de hoofse liefde te bezingen, proberen de vrouw van een ridder te versieren.

Al die schunnigheid, schalksheid en kluchtigheid wordt later door de geschiedschrijving grotendeels genegeerd, zoals wel vaker gebeurt als geschiedschrijvers iets niet bevalt. Geschiedenisboeken bevatten wat we graag willen onthouden, niet wat we willen vergeten. Als het de overwinnaar is die de geschiedenis schrijft, doet hij dat zonder vranke tong. De chroniqueur van dienst is blijkbaar altijd preutser dan zijn corpus. Het scabreuze in de middeleeuwse literatuur wordt dus al te vaak en al te gretig toegedekt.

Met de mantel der liefde, de hoofse liefde. Maar wees er zeker van: Was de middeleeuwse liefde verfijnd en hoofs of plat en obsceen? Johan Huizinga, auteur van het gezaghebbende Herfsttij der Middeleeuwen stelt het zo:. Naturalistische, plat erotische vertellingen over zeer lange penissen, sprekende kutten, ringen als kuisheidsgordels, kinderen van sneeuw en een snode verleider die aan de slag gaat met een wieltje.

De fabliaux die in het 13de- en 14de-eeuwse Frankrijk worden verteld door rondtrekkende troubadours, zijn korte, meestal gewaagde humoristische vertellingen. Ze leunen dicht aan bij de vuile mop aan de ene kant en primitieve levenswijsheden aan de andere. Favoriete onderwerpen zijn bedrogen echtgenoten, hebberige geestelijken en domme boeren. Die onderwerpen worden aangepast aan het publiek. Humor dient tot op de dag van vandaag om onbespreekbare onderwerpen als seksualiteit bespreekbaar te maken, het is de saus waarmee zoiets ongemakkelijks verteerbaar gemaakt wordt voor een breed publiek.

Deze twee componenten, de oneerbiedige spot en het sociale glijmiddel, vormen de raison d'être van de fabliaux. De fabliaux zijn de literaire oersoep van de middeleeuwen, door Boccaccio en Chaucer opgedist, gekruid, en op smaak gebracht. Hun werken zijn, hoewel vaak tot de renaissance gerekend, door en door middeleeuws.

Met verhalen en afbeeldingen van grote en stijve penissen kan men een heel boek vullen. Elke man wenst zo een wapen, menige vrouw wil het voelen. De geestelijke met grijpgrage handen geraakt er in het verhaal De ring die erecties regeerde niet van verlost. Al meteen in de eerste regels van dit korte vertellende gedicht maken we kennis met de verteller en met het gedurfde onderwerp:.

De eigenaar van een betoverde ring wast zijn handen aan een rivier en vergeet er zijn kostbare ring. Wanneer een bisschop deze ring vindt en hem aan zijn vinger schuift, begint zijn penis te zwellen. Hij vertrekt te paard maar zijn penis blijft zwellen tot hij over de grond sleept. Ten einde raad zendt hij een boodschapper uit om.

Dat komt de eigenaar van de ring ter ore. Hij biedt de bisschop hulp aan in ruil voor de twee ringen die hij draagt en nog pond erbovenop. De bisschop stemt hiermee in en wanneer hij de magische ring van zijn vinger verwijdert, verdwijnt zijn erectie ogenblikkelijk. Beide heerschappen zijn tevreden, de ene omdat hij zijn tijdelijke viriliteit kwijt is, de andere omdat hij de eeuwige heeft herwonnen.

Stel u voor dat uw genitaliën plots kunnen praten. Wat zouden ze allemaal zeggen? Zouden ze de waarheid spreken en onze echte mond durven tegen te spreken? Zou elke opening onze intiemste geheimen verklappen en ons verrassen met details waarvan we ons niet eens bewust zijn? Dit gegeven houdt de middeleeuwse mens bezig, de verhaallijn is wijd verbreid, men kan het thema terugvinden in niet minder dan zeven manuscripten over heel Europa.

Het zal een tijdloze, en naar ons gevoelen te zelden gebruikte verhaallijn worden die verder in dit boek nog aan bod komt.

De eerste verschijning van het thema treffen we aan in de middeleeuwse fabliau Le chevalier qui fist parler les cons et les culs. Het verhaal wordt verteld door een zekere Garin, meer weten we niet over de man. Het gaat over een ridder die. De ridder in kwestie is een vechtersbaas en samen met zijn schildknaap verdient hij de kost door toernooien af te schuimen.

Hij is onbemiddeld, levenslustig en liever lui dan moe. Op weg naar een volgend toernooi treft hij drie naakte dames bij de rand van een fontein. De dames werden beroofd van hun kleren en onze ridder helpt hen ze terug te krijgen. Daarop bekennen ze dat ze eigenlijk feeën zijn en stellen voor hem elk met een speciale gave te belonen. De eerste belooft hem dat hij in de toekomst overal met open armen ontvangen zal worden en dat het hem nergens aan zal ontbreken.

Hij neemt aan dat de feeën hem in de maling nemen en begint er zelfs van te blozen, maar als hij, bij wijze van test, de kut van een paard aanspreekt, antwoordt die prompt, zonder een blad voor de mond te nemen.

