Geille sletten pseudo arts keuring

geille sletten pseudo arts keuring

..

Prive sex ik zoek een sex date

Zijn bezorgde familie kan rekenen op zijn vervroegde terugkeer. Na drie aanvallen en een tactisch briljant flankeermanoeuvre dat helaas in het water viel door een plotseling opstekende zandstorm, besloot onze generale staf om de luchtmacht in te zetten.

Dat deed de piloten denken aan Scrat uit de Ice Age films en zodoende kregen zij het niet meer over hun hart om hun bommen te lossen. Bij het ter perse gaan, meldde onze correspondent ter plaatste dat er onderhandelingen in de maak zijn tussen het Belgische leger en de Taliban om tot een bestand te komen. Enkele van de gebroken eieren zouden nog consumeerbaar zijn en de Taliban belooft op erewoord deze te bedelen aan de plaatselijke bevolking.

Ondertussen zouden onze militairen ook even op ademen kunnen komen. Het bataljon heeft verschillende psychologen in het veld ter beschikking om het gevaar op post-traumatisch stresssyndroom onmiddellijk te kunnen tegengaan.

De commandant benadrukt verder het belang van een regelmatige bevoorrading met ijsjes. In een land als Afghanistan waar temperaturen van meer dan 45°C zeker geen uitzondering zijn, kan dat bezwaarlijk een overbodige luxe worden genoemd.

Minister Pieter de Crem spreekt nu al van het glorierijkste moment in de Belgische krijgsgeschiedenis sinds de deelname van ons land in de Koreaoorlog. Op termijn zou hij het Belgische leger ook onafhankelijk willen inzetten, bijvoorbeeld om de Kaukasus en op termijn ook de Wolga in bezit te nemen, teneinde ons land te voorzien van levensnoodzakelijke olie.

De anus van een homo dichtplakken met superlijm en dan cola met laxeermiddelen doen drinken. Weet je wat ze daar onlangs gedaan hebben met een homo? Ze hebben zijn anus dichtgeplakt met echt van die superlijm en dan hebben ze hem cola doen drinken met van die diareemiddelen in? Je verifieert het verhaal niet, want dat heeft om verschillende redenen geen zin.

En je weet het ook zo: Ergens schreeuwt een meisje vastgebonden op een koude aarden vloer en een oud takkenwijf snijdt haar vagina aan gort.

Als je daar echt bij stilstaat, sta je niet meer in het leven, maar lig je in het leven, te stikken in de kots van hersenloze wreedheid die ver, en minder ver van je bed, ergens op iemands kop regent. Leerlingen die elkaar pittavlees noemen. Brazilianen die Turkse scheldwoorden razend vlug oppikken en in de strijd gooien tegen hun Turkse klasgenoten.

Een Turkse van 14 die met grove stelligheid verkondigt dat Tsjetjsenen beesten zijn, bandieten die alle mogelijke gruwelijk bedrijven. Ik weet, ik moet nu op de proppen komen met tamelijk shockerende voorbeelden, of ik krijg ze er niet van overtuigd dat het zo is.

Mensen zijn alleen ontvankelijk voor waarheid als de waarheid slaat. Vertellen hoe je een stoffelijk overschot naar een rouwend gezin verstuurt met een flinke lading springstoffen verborgen in de lijkkist, zodat de nabestaanden hoog de lucht in gaan bij ontvangst.

De rouwbandjes hadden ze al en het is wel zo makkelijk voor de begrafenisondernemer. Deze mensen gaan later OOK stemmen. Die brengen een stem uit. Als het allochtonen zijn, nog net genoeg op de hoogte van politiek om voldoende links uit te wijken op de stembrief. Dat ik hen bijna manu militari de Franse grammatica bijbreng of dat ik hen toon dat een volwassene positief tegenover hen staat en gelooft in hun verstandelijke vermogens? Een van de weinige manieren om mij kwaad te krijgen, is als ze zichzelf dom noemen.

Vreselijk irritant als ze dat doen. De jongens lezen geen joepi, die kijken op naar voetballers, die liefst naast het veld ook geweldig scoren bij het vrouwvolk. Luidop dromen van een rijbewijs doen ze ook.

Een belangrijk verschil tussen mijn leerlingen en ik. Ze putten hun fierheid grotendeels uit andere wapenfeiten dan ik. Intellectual pursuits zijn niet aan hen besteedt en ik hoef maar te gaan kijken naar hun thuissituatie om te weten hoe dat zo gekomen is.

Woestijnen van de geest zijn overerfbaar. Maar waar de school de nodige irrigatiewerken zou moeten uitvoeren, pist de school het reddende vocht er flink naast. Alleen niet in Finland liet ik mij wijsmaken, wat doen die Finnen dan wel beter?

En we proberen al zo vaak te vertrekken vanuit hun leefwereld. Of we proberen dat toch. Een twintigtal riddertjes —jongens en meisjes- klappen gelijktijdig het vizier van de helm weer dicht en heffen hun schild, scherpen hun gepunte goedendag. Ik denk aan die klasjes, al die klasjes in houten barakken anno in de VS.

Allemaal zwartjes die eindelijk op legale wijze mochten lezen en schrijven en die niets liever wilden dan onderwezen worden. Kinderen die nog redding zagen in leren. Breng hen maar eens aan het verstand dat als onderwijs voor hen verboden was, ze er verdomme zouden voor vechten. Van sommige zaken overtuig je een mens niet met drie zinnen. Lezen doen ze niet, dus met een tekst moet je het niet proberen.

En een betoog van langer dan twee minuten moet je ook al niet prepareren, want zo lang krijgt een nieuwsitem op tv ook niet. Ik droom niet van brave leerlingen. Ik droom van leerlingen die zich met revolutionair élan verzetten tegen school, die niet de leraren zuur doen betalen voor hun loon, maar ons hele onderwijssysteem kapot slaan van binnenuit.

Die leerlingen van mij verwijten elkaar met clichévitriool, maar ze werpen geen barricades op in de gang, schieten niet met scherp. Alleen draconische verstrengingsmaatregelen zouden misschien nog echte rebellen leveren. De eerste helft van Full Metal Jacket als verplichte leerstof in de lerarenopleiding. Zo wat het omgekeerde van mijn aanpak. Ben leraar in een Turkse school met hier en daar een Albanees, een Marokkaan of ook wel een verdwaalde Italiaanse.

Nochtans altijd zeer waterig, met een ondertoon van verschopte écrivain maudit ja ik geef tegenwoordig Frans he, een mens moet uitpakken met iets en een toets ingoede permissiviteit op een bedje van empathie en de eeuwige, half voyeuristische buitenstaanderfactor eigen aan de schrijver.

Een woordje dat vaak valt als je met allochtonen te maken hebt. En ze menen het nog ook. Je kan ze afblaffen als ze voor de zoveelste keer niet blijven stil zitten. Maar wat te doen als ze je eerlijk bekennen dat ze vlak voor school nog een paar schoenen gestolen hebben? Verleidelijk om alle leerstof in voetbaltermen te gieten. Maar dan moet je na je uren wel. Voor we verder gaan: Haar, ogen, alles wat je ziet, allemaal onbetwiste eigendom van Maryam Shiri. Duidelijke afspraken maken met de leerlingen.

Afspraken helpen wel geen mythes uit de wereld. De hele klas meent serieus dat het allemaal begon met Adam en Eva. Ésjek betekent ezel in het Turks.

Er is verder ook de klas die géén Nederlands spreekt. De meerderheid spreekt wel weer Turks. Dat scheelt in de kosten bij aanschaf van taalgidsjes. Le Turc sans peine, kost iets van een 20 euro en daar kom je al een heel eind mee. Je oefent bovendien nog eens je Frans. Turks kende ik nog niet.

Schoolmoeheid zeggen ze van deze leerlingen. Schoolhaat is net iets exacter. Maar dan bij de schoolpoort: Steek je hand op als je géén stiefvader hebt die op het punt staat je moeder te verlaten.

Godver, ze willen weer niet meewerken, zou je denken, zou je hopen, bij deze vraag wel. Same old story, different face. Als er een goeie radiozender bestond in dit land, zou ik. This is the real shit. Niet meer voor op mijn 40 ste , doch zeer bruikbaar op mijn 26 ste. Bint van Bordewijk verhoudt zich tot ons huidige onderwijs als.

Napoleontische tactieken tot moderne urban warfare. Ons onderwijs kan niet een beetje beter, ook niet veel beter. Het kan alleen maar enkele miljarden keren beter. En in alles blijf je toch schrijver. Want wat het meest ergens in mijn buis van Eustachius blijft rommelen en op mijn netvlies blijft schroeien gelijk napalm anno ergens in de buurt van Khe Sangh, is die leerling die als héros noemt: De leerling, lid van de grote gevaarlijke anti-leesclub, haalt een boek boven.

Ik doe aan marktonderzoek altijd en overal. Als huurmoordenaar zou mijn laatste vraag aan mijn slachtoffers nog zijn: Op naar de Fnack om heel die vent zijn oeuvre in te doen. Als je die leerlingen aan het lezen krijgt, ben je nu al cult. Vergeef ze vader, want zij weten niet wat zij doen, ze zijn allemaal verfacebookt, verplaystationt en vertelevisied.

Op het gevoel af blame ik capitalism. De onwetendheid van de één is altijd het brood van de ander. Ik zeg tegen die oude bekende, die op zich nog vrij jong is, vooral in en rond de schaapachtige ogen, die mij altijd aankijken alsof ik een semi-suïcidaal konijntje ben dat op dagelijkse basis het treinverkeer tussen Gent-Dampoort en Gent-Brugge lam legt door aanstalten te maken zelfbereide konijnenfricassee te maken, zo onder de wielen van de tsjoektsjoek, tot meerdere stress van de dierenvrienden onder de conducteurs, die helaas dun gezaaid zijn binnen die beroepssfeer, want conducteurs zijn ook niet gek, die stemmen niet voor Groen, nee, zij ook al niet.

Die vijf procent naiëve kloepkappers, waaronder ik zelve, die Groen de kiesdrempel doen halen, ja die besturen geen treins. Nochtans heb ik een familiale link met de treinbranche, want mijn overgrootvader die was perronchef tijdens wereldoorlog II, hij pleegde eens een verzetsdaad door een troepentrein van den Duits op het verkeerde spoor te zetten. Het verzet heeft hem daar nog voor gehuldigd. Toen hij zijn onderscheiding ontving, verzweeg hij wel wijselijk dat het met verzet allemaal weinig te maken had, want dat hij gewoon strontzat was geweest.

De doorsnee Aalstenaar verkeert ongeveer de helft van zijn wakkere tijd in kennelijke toestand. Nu, ik pik mijn dozen manuscripten op, zo samen met mijn maat Randy, want alleen sjouwen is natuurlijk te veel gevraagd, zelfs al ben je dan niet gepubliceerd en hop wij naar de post.

Veel volk zo in de post, alsof de email nimmer ware uitgevonden en dus schuift heel vriendelijk wel, wat volk opzij, om mij en mijn maat toe te laten, 12 enveloppen te voorzien van het adres van een uitgeverij die heel misschien, als ze even vergeten dat ze mij niet kennen en bijvoorbeeld niet bevriend zijn met de slager van mijn nonkel, mijn manuscripten eens een vluchtige, geeuwerige blik zullen toewerpen en misschien, heel misschien, als ze dus nogmaals vergeten dat ze mij van haar noch pluim kennen, mij op basis van schrijfkunnelijk talent een wurgcontractje zullen aanbieden, zodat ik een nietige tien procent opstrijk van elk boekje dat ik kan slijten.

Nu de merde is natuurlijk dat niemand bij een uitgeverij in de verste verte bevriend is met een verre vriend van één van mijn nonkels, zelfs niet met een minnaar van één van mijn tantes, want mijn tantes zijn trouw, die hebben geen minnaars en mijn grootmoeder is er ondertussen te oud voor, die had wel veel minnaars, misschien bevonden er zich ook wel uitgevers of toch minstens vrienden van slagers van uitgevers. Ik had verdomme vroeger moeten beginnen schrijven. Geeft niet wat, eender wat, gewoon als kleuter, iets, als het maar enige lijvigheid had, een boekje ongeveer zo dik als in de tijd mijn kleutervuistje, want toen ik slechts een tiental appeltjes hoog was, had mijn grootmoeder, ik ben er nu wel zeker van, een affaire met een verre bekende van een uitgever.

Sta mij toe de Ramones nog een kleine beet veel luider te draaien, want het vermeende homokoppel hier boven, heeft vannacht veel lawaai gemaakt, niet zo zeer met seksuele uitspattingen, maar met hun geïmproviseerde fitnessruimte. Was mijn bovenbuur maar groter dan 1 meter Die lange slungels moeten niet aan compensatie doen voor hun broekzaklengte in overijverige, vrijwel futiele pogingen om spiermassa op te bouwen. C is echter ver onder de 1 meter 85, ik denk dat die arme kerel zelfs nog kleiner is dan ikzelf.

Dus dat kan tellen qua compensatiedrang. Arnon Grunberg heeft het ook. Maar die is nog kleiner dan C, dus die heeft bicepsen zelfs gewoon zo gelaten, die schrijft dan maar stukjes zo op de rand van cynisme en algemene ambetantigheid. Arnon schrijft niet om leuk te zijn, zegt hij. Arnon stond eens naast een uitgever te lullen over weet ik veel wat voor belevenissen en stel je voor, daar is dus zijn eerste boekje uit gegroeid.

Mazzelen noemen ze dat volgens sommige woordenboeken. Het merendeel van de typen die ik aanspreek, blijken toch op een of ander ministerie te werken of in de verzekeringen te zitten. Nu, misschien is het ook wel zo dat uitgevers minder vaak met de trein reizen, want het is nu wel zo dat ik altijd pendelaars aanspreek op de reeds hoger vermelde verbinding tussen Gent-Dampoort en Gent-Brugge. Trouwens, in de post, werd ik besteld door iets tussen een man, een onbehaarde muilezel en een vrouw in.

Zij loensde op een dergelijke manier, dat zij makkelijk een loket voor en een loket achter met haar diensten kon verrijken.

Zij was niet gewend aan onuitgegeven auteurs, want toen zij mij met mijn dozijn pakketten zag aankomen, zag ik haar in pictogrammen denken: Ja, werk, en werken deed ze, al heb ik geen flauwste benul van wat zij mij allemaal wilde duidelijk maken, zij deed haar uitleg terwijl zij zich bukte, momenten waarop ik mijn ogen stijf dicht kneep, want ik wil niet in de décollété glimpen van een onbehaarde loensende muilezel die ze postbeambte gemaakt hebben.

Ze zag er mij ook tamelijk misbruikt uit door een priester of toch minstens door een blinde aalscholver, misbruikt was ze, daar ben ik zeker van. Het stond haar alleszins niet aan dat ik geen stickers had geplakt op mijn enveloppen.

Zij wilde ook niet echt geloven dat elk manuscript even veel gewicht in de schaal wierp. Op dat punt dacht ik even dat ze toch iets van kaas gegeten had van het uitgeversbedrijf, maar ze doelde dan toch weer op het mathematische gewicht van elk paketje en na korte, doch zeer nauwkeurige verificatie bleek inderdaad dat elk paketje evenveel woog.

Hoezee, dacht ik bij mezelf, als ik het zo mooi kan uitkienen dat elk ambachtelijk vervaardig manuscript exact even veel weegt, is dat toch wel degelijk een klinkend bewijs van mijn vakmanschap. Maar goed, ik moet nu les gaan geven aan een bende op kruissnelheid puberende jeugdelingen die dagelijks slachtoffer zijn van naar ik aanneem zwaar uitgebluste leerkrachten die als enige minpuntje aan het job, het bestaan van zoiets als leerlingen aanstippen, doch niet gevreesd, ik ben voorbereid, ik heb hier al zitten lezen in Nana, van Zola en dat beviel mij toch wel.

Ik moet die Zola eens bellen en vragen waar hij zijn stokbrood koopt, want dan kan ik toch maar vermelden bij mijn volgende omzendmanuscript dat ik dezelfde bakker als Zola placht aan te doen. Ik moet mijn leerlingen de Franse taal gaan bijbrengen, doch ik zou ze beter onderwijzen in het enige talent waar ze later ooit iets mee kunnen aanvangen: Als ze maar lekker veel vriendjes van vriendjes leren kennen gaan alle deuren later voor hen open.

Natuurlijk, Frans zou daar wel eens van pas bij kunnen komen. Ja, misschien moet ik het hen zo verkopen. Want een moderne leraar gééft geen les, hij verkoopt zijn les, en de leerlingen zitten meestal op hun geld, kooplustig zijn die niet als het les aangaat. In het beste geval krijgt een leraar van de jonge bloedjes gedaan dat hij min of meer in stilte zijn brood mag verdienen.

Je zou natuurlijk ook sympathiek les kunnen geven, maar daar is de directie dan weer meestal niet mee gediend. Laat het mij weten op 56 19 96, de eerste tien bellers krijgen een gesigneerd exemplaar van mijn eersteling bij hen thuis bezorgd. Geeft niet, een natuurtijdschrift is ook leuk. Maar jonge leeuwen, heten eigenlijk welpen, hoor. Nu, goed, jullie zullen het wel weten, als biologen zo. Ach, wilt u het daar over hebben? Ik dacht dat de schrijfmicrobe zo ongeveer kwam nadat ik die miljoenen mieren voelde kriebelen in mijn balzak.

Het geile gevoel in een mannenscrotum vergelijken met het krioelen van mieren, steelt u van uw stadsgenoot, Louis Paul Boon. U komt echt niet intelligenter over door zijn volledige naam te noemen, mijnheer Hommel.

Ik schrijf nooit onder invloed. Ik verdraag eigenlijk de meeste drugs bijzonder slecht. Mijn coke-experimenten leverden mij al meteen een ticketje spoedafdeling op en mijn recensie van DEUS onder invloed is werkelijk schrijnend slecht. Die quote steelt u dan weer van Jan Cremer, mogen we stellen dat u een oeuvre aaneen breidt met gestolen quotes? Uw eerste roman deed mij denken aan Herman Brusselmans. Wat mij opviel is dat u er alles aan doet, om plaatsnamen er buiten te laten.

Zijn er wellicht films die u beïnvloed hebben? Het hoofdpersonage in Zaaien rijdt de ene scheve schaats na de andere, zijn de avonturen van Reimbrecht gebaseerd op autobiografische realiteit?

Ach, ik zie al waar dit naar toe gaat. U wilt mij laten zeggen dat ik een oversensitieve schandknaap ben die zich voor zijn afzuigdiensten laat betalen in manuscripten van sukkelachtige ongepubliceerde frustro-auteurs.

In welke passages bent u op uw best? Ik wou dat ik het zelf geschreven had. Hoe oud is die passie van u? Haalt u veel inspiratie uit uw passionele relatie met de veelgeprezen Perzische Prinses? Hoe zou u uw eigen kindertijd typeren? Wij bieden u de kans om reclame te maken voor uw werk. Ons was verzekerd dat u het heel serieus meende met uw schrijverscarrière. Ik heb nooit gevraagd om een interview voor imkers. Ik heb een ander doelpubliek. U heeft ons zélf met een ton emails en geloofsbrieven overtuigd om u deze kans te geven.

Kijk, ik zal u nog eens serieuze vraag stellen en dan zijn wij genoodzaakt om dit gesprek af te voeren. Laatste kans, mijnheer Peynsaert.

Wij hebben begrepen dat uw vader onlangs overleden is. Denk je dat schrijven een rouwproces kan versnellen? Lunofielen kicken op seks op de maan. Ze kunnen enkel klaarkomen als ze in een maanlandschap staan. De populairste plek voor hun beweging is Mexico. Daar heb je een oude krater en die zit vol van hun kwakjes. Hele gekke mensen, lunofielen. Wat ik mij altijd afgevraagd heb: Zal wel niet zeker?

Snel, ik geef je 5 euro, als die twee het horen voor ze de deur uit zijn. Ja, de ober was ook een frusto niet gepubliceerde auteur die dacht dat hij hier bier en thee opdiende in ruil voor verslijtbare verhaaltjes.

Ik spoor vanuit Gent via Brussel naar Jette. Men heeft mij gevraagd om een interview af te nemen met een Filippijnse dissident. Een niet te miskennen reclameboodschap, kwestie van mij extra warm te maken voor deze nieuwe opdracht.

Men benadrukt nog enkele keren dat het om een sympathieke jongeman gaat, die vlot vertelt over de penibele toestand waarin hij verzeild raakte. Nou dat belooft, een zondagmiddag zeker wel waard en het adres waar het gesprek zal doorgaan, is nog makkelijk te vinden ook.

Vlak bij het station. Zo heb ik het graag. In Jette dwaal ik als de Bohemer die ik ben, met grote ogen door een kunsttentoonstelling. De muren zijn behangen met niet onaardige schilderijen, maar met een prijskaartje dat mijn portemonnee al gauw duizelig maakt.

Boven bij de bar tref ik hem Voor mij staat een tamelijk lange, magere jongeman, met een uitnodigende glimlach die een even zo warme inborst laat vermoeden. Nou ja, jongeman, navraag wijst uit dat hij toch al bijna 40 lentes telt. Mijn fout weze mij vergeven. Maar Axel   is geen tiener. Dat blijkt al na een kort gesprek. Deze kerel weet zeer goed waar hij mee bezig is. Axel   Pinpin is trouwens met véél bezig. Hij is dichter en journalist, maar ook landbouwingenieur, vader en echtgenoot en o ja, volgens de regering van zijn moederland, is hij in bijberoep ook nog eens een te vrezen communistische guerrillastrijder.

Als dat werkelijk zo is, weet hij zijn gewelddadige verleden en oorlogszuchtige intenties goed te verbergen. Ons gesprek moet even wachten. Hij loopt als een kip zonder kop rond, zijn performance moet zo dadelijk plaats vinden en er zijn nog wat voorbereidingen nodig.

En passant checkt hij voor de grap even of ik wel degelijk Intal vertegenwoordig. Werd Trotski ook niet vermoord door een killer die zich eerst uitgaf voor een Belgische journalist? Axel   lacht zijn tanden bloot en verzekert mij dat hij er vertrouwen in heeft. Hij staat straks geheel en al ter mijner beschikking, maar eerst wil hij publiek lokken voor zijn korte optreden. Dat ronselen van toeschouwers pakt hij bepaald origineel aan. Hij stopt een bol touw in zijn achterzak en met daaraan verbonden een houten karretje met een briefje erin: Dat sleept hij achter zich aan.

Het doet mij een beetje denken aan het kruis dat ene Nazareër lang geleden torste, opdat zijn volk er beter van zou worden. Axel   blinddoekt zich en een assistente wandelt mee om hem klappen te geven met een geïmproviseerde knuppel. Als haar zachte tikken net iets harder lijken aan te komen dan ze bedoelt, verontschuldigt ze zich snel. Met deze dramatische scène trekt de activist het hele gebouw door.

Axel   valt als een gepijnigde martelaar op de grond, in bezit genomen van getormenteerde spasmen. Het geheel krijgt begeleiding van een indringend, dreigend muziekstukje. Uiteindelijk staat de dichter op en neemt hij zijn blinddoek af. Hij moet bekennen dat hij zich eventjes terug in de handen van zijn kidnappers waande. Ik zeg kidnappers, want Axel   wil dat hier duidelijkheid over bestaat: Axel   prijst de film aan die Intal heeft kunnen maken en nodigt iedereen uit om die samen te bekijken.

Later op de avond zal ik die zelf ook zien. Vooral de oproep van een klein meisje die met doorleefde, scherpe stem naar de politie schreeuwt, zal mij niet loslaten. Haar beide ouders zijn in koelen bloede afgemaakt voor haar ogen. Het kleine meisje, is eigenlijk een klein vrouwtje. Haar kindertijd zit er al op.

Gesmoord in het geweld dat haar thuisland teistert. Zo veel is wel duidelijk. Ik op mijn beurt ontvoer Axel   naar een afgelegen kamertje, waar gelukkig voor ons, enkele comfortabele zetels staan. Onze gast neemt een gemakkelijke houding aan en steekt relaxed een sigaretje op. Veel tijd is er niet, dus ik neem mijn pen en notitieboekje in de aanslag. Allereerst wil ik graag iets meer weten over zijn kindertijd. Axel   stond als kind nogal onder invloed van zijn grootmoeder.

Blijkbaar was zij nogal begaan met het lot van de armen en prentte zij haar kleinzoon nadrukkelijk in dat er in de wereld veel misstanden recht te trekken zijn. Op een nacht hoorde Axel   zijn vader in tranen uitbarsten en tegen zijn vrouw jammeren: Deze momenten schudden duidelijk iets wakker in de kleine Axel. Aan de universiteit vertaalde deze empathie met de verdrukten zich in zijn studiekeuze. Hij studeerde agricultuur en wenste met die kennis de boeren in zijn land vooruit te helpen in hun streven een aangenaam bestaan uit te bouwen.

Met name door de landbouwtechnologieën te verbeteren. In een overwegend agrarisch land als de Filippijnen kan men zulke kennis zeer goed gebruiken.

Van zodra Axel   afstudeerde, in , ging hij aan de slag. Eerst als medewerker in Amerikaanse projecten. Hij hielp wegen en bebossing uitplannen langs vliegvelden. Binnen dit kader trok hij ook rond en onderwees hij de boeren nieuwe landbouwtechnieken.

Hij had zich altijd al geïnteresseerd voor de moeilijkheden van de landbouwbevolking, maar hij had zich nooit echt actief ingezet om hun belangen te verdedigen. Na de bomvraag kwam daar verandering in. Allen voor één en één voor zichzelf. Problemen hebben die boeren. Ja, allicht, maar welke dan? Om het heel kort te zeggen: Wie het Filippijnse grondbezit eens goed bekijkt, stuit op cijfers die minstens enkele vragen oproepen.

Op een bevolking van ongeveer 85 miljoen, zijn er pakweg 56 miljoen boeren. Dat maakt 75 procent van het totale inwonertal. Van die meer dan 50 miljoen landbouwers zijn er welgeteld personen die alle land bezitten. Het antwoord zou ons veel te ver leiden, onmogelijk om het binnen de lijnen van dit artikel haarfijn uit te leggen.

Wie dat wil kan het boek van Bert de Belder [1] er op nalezen, daarin wordt de context helder geschetst. Hoe dat zo gekomen is, mag stof zijn voor historici, belangrijk om weten is, dat die —menselijk, al te menselijk!

Een verhaaltje dat bijna zo oud is als de wereld. In het geval van Axel   luidt dat antwoord: De jongeman gaf zijn mooi betaalde job op en ging zich voor de volle honderd procent inzetten voor de boeren. De zekerheid van een interessant loon dat elke maand op je bankrekening landt, kende hij van dan af niet meer.

Hij zette zich in voor de boeren, en zij deden in ruil wat ze konden voor hem. Ze betaalden hem terug in de vorm van overnachtingsplaatsen en voedsel. Axel   verdiende meer dan gemiddeld, in de week had hij een aangename job en de weekends stonden open om leuke dingen te doen met het gezin.

Terwijl haar man zich inzette voor de landbouwers, spitste zij zich toe op de belangen van arbeiders. Tot ze beviel van hun eerste kind en de zorgen voor nakomelingen haar activistenbestaan onmogelijk maakte.

Uit noodzaak nam ze terug een normale job aan. Axel   heeft alle begrip voor die beslissing. Actiefilm of toch gewoon Filippijnse realiteit? Men kan echter niet direct een gezicht plakken op de personen die zijn ijver als een doorn in het oog ervoeren, maar dat die personen bestaan, is wel zeker. Het zijn die anonieme mensen die verantwoordelijk zijn voor heel wat geweld. Axel   is duidelijk: En de rijken hebben de macht in handen.

Wie hen een strobreed in de weg legt, verdwijnt of wordt op klaarlichte dag neergeknald door onbekende, gemaskerde mannen. Gerechtelijk onderzoek om de daders te vatten, loopt al snel spaak, als er zelfs ook maar één stap ondernomen wordt in die richting.

Axel   zelf dacht ook te zullen sterven toen hij op een dag klem gereden werd en zich omsingeld wist door een veertigtal gewapende mannen.

Op basis van flinterdunne aantijgingen —hij zou een communistisch strijder zijn — gooiden ze hem en zijn gezelschap, inclusief zijn chauffeur die met de hele zaak helemaal niets te maken had, in de cel. Het eerste jaar was het gevangenisregime bitterhard. De gevangenen hadden geen toegang tot media, contact met de buitenwereld werd hen onmogelijk gemaakt. Voor Axel   was dat het ergste aspect van zijn gevangenschap. Als getrouwde man, had zijn vrouw officieel het recht om af en toe de nacht bij hem door te brengen, maar dat bezoekersrecht werd hem ontzegd.

De kleinste benodigdheden moesten zijn cel worden binnengesmokkeld. De bewakers schuwden ook geen folteringen. Daarna sloeg men op hun handen. Men trok ook een zak over hun hoofd en beukte toen op hen in, zodat ze zich niet schrap konden zetten om de slagen te incasseren. Ze zagen de klappen immers niet komen. Axel   benadrukt vooral het psychologische geweld. De gevangenen kregen krijsende vrouwenstemmen te horen.

Zogezegd de stemmen van hun echtgenotes die schreeuwden terwijl men ze onderwierp aan verkrachtingen en andere vernederingen. Axel   liet zich echter niet manipuleren. Blijkbaar was de bedoeling van de folteringen dat hij namen van medestanders zou prijsgeven, maar hij was niet van plan om zoiets te doen. Want, vraagt hij retorisch: Axel   boog niet.

Meer dan twee jaar zat de man vast. In zijn cel schreef hij gedichten, die van veel gevoel spreken, van hoop en volharding in idealen.

Hoe kwam hij dan uiteindelijk vrij, wil ik weten. Axel   zou graag duidelijk stellen, dat hulp wel degelijk helpt. Buitenlanders die regimes aanschrijven met grieven en protesten: Functionarissen kunnen een stroom van sympathiserende brieven van over de hele wereld blijkbaar toch niet zo maar naast zich neerleggen.

Het zal ons, activisten, een hart onder de riem zijn. Wat we doen, heeft verdorie zin. Als we merken dat onze tijd ver op is en Axel   terug moet performen, wil ik nog horen waar hij het meest trots op is.

Onze dichter vermeldt een allesomvattende studie over koffieproductie, waarvan de bevindingen belangrijk zijn geweest voor zijn land. Koffie is namelijk een belangrijk Filippijns exportproduct. Met de klink van de deur al in zijn hand, vraag ik hem nog wat hij nu van plan is te doen.

Daar bestaat geen twijfel over: De toenmalige Russische plattelandsbevolking wist eigenlijk niet zo goed wat ze met die jonge idealisten aan moest. Maar de Filippijnen zijn negentiende-eeuws Rusland niet. Daar is de bevolking maar al te gretig om zichzelf op te werken. Ze weten wat ze willen en dat is —om te beginnen- een grondige, rechtvaardige herverdeling van de grond.

Iedereen die hen daarbij kan helpen, is meer dan welkom. Wij op onze beurt kunnen helpen, door de ontwikkelingen op de voet te volgen, de bevolking ter plaatse te laten voelen dat de internationale gemeenschap met hen sympathiseert. Kortom, hun moed levende te houden. Mensen als Axel   bewijzen dat het hen niet aan de nodige spirit en creativiteit ontbreekt om door te zetten. Nog heel snel vraag ik om uitleg bij het T-shirt dat Axel   draagt.

Een gekke kater springt wild uit wat onmiskenbaar een geconfedereerde vlag voorstelt. De lezer weet misschien niet welke vlag ik bedoel, maar heeft ze zeker wel al eens gezien. Het is die vlag die de Ku Klux Klan graag te pas en te onpas bovenhaalt, hét symbool voor de kortzichtige redneck, maar bij uitbreiding ook wel met open armen ontvangen door iedereen die zich op de een of andere manier als rebel beschouwt.

Met een ontwapende glimlach en gedragen op de vleugels van een onstuitbare levenshonger holt Axel   weg. Verder op de gang is de documentaire afgelopen en hij moet nog een woordje zeggen. De ontmoeting met deze krijger van de ziel doet mij denken in de geest van auteur Paulo Coelho.

Als je bedoelingen goed zijn, als je weet welk doel jij moet bereiken in dit leven, dan helpt de hele wereldgeest jou om dat doel te verwezenlijken. Love, peace, empathy fluistert de lege kamer stilletjes als ik nog het volgende gedicht van Axel   overpen in mijn notitieboekje:. Son, there is no one who will tell you stories this night,. You will twist and turn upon your bed, with no one beside you,. Hug close a pillow I left behind, or place a leg upon it.

For I will also embrace you, here, where I have long been imprisoned. Son, no one will prepare your breakfast for tomorrow,. You will wake with no chocolates or pandesal° to greet you. Use the cup I last made my coffee in. For I will also eat with you, here, in the gloom op my prison cell.

Son, the house remains silent upon your return,. With a deafening loneliness cast upon our darkened room,. Go play the music we last listened to, together,. For I also whistle it here, that tune we know and love. Son, learn well the tales of solitude and apprehension,. Realize the hunger of the farmer I have fought for,. And study the music of struggle and liberation.

But always watch out for the ones who took your father away. Vlaams Belang overweegt nieuw partijlied. Dus het Vlaams Belang ging op zoek naar een nieuw clublied om te zingen als de deuren dicht gaan natuurlijk ter maximalisatie van de gezelligheid Eentje dat eventjes overwogen werd was: Maar de Franse taal stootte hen uiteindelijk toch te veel tegen de borst. Consequentie heeft ook zijn belang. Samen met Egmont, een geneeskundestudent, sta ik te Brussel Noord, te wachten op eerst zijn trein en daarna de mijne.

Het gesprek is richting de stoïcijnse dood met ondertonen van seks, rock 'n' roll en vrijgevochtenheid van mijn TV teergeliefde vader. Als kind las ik Nero gekabbeld. Ik ging er vanuit dat Egmont al wist dat mijn TV naar het Walhalla was als hij mocht kiezen waren de dames van de Walkure-taxidienst waarschijnlijk allemaal brunettes met sixties kapsels in mini-rok die op een punkish ingerichte zolder aan conceptual art doen, een beetje zoals The Factory van Warhol , omdat ik zo'n talent voor valse hoop heb, dat ik nog steeds denk dat toch minstens iedereen die mijn thans semi-gezwollen face gebeten door een spin kent ook mijn blog leest.

Ik doe voor de zoveelste keer de schrijnende ende vreeschelijke vertelling en Egmont luistert naar mij als wilde hij mij het gevoel geven dat mijn leed op dat moment het belangrijkste ter wereld was. Goeie luisteraar die Egmont. Hij heeft er last van dat hij stil schreeuwend, paniekerig wegloopt van zodra mensen een engagement van hem verwachten heb ik zelf nou niet bepaald last van, de enige persoon die mij van een gebrek aan medeleven kan betichten, ben ik zelf.

Zijn papa heeft hem als kind zo gebrainwasht en zo -klassieker- zijn ambities op zijn zoon geprojecteerd, dat hij nu altijd vrij wil zijn en al snel naar lucht moet happen van zodra iemand mede zijn leven probeert te bepalen.

Dat mechanisme beseffen, leidt tot nog toe niet tot een bijgestuurd gedrag. Egmont komt terecht in penibele situaties door als een verdwaalde kogel te fungeren in zijn relaties.

Ook knap lastig, maar bij mij zit het anders in elkaar. Ik ervaar de geprojecteerde ambities van mijn pa niet als alien. De clichématige conclusie van ons blitzgesprek luidt nog dat 'opvoeding altijd een beetje beschadiging is' 'Ouders zouden hun eigen kinderen niet mogen opvoeden' als tiener las ik Gulliver's travels Ik weet nog dat ik als kind loog of toch overdreef dat mijn vader niets naliet om zijn ambities over te zetten op mij.

Als ik dan faalde was het zogezegd mijn fout niet, want pa had mij gepusht in een richting die de mijne niet was. Voor indekking had ik ongetwijfeld talent, maar van zodra iets mij te makkelijk afgaat, zoek ik een andere uitdaging op, dus ik dek mezelf niet meer in. Binnenkort hebben we hier katjes in huis. Eens zien of ik mijn ambities op hen kan projecteren. Misschien wordt er dan eentje leadgitarist bij de resurrectie van de band 'Les chats sauvages' en misschien schrijft een ander katje dan de onverbiddelijke bestseller 'Waarom roste, krolse Mata Ruivi liever diarree spettert op de pagina's van De Morgen dan op die van de Brandenburger Zeitung' Gratis exemplaar bij aankoop van drie Whiskas-producten.

Maar het zijn maar pubers die hun rechten kennen. Thesis in de kijker: Om deze blog entry voor de verandering eens heel kort te houden: Flashen, spuiten, slikken, snuiven. Hoe zeg je amen in het Perzisch? Mean Mr Mood-Swing leest een boekje na een foursome. Mean Mr Mood-Swing leest een boekje na een foursome of de stijfzatte poging daartoe   Links zien mijn lezers vier sinds de laatste statistieken, waaronder 1 analfabete tante die ik voor haar geschreeuwde steunbetuigingen —ze denkt dat telefoons je stem enkel een beetje verder dragen dan normaal, maar dat je nog steeds moet krijsen voor dood om je langs die weg verstaanbaar te maken- graag bedank door elke aanvulling te voorzien van een illustratie Vlaamse schrijfgesel, Johan Anthierens.

Het duurt niet lang of ik stuit op een quote die lekker leest en zo goed voelt als een goedendag die de schedel van de doorsnee Vlaamse snertjournalist open splijt ik doe aardig mijn best om mij in het Vlaamse journalistieke klimaat zo onmogelijk te maken als een traditionele Jood met papillotten in zijn krulhaar op een spoedvergadering van Hamas, hetgeen geen erg is, want ik heb nog het Engelse en Sloveense taalgebied om mij in te storten nadat ik finaal van een kale schrijfreis teruggekomen ben hier in dit nog steeds stijfdeftige zwijg en wees respectabel, God en de buren zien u, binnen de lijntjes kleurders landje: Helemaal zijn zoon, mei     om William Peynsaert om Broodjes halen op een zonnige vrije dag.

De favoriet van mijn pa in het grote citatenboek. Er zijn geen lezers meer   Schrijven. De naampjes die ik mijn goede maat voorstelde ik weet ongeveer wat hij zoekt, want mijn maat is een boogschutter, en ik heb om de een of andere obscure astrologische reden een zeer goede voeling met dat teken   sjkval wel liever schrijven in cyrillisch schrift, das stoerder das de naam van een Russisch type torpedo, het beste in onderzeese oorlogsvoering van het moment.

Dat ding maakt zijn eigen luchtbel onder water en gaat daardoor zo snel als een raket in de lucht. Drie keer sneller dan Amerikaanse torpedoes hetgeen een geweldig voordeel geeft natuurlijk. Favoriete boekjes   Ik vraag mensen vaak wat hun favoriete boeken zijn, maar als ik die vraag aan mezelf stel, komen er bitter weinig titels boven drijven. PS begeleidende foto toont een greep uit Boons feminatheek om Ik doe dit voor jou, snap je dat wel?

Ik doe dit niet om je te ambeteren. Als ze je klas uitlopen is het niet om in de gang een matje uit te rollen en te bidden straft, komt er meteen van cultuurgenotes: Ja, maar misschien is zij geen moslim. De seksuele geschiedenis van een groot herenhuis. Bombastiek met een ziel. Tien voor tien deze ochtend. Zitten op terras, buiten in een kwakkelende lentezon.

Doorleefd, halve junk, lang haar, slordig, maar tamelijk verzorgd, met bakken talent en een Antwerps accent bijna altijd een goed teken Patje komt er bij zitten en bestelt een Westmalle Tripple. Aanrijding in Moskou, denk ik als vanzelf. En met deze twee acteurs zit ik op rozen.

Belgisch leger opent opnieuw het vuur op Taliban. William Peynsaert           om De anus van een homo dichtplakken met secondenlijm. Als schrijver moet je in het leven staan.

In het leven staan, is een leerling horen zeggen: Heeft ze gehoord van Russische vrienden. Ik zeg dat Russen ook wel smerige praktijken uithalen met de Tsjetsjenen. Gelukkig is de realiteit afstotelijk genoeg. Dus dat is de manier om ze stil te krijgen. Waar hebben die leerlingen het meeste aan? Verbod op saaiheid doet ons de nek om. The principal would love it. Bowling for Ghent   Na school zet je indrukken bij het vuilnis   Ik doe een buitenlandse stage.

Ankara, op een kilometer van mijn deur. Opportunisme zinkt in waterigheid en sluimert op de oogbodem. Wat te doen als de leerlingen net ietsje te familiair worden? Een zonnebril in overweging nemen. De joepi links   Voetbal rechts   Verleidelijk om alle leerstof in voetbaltermen te gieten.

Maar dan moet je na je uren wel bijscholen op www. Bint van Bordewijk verhoudt zich tot ons huidige onderwijs als   Napoleontische tactieken tot moderne urban warfare. Frequenteert u de slager van een kennis van een uitgever? HUMO doet mij   Exclusieve voorpublicatie: Ken ik niet    Ongeloof aan de andere kant van de lijn. U kent Humo niet? Ja, nee, bent u soms een Hollands blad? Nenee, Vlaams, hoor, helemaal Vlaams   Vreemd, nooit gehoord, Hommel, bent u een hobbymagazine voor imkers?

Rubriek, jonge leeuwen, interesse? Rustige namiddag, koffiehuis, Gent. Ach, ja waarom niet, ik eet eigenlijk wel best graag honing. Wij schrijven heus niet voor imkers   Geeft niet, een natuurtijdschrift is ook leuk. Later, niet laat genoeg, koffiehuis Gent. Wanneer zijn de schrijfkriebels zo gekomen? Wat zijn uw voornaamste invloeden? Mijn coke-experimenten leverden mij al meteen een ticketje spoedafdeling op en mijn recensie van DEUS onder invloed is werkelijk schrijnend slecht   Leest u zelf vaak?

Zeer zelden, ik lees niet, ik word gelezen. Ik eet graag appels. Bent u wel heel zeker dat imkers geïnteresseerd zijn in mijn werk? Bij God, zeg, imkers   slurp, maar koffie nog steeds te warm   Het hoofdpersonage in Zaaien rijdt de ene scheve schaats na de andere, zijn de avonturen van Reimbrecht gebaseerd op autobiografische realiteit? U wilt mij laten zeggen dat ik een oversensitieve schandknaap ben die zich voor zijn afzuigdiensten laat betalen in manuscripten van sukkelachtige ongepubliceerde frustro-auteurs   In welke passages bent u op uw best?

Ik snap echt niet hoe imkers hier één bal kunnen aan hebben. Ik meen serieus dat u toch beter iets over de gebarentaal van bijen doet. Wist u dat honing het enige levensmiddel is dat werkelijk nooit slecht wordt?

In piramides graven ze dus potten honing op en die kan je dus zo eten. Mijnheer Peynsaert, zo heeft dit echt geen zin, hoor. Dat zijn necrofielen die het uitsluitend doen met levende lijken. En kent u lunofielen? Exit Hommel   Mmm, heerlijk, half lauwe koffie en rust, ja rust.

Ff de ober aan zijn mouw trekken. Dat soepbeen in een schort kijkt mij doodgemoedereerd aan. Echt niet meer grappig, hoor. Eindeloos vervelend en saai. En geen imker die er naar kraai. William Peynsaert     om Interview met Axel Pinpin. Op de sofa met een krijgerdichter                                                        Zondagnamiddag.

Gespot met Belgisch gerstenat   Boven bij de bar tref ik hem Voor mij staat een tamelijk lange, magere jongeman, met een uitnodigende glimlach die een even zo warme inborst laat vermoeden. In trance voor rechtvaardigheid   Dat ronselen van toeschouwers pakt hij bepaald origineel aan.

What is it good for? Allen voor één en één voor zichzelf   Problemen hebben die boeren. Niet moeilijk om de situatie in te schatten dus, maar wat doe je er aan? Hulp helpt   Meer dan twee jaar zat de man vast.

Plannen voor de toekomst   Met de klink van de deur al in zijn hand, vraag ik hem nog wat hij nu van plan is te doen. Love, peace, empathy fluistert de lege kamer stilletjes als ik nog het volgende gedicht van Axel   overpen in mijn notitieboekje: Letter to my son   Son, there is no one who will tell you stories this night, You will twist and turn upon your bed, with no one beside you, Hug close a pillow I left behind, or place a leg upon it For I will also embrace you, here, where I have long been imprisoned   Son, no one will prepare your breakfast for tomorrow, You will wake with no chocolates or pandesal° to greet you Use the cup I last made my coffee in For I will also eat with you, here, in the gloom op my prison cell   Son, the house remains silent upon your return, With a deafening loneliness cast upon our darkened room, Go play the music we last listened to, together, For I also whistle it here, that tune we know and love   Son, learn well the tales of solitude and apprehension, Realize the hunger of the farmer I have fought for, And study the music of struggle and liberation But always watch out for the ones who took your father away   Translated by Aris Remollino   ° small bread bun     [1] http: Een wekker loopt stilletjes af.

Ik luister niet graag naar de radio. Laat staan dat ik een favoriete zender heb. Dus word ik 's morgens tot actie aangespoord door geruis dat zich tussen de mij onbekende zenders ophoudt. Nee, op de radio draaien ze te veel rotzooi. Ik sta op zonder heel veel moeite, maar ik trek wel mijn kleren aan met de gedachte: Ik ben 18 en scholier en ik behoor dus moe te zijn bij het gloren van de dag.

Mijn kleding die slingert op de grond. Dat vind ik 't handigste. Mijn bed opmaken doe ik ook zelden. Ik slaap niet lekker in een bed dat niet overhoop ligt. Afgezien van de rondslingerende outfit is mijn kamer heel netjes. Dat kan haast niet anders, want er staat niks op. Alleen een kast met nog meer kleren, enkel dewelke ik draag, krijgen een plek op de grond.

Roze muren en een klein kruisbeeld. Dat kruisbeeld laat ik oogluikend hangen, om mijn moeder geen hartkwaal te bezorgen, en omdat ik er nog niet uit ben of ik nu wel of niet gelovig ben. Ik ben instabiel en ik kan elke ochtend met godsdienst ontwaken. Ik zeg van niet, maar ik denk soms wat anders. Aangekleed ga ik de gammele trap af. Ons huis is voornamelijk in elkaar geflanst met afbraakmateriaal van andere huizen en laat mij toe te zeggen dat je dat merkt. Na een kort bezoek aan het toilet, dat een nogal merkwaardige ligging heeft, namelijk in de inkomsthal, ga ik naar de keuken waar mijn moeder aan de afwas begonnen is, "Yo madre", zeg ik, terwijl ik een geeuw probeer te faken.

Mijn moeder roept hiermee bij zichzelf een andere tijd op, de tijd dat manneke zeven jaar was. Die tijd vindt zij een gelukkige, omdat ik dan nog redelijk gelukkig was.

Ik ken weinig van moeders - ik spreek er maar met één - maar 't lijkt mij dat moederdieren hun geluk altijd plachten af te wegen bij dat van hun jongen. De idee van 'Happiness is never grand' uit 'Brave new world' heeft zij nooit gelezen.

Moeder leest geen boeken. Daar heb ik geen problemen mee. Uit mij 'yo madre' spreekt een familiare plagerigheid, maar ook een zekere afstandelijkheid. Alvorens aan 't ontbijt te beginnen - in tegenstelling tot vele jongeren ontbijt ik - zet ik 'Black Sabbath' op. I love Black Sabbath in the morning. Die sfeer past het beste bij het escapisme dat zich in mijn binnenste roert met het vooruitzicht op zenuwdodende school.

Het komende half uur zal het beste ogenblik van mijn dag wezen. In bezit genomen van dat escapistisch gevoel dat door de muziek nog versterkt wordt, geniet ik intens. Ik zie mezelf keer op keer sterven. Meestal vind ik de dood voor een vuurpeleton dat ofwel vaag blijft ofwel bestaat uit in het blauw gestoken uniesoldaten.

Uniesoldaten vanwege mijn obsessie voor de secessieoorlog, Amerikaanse burgeroorlog of simpelweg 'The civil war' in 't Engels. Gezeten aan mijn bord cornflakes - voedingswaarde: Bij 'sweet leaf', denk ik aan een liefde, een liefde die benijdt en beschimpt wordt door de wereld.

Een hartverscheurende liefde, zoals ik er nooit één gekend heb en waarvan ik ook meer en meer vermoed dat ik ze ook nooit zal kennen. Ik ben 'desperate voor love', maar ik heb wel een intimiteitsprobleem, ik verdraag geen aanrakingen. Dat heeft te maken met mijn 'low selfesteem'. Zou ons Nederlands nog lang Nederlands blijven of een Engels dialect worden? Dat gebrek aan eigenwaarde heb ik tengevolge van een plaag, de tienervloek; acné. In mijn geval heeft die vloek lelijk - ik kan het niet genoeg benadrukken - huisgehouden.

Vandaar ook dat ik later bij 't scheren niet in de spiegel durf kijken. Ik scheer mij niet vaak. Douchen doe ik wel dagelijks, tanden poetsen enkel als ik de deur uit moet. Ook in de badkamer neem ik 'Black Sabbath' mee.

Binnen een uur zit ik in een hellegat waar elke persoonlijke bezigheid genadeloos gekelderd zalworden. Muziek zit er dan niet in. All e-mail services include unlimited free domain hosting for your own domains. All of our services hide your IP address: Everything is encrypted and standards based: Net logo and all site content is owned by Packetderm, LLC.

Your IP address is like a phone number, other people can use your IP address to identify you. Our service hides your IP address. This protects you from cyberstalkers, identity thieves, and any that may want to track or harrass you. Communicate in forums, email, and more without the worry of someone stalking or targeting you. Without someone collecting data about everything you do online, and without fear of Internet participation jeopardizing current or future employment or other opportunities.

Did you know that when you send an e-mail, you may not only be sending your location data, but information about the device you are sending it from within the mail headers?

Our services protects you from this by removing all identifying information about location, device, and software used from all mail you send, regardless of where you are, what device you are using to send the e-mail phone, tablet, or computer , or what mail app you are using. Use our VPN from your phone, tablet, or computer to make your skype or other video or VoIP conversations more private when using unknown networks, or simply to access US netflix, hulu, or other streaming video audio, or any Internet traffic when in locations that block or restrict it.

We are open source standards based. We support all popular methods of encryption across all services. Being standards based means that your favorite application will work with us.


geille sletten pseudo arts keuring

..

Ja, ze vonden het wel lekker zo. Alle gesprekken vielen stil en in ieders ogen glom blijde verwachting. Vooral geil ongeduld ook. Ook de weken en maanden die er op volgden, bleven we zeer beheerst.

Althans in ons gedrag, want onze fantasie sloeg ook al op hol en de spanning die in de lucht hing tijdens onze dates was al beter dan de povere seksbeurten van de meeste koppels.

Ja, die etentjes, die waren heerlijk, en dan heb ik het nauwelijks over het eten. Al was dat ook best te pruimen, want Elke kan goed koken, vooral als ze zich uitgedaagd weet en er weinig ingrediënten in voorraad zijn. Die eerste etentjes was er nog schroom, we hadden onze kleren nog aan en als er al eens aanrakingen kwamen, fysiek contact was vooral een initiatief van Elke. Al waren het nog de hardhandige handelingen van knijpen en poken.

Met licht gewelddadige strelingen, kun je elke affectieve, laat staan sensuele onderbouw altijd nog ontkennen. Dat veranderde toen we er coke tegenaan gooide. Sindsdien holden we, zelfs als de Turkse werkster van de huisbaas het herenhuis kwamen proper leggen, naakt door alle kamers.

Kamers zijn er in overvloed. Gezellig was het huis in het begin niet. De smalle breedte van het huis verhinderde dat, de kilte boven ook, en overal de volle dozen van de vorige huurders die nog niet helemaal verhuisd waren, schiepen een vorm van onthechting tegenover het huis, zodat je het niet werkelijk in je hart kon sluiten.

Naakt tooiden we ons met de gekste dingen. We liepen rond met oude bommakleren, drapeerden tapijtjes met oosterse motieven over elkaar heen, klommen via ladders op zolder en gebruikten die zolder als podium voor de zotste kunsten. En heel die tijd bleef het bij kijken en het weghakken, nee het doelbewust uitrotten van elke visuele schroom. We waren al gauw compleet vertrouwd met elk plekje, elk haartje ook op elkaars lichaam.

De vrouwen kregen er op de duur plezier in om zich niet meer te ontharen, wellicht om hun dierlijkheid te bevestigen. We schepten er bijzonder veel genoegen in om elkaar in alle bewegingen zonder kleren te kunnen aanschouwen. Wat een wonder om een vrouw, zowel die van jou als die van de ander, naakt een ladder te zien bestijgen en full view te krijgen over hun poes, daar ergens verborgen tussen strakke huidplooien van twee jonge vrouwtjes, een nieuw pallet bij elke stap hoger.

De plagerige bewegingen die ze aannamen. Met als gevolg dat wij bijna spataders kweekten in de laatste plaats waar je als jongen wilt hebben. Onze lullen stonden permanent stijf.

De coke ontpopte zich inderdaad als minuscule Boliviaanse dansers, regimenten dansers, die in ons zenuwenstelsel op ritmische beat voortmarcheerden en ons geen seconde rust gunden, ze wilden altijd maar meer, altior, citior, fortior, geiler, natter, dieper. En we peilden de volle diepte van de brede, o zo brede waaier van de mogelijkheden van een ongeremd liefdesspel met vier. We hadden alle tijd van de wereld, jobsgewijs zat het goed, het geld stroomde regelmatige binnen.

Not a care in the world. En alles draaide nog om de enige dingen die ons konden schelen. Kunstige seks, Turks Fruit maar dan met vier. Met regelmatig het muntachtige, prikkende en tegelijk verdovende gevoel achter in je keel, van gesmolten coke die langzwaam doordruppelt.

Even goed slikken als er een groter brokje doorvalt. En dorst veel dorst. Dorst naar elkaars sappen en veel wijn ook. Gelukkig had het huis een grote wijnkelder en hoefden we ons daar ook geen zorgen over te maken. Coke en wijn van Geen wonder dat we ons Goden op hun eigen Olympus voelden. Het huis was ook zo hoog, we torenden boven de hele buurt uit. En o, we vonden onszelf heel revolutionair zo, en moreel baanbrekend, alsof we een teletijdsmachine naar de late jaren zestig hadden genomen.

In dat kader schuimden we ook alle mogelijke muziekfestivals af, waar we er enorm van genoten om en public elkaar met ons vier te overlebberen. Publiek hadden we er ook graag bij, want we leken wel een revolutionair collectief zo die mensen voor de voldongen feiten stelden.

Onze seksueel aura was al zo ontspoord, dat zelfs de lawaaierige types die graag luid roepen en zogenaamd kicken op toestanden als die van ons, er pijnlijk stil van werden. En hun stilte had iets gebrokens. Alsof ze daarna nooit meer luid zouden zijn. We lagen in het gras, in parken, niet alleen op festivals, en vergeleken luid en duidelijk, met elk mogelijk oog voor detail, als de ware conaisseurs, de smaak van het kutvocht van de meisjes. Onder elkaar hadden we het enkel over vaginavocht, maar als er —meestal zelf opgezochte- luistervinken in de buurt waren, switchen we opzettelijk naar kutvocht, met een nadruk op die u.

En het stroomde met bakken van ons gezicht hoe verslingerd we er aan waren. We onderscheidden alle mogelijke nuances, onderzochten smaakverschillen naar gelang het tijdstip van de menstruele cyclus.

Het was inderdaad zo dat de meisjes na verloop van tijd gelijktijdig begonnen te menstrueren. Als meest verregaande en waarschijnlijk meest shockerende date, dronk ik in het bijzijn van een potentiële koper van ons huis, gewoon aan de keukentafel, een kop menstruatiebloed.

Dat smaakt het lekkerste. Als zelfs dat niet pakte. En dat je dus vooral moest oppassen met kleine kinderen, want ja, die vinden zoiets, en je weet nooit wat ze er mee uithalen. Een keertje was er een potentiële koper die zei: We fotografeerden hem, onder andere met een kloeke wortel in zijn derrière en beloofden plechtig deze te zullen opsturen naar zijn thuisadres.

Iets dat we niet werkelijk deden, maar we speelden wel met de gedachte. De huurbaas die bij God niet kon bedenken waarom zijn huis niet verkocht raakte, bleef het dan maar verhuren. En zo zitten wij hier veilig en kunnen we elke stoel, elk stukje tapijt, ook de kastjes en de dozen vol rommel, die maar blijven staan, bevlekken met onze jeugdige essentie, het vermengde hormoonvocht van twee koppels, die zich bedrinken aan elkaars jonge lijven.

Een uur onder onszelf vergaderd en de dame die nog denkt dat ze de leiding heeft, hebben we er buiten gelaten. Eigen koers, eigen middelen en eigen ideeën. Zij bestelt déca, ik vloeibare cafeïne, zij heeft op zich al ADHD, koffie is de versneller om mijn vierbaansvak breinshit dat extra beetje op te zwepen.

We werken toneelstukken uit en, toeval bestaat niet, daar komt een acteur langs. Eentje zoals we ze graag hebben. Doorleefd, halve junk, lang haar, slordig, maar tamelijk verzorgd, met bakken talent en een Antwerps accent bijna altijd een goed teken. Patje komt er bij zitten en bestelt een Westmalle Tripple.

Hij ziet het volledig zitten, en hup we zijn vertrokken. Artistiek bedrijf staat op rails. We hebben een prijslijst en ik bespreek woensdag met mijn boekhouder hoe je contracten opstelt voor zo artistieke transacties. Mijn boekhouder ziet er meestal uit als een verwaaide kunstenaar uit de goot, maar hij is het niet. Hij is een self-made man die nu zwemt in de poen.

Ze demonstreert haar eigen acteertalent in plat Gents. Ze doet het accent van de Gentse Turken en het is alsof ik terug voor mijn klassen sta.

Typisch die loze dreigementen. Patje die mij ergens vaag doet denken aan Sancho Panza of een Mexicaanse socialistische guerrillafractie kijkt mij eens goed diep in de ogen. Zijn ogen lijken op die van mij, het zijn poorten naar ergens anders. Ja, ik heb de schrijverlook wel mee. Bits is co-auteurschap opeisen en een verzekering van een meer dan redelijk ereloon. Haar zoon zei vorige week al: Ik heb mijn eigen Cu Chi gegraven, in mijn kop zit een Corregidor en voor elk Di Alamo dat ik opwerp en dat eventueel plat geveegd wordt, schieten er tien nieuwe uit de grond.

Mentaal compleet voorbereid op Rattenkrieg in de Kessel aan de banken van de Wolga. Geen NKVD nodig om verder op te jutten. En als de rollende donder toch ff staakt, is er puur Perzische maximalistische Maryam met schroeibitie in onbeperkte voorraad om mij voort te sleuren. Ik heb de gevleugelde muzen aan een touwtje en ze vinden het nog lekker ook, die feromoonvochtige sletten.

Een Belgisch zwaarbewapend infanteriebataljon, man sterk, uitgerust met de allernieuwste technische snufjes uit onze fabrieken in Herstal, is gisteren in de namiddag slaags geraakt met een eenheid van de Taliban strijdkrachten. Een verkenningsvlucht wees uit dat het om een cyclist ging die een mand eieren naar een voorpost van de Taliban bracht.

Deze voorpost bevond zich in de Amerikaanse sector, maar onze jongens nemen hun opdracht heel serieus en zagen het als hun plicht om in te grijpen. De vijandelijke eenheid werd al snel tot staan gebracht, zodat de Talibanstrijder zijn toevlucht zocht in een greppel. Onze soldaten claimden dat zij beide banden van zijn voertuig hadden lek geschoten, maar latere berichten spraken dat tegen.

Een van onze jongens die nog in Leuven op kot heeft gezeten, meende overigens zijn eigenste fiets te herkennen. Ook dit gegeven kon nog niet geverifieerd worden. Na meer dan 24 uur van non-stop beschietingen over en weer, zijn er vier à zes eieren kapot Van een geschat totaal van ongeveer 60 eieren is dat een substantieel verlies.

Het fietszadel is al enkele keren van bezitter verwisseld en dit na enkele zeer heldhaftige charges van onze jongens, die helaas op het laatste moment steeds werden teruggedreven door het moordende vuur uit de kalasjnikov van de cyclist. Een Belgische militair raakte daarbij gewond, toen hij tijdens een frontale aanval zijn enkel verzwikte.

De jonge korporaal zou ondertussen aan de betere hand zijn. Zijn bezorgde familie kan rekenen op zijn vervroegde terugkeer. Na drie aanvallen en een tactisch briljant flankeermanoeuvre dat helaas in het water viel door een plotseling opstekende zandstorm, besloot onze generale staf om de luchtmacht in te zetten.

Dat deed de piloten denken aan Scrat uit de Ice Age films en zodoende kregen zij het niet meer over hun hart om hun bommen te lossen. Bij het ter perse gaan, meldde onze correspondent ter plaatste dat er onderhandelingen in de maak zijn tussen het Belgische leger en de Taliban om tot een bestand te komen. Enkele van de gebroken eieren zouden nog consumeerbaar zijn en de Taliban belooft op erewoord deze te bedelen aan de plaatselijke bevolking. Ondertussen zouden onze militairen ook even op ademen kunnen komen.

Het bataljon heeft verschillende psychologen in het veld ter beschikking om het gevaar op post-traumatisch stresssyndroom onmiddellijk te kunnen tegengaan. De commandant benadrukt verder het belang van een regelmatige bevoorrading met ijsjes.

In een land als Afghanistan waar temperaturen van meer dan 45°C zeker geen uitzondering zijn, kan dat bezwaarlijk een overbodige luxe worden genoemd. Minister Pieter de Crem spreekt nu al van het glorierijkste moment in de Belgische krijgsgeschiedenis sinds de deelname van ons land in de Koreaoorlog.

Op termijn zou hij het Belgische leger ook onafhankelijk willen inzetten, bijvoorbeeld om de Kaukasus en op termijn ook de Wolga in bezit te nemen, teneinde ons land te voorzien van levensnoodzakelijke olie. De anus van een homo dichtplakken met superlijm en dan cola met laxeermiddelen doen drinken. Weet je wat ze daar onlangs gedaan hebben met een homo? Ze hebben zijn anus dichtgeplakt met echt van die superlijm en dan hebben ze hem cola doen drinken met van die diareemiddelen in?

Je verifieert het verhaal niet, want dat heeft om verschillende redenen geen zin. En je weet het ook zo: Ergens schreeuwt een meisje vastgebonden op een koude aarden vloer en een oud takkenwijf snijdt haar vagina aan gort.

Als je daar echt bij stilstaat, sta je niet meer in het leven, maar lig je in het leven, te stikken in de kots van hersenloze wreedheid die ver, en minder ver van je bed, ergens op iemands kop regent.

Leerlingen die elkaar pittavlees noemen. Brazilianen die Turkse scheldwoorden razend vlug oppikken en in de strijd gooien tegen hun Turkse klasgenoten.

Een Turkse van 14 die met grove stelligheid verkondigt dat Tsjetjsenen beesten zijn, bandieten die alle mogelijke gruwelijk bedrijven. Ik weet, ik moet nu op de proppen komen met tamelijk shockerende voorbeelden, of ik krijg ze er niet van overtuigd dat het zo is.

Mensen zijn alleen ontvankelijk voor waarheid als de waarheid slaat. Vertellen hoe je een stoffelijk overschot naar een rouwend gezin verstuurt met een flinke lading springstoffen verborgen in de lijkkist, zodat de nabestaanden hoog de lucht in gaan bij ontvangst. De rouwbandjes hadden ze al en het is wel zo makkelijk voor de begrafenisondernemer.

Deze mensen gaan later OOK stemmen. Die brengen een stem uit. Als het allochtonen zijn, nog net genoeg op de hoogte van politiek om voldoende links uit te wijken op de stembrief.

Dat ik hen bijna manu militari de Franse grammatica bijbreng of dat ik hen toon dat een volwassene positief tegenover hen staat en gelooft in hun verstandelijke vermogens? Een van de weinige manieren om mij kwaad te krijgen, is als ze zichzelf dom noemen. Vreselijk irritant als ze dat doen. De jongens lezen geen joepi, die kijken op naar voetballers, die liefst naast het veld ook geweldig scoren bij het vrouwvolk. Luidop dromen van een rijbewijs doen ze ook.

Een belangrijk verschil tussen mijn leerlingen en ik. Ze putten hun fierheid grotendeels uit andere wapenfeiten dan ik. Intellectual pursuits zijn niet aan hen besteedt en ik hoef maar te gaan kijken naar hun thuissituatie om te weten hoe dat zo gekomen is.

Woestijnen van de geest zijn overerfbaar. Maar waar de school de nodige irrigatiewerken zou moeten uitvoeren, pist de school het reddende vocht er flink naast. Alleen niet in Finland liet ik mij wijsmaken, wat doen die Finnen dan wel beter? En we proberen al zo vaak te vertrekken vanuit hun leefwereld. Of we proberen dat toch. Een twintigtal riddertjes —jongens en meisjes- klappen gelijktijdig het vizier van de helm weer dicht en heffen hun schild, scherpen hun gepunte goedendag.

Ik denk aan die klasjes, al die klasjes in houten barakken anno in de VS. Allemaal zwartjes die eindelijk op legale wijze mochten lezen en schrijven en die niets liever wilden dan onderwezen worden. Kinderen die nog redding zagen in leren.

Breng hen maar eens aan het verstand dat als onderwijs voor hen verboden was, ze er verdomme zouden voor vechten. Van sommige zaken overtuig je een mens niet met drie zinnen.

Lezen doen ze niet, dus met een tekst moet je het niet proberen. En een betoog van langer dan twee minuten moet je ook al niet prepareren, want zo lang krijgt een nieuwsitem op tv ook niet. Ik droom niet van brave leerlingen. Ik droom van leerlingen die zich met revolutionair élan verzetten tegen school, die niet de leraren zuur doen betalen voor hun loon, maar ons hele onderwijssysteem kapot slaan van binnenuit. Die leerlingen van mij verwijten elkaar met clichévitriool, maar ze werpen geen barricades op in de gang, schieten niet met scherp.

Alleen draconische verstrengingsmaatregelen zouden misschien nog echte rebellen leveren. De eerste helft van Full Metal Jacket als verplichte leerstof in de lerarenopleiding. Zo wat het omgekeerde van mijn aanpak. Ben leraar in een Turkse school met hier en daar een Albanees, een Marokkaan of ook wel een verdwaalde Italiaanse.

Nochtans altijd zeer waterig, met een ondertoon van verschopte écrivain maudit ja ik geef tegenwoordig Frans he, een mens moet uitpakken met iets en een toets ingoede permissiviteit op een bedje van empathie en de eeuwige, half voyeuristische buitenstaanderfactor eigen aan de schrijver. Een woordje dat vaak valt als je met allochtonen te maken hebt.

En ze menen het nog ook. Je kan ze afblaffen als ze voor de zoveelste keer niet blijven stil zitten. Maar wat te doen als ze je eerlijk bekennen dat ze vlak voor school nog een paar schoenen gestolen hebben? Verleidelijk om alle leerstof in voetbaltermen te gieten. Maar dan moet je na je uren wel.

Voor we verder gaan: Haar, ogen, alles wat je ziet, allemaal onbetwiste eigendom van Maryam Shiri. Duidelijke afspraken maken met de leerlingen. Afspraken helpen wel geen mythes uit de wereld. De hele klas meent serieus dat het allemaal begon met Adam en Eva. Ésjek betekent ezel in het Turks. Er is verder ook de klas die géén Nederlands spreekt. De meerderheid spreekt wel weer Turks. Dat scheelt in de kosten bij aanschaf van taalgidsjes. Le Turc sans peine, kost iets van een 20 euro en daar kom je al een heel eind mee.

Je oefent bovendien nog eens je Frans. Turks kende ik nog niet. Schoolmoeheid zeggen ze van deze leerlingen. Schoolhaat is net iets exacter. Maar dan bij de schoolpoort: Steek je hand op als je géén stiefvader hebt die op het punt staat je moeder te verlaten. Godver, ze willen weer niet meewerken, zou je denken, zou je hopen, bij deze vraag wel. Same old story, different face. Als er een goeie radiozender bestond in dit land, zou ik.

This is the real shit. Niet meer voor op mijn 40 ste , doch zeer bruikbaar op mijn 26 ste. Bint van Bordewijk verhoudt zich tot ons huidige onderwijs als. Napoleontische tactieken tot moderne urban warfare. Ons onderwijs kan niet een beetje beter, ook niet veel beter. Het kan alleen maar enkele miljarden keren beter. En in alles blijf je toch schrijver. Want wat het meest ergens in mijn buis van Eustachius blijft rommelen en op mijn netvlies blijft schroeien gelijk napalm anno ergens in de buurt van Khe Sangh, is die leerling die als héros noemt: De leerling, lid van de grote gevaarlijke anti-leesclub, haalt een boek boven.

Ik doe aan marktonderzoek altijd en overal. Als huurmoordenaar zou mijn laatste vraag aan mijn slachtoffers nog zijn: Op naar de Fnack