Want geslachtsdelen hebben niet de gewoonte te liegen, zoals genoegzaam bekend is. Het tweetal komt aan in een kasteel, waar ze onderdak zoeken. Onze ridder wordt inderdaad met een grote gastvrijheid bedacht door de vrouw des huizes, zoals de eerste fee hem had aangekondigd. Als de meid in bed ligt en hij heeft kunnen proeven van haar heerlijkheden, spreekt hij tot haar kut en vraagt: De meid schrikt zo van haar eigen sprekende kut, dat ze in doodsangst uit het bed springt en het vreselijke nieuws aan haar meesteres gaat vertellen.

Die gelooft het verhaal niet en de volgende dag nodigt ze de ridder uit op een diner en verklapt het hoogst eigenaardige voorval aan de disgenoten. Ze daagt hem uit zijn magische kunsten op haar uit te proberen. Er wordt voor een klein fortuin gewed, maar vooraleer de test kan doorgaan, verzoekt de dame zich eerst even op haar kamer te mogen terugtrekken.

Daar stopt ze haar kut propvol met katoen. Terug beneden vraagt de ridder: Hij wacht lang, maar weer blijft de kut het antwoord schuldig. Dan herinnert hij zich het geschenk van de derde fee en hij richt zich tot haar aars: Ze zou wel spreken als ze niet verstopt was. De ridder wint de weddenschap en is vanaf die dag een bemiddeld man. Het verhaal van de ring van Carvel is al heel oud, maar werd voor het eerst aan het papier toevertrouwd in keurig Latijn door de 14de-eeuwse Florentijnse humanist Poggio Bracciolini — , een pauselijk secretaris.

Hij behoort tot de nieuwe kaste van geletterde kopiisten waar ook Boccaccio en Chaucer deel van uitmaken, maar wat Poggio bijzonder maakt, is zijn voorliefde voor humor en het groteske. In zijn hoedanigheid als pauselijk secretaris reist hij heel Europa door en maakt van de gelegenheid gebruik zijn bibliofiele honger te stillen.

Hij verzamelt de humoristische en onbetamelijke manuscripten die hij vindt onder de naam Facetiae, een bundel die voor het eerst in het licht ziet. De geschiedenis van Hans Carvel is het ste verhaal in deze bloemlezing.

De versie van de Franse renaissancehumanist François Rabelais in de romancyclus Gargantua en Pantagruel geschreven tussen en is waarschijnlijk de bekendste, maar deze historie inspireert in de loop der eeuwen talloze auteurs.

We vinden het verhaal zowel terug in de 15de-eeuwse verhalenbundel Cent Nouvelles Nouvelles als bij de Italiaanse renaissanceschrijver Ludovico Ariosto en de Franse fabeldichter Jean de la Fontaine Hans Carvel is — eens te meer — een jaloerse oude dokter met een — jawel — veel jongere vrouw.

Terwijl hij met haar in bed ligt, droomt hij dat de duivel hem een ring geeft. Zolang hij deze ring draagt, zal zijn vrouw hem niet ontrouw zijn, verzekert de duivel hem. Bij zijn ontwaken blijkt zijn vinger in haar kut te zitten. De duivel had gelijk natuurlijk: Zoals in onnoemelijk veel andere middeleeuwse verhalen is het hoofdpersonage ook hier weer de overspelige vrouw, la femme infidèle. Wat haar zo populair maakt, valt buiten het bestek van dit boek.

Wellicht heeft het te maken met de freudiaanse theorie van het madonna-hoer-complex. De theorie stelt dat mannen hun relaties indelen in twee categorieën: De twee categorieën worden voorgesteld als onverenigbaar. Feit is dat de overspelige vrouw als stereotype erg vaak terugkeert, hoewel in die tijd de straf voor een overspelige vrouw bijzonder hard is en het overspel van de man vaak ongestraft blijft. Bij de Gallo-Romeinen mag de echtgenoot die het overspelige paar betrapt, de twee minnaars ter plekke doden en bij de Franken wordt de vrouw gewurgd of levend verbrand.

Als haar schuld niet bewezen kan worden, moet zij de zwaarste vorm van de waterproef doen: Heeft deze eigenaardige fascinatie voor de overspelige vrouw te maken met het feit dat de meeste mannen hun vrouw weer aantrekkelijk gaan vinden als een andere man haar bezeten heeft?

Of met het feit dat buitenechtelijke kinderen nadelig zijn voor de man? In elk geval wordt de man in deze verhalen over het algemeen afgeschilderd als een sukkel. Nochtans werden alle voornoemde verhalen door mannen geschreven. Hebben we hier dus te maken met opflakkeringen van mannelijke zelfkwelling, grenzend aan masochisme?

In diezelfde Facetiae van Poggio Bracciolini wordt nog een mannelijke sukkel opgevoerd. Op een nacht lag zijn vrouw in bed met haar rug naar hem toegekeerd, zodat haar billen in zijn schoot rustten. Hij had zijn wapen klaar en landde per ongeluk recht in het doel.

Verwonderd over zijn succes informeerde hij of zij toevallig twee openingen had. En toen zij bevestigend antwoordde, riep hij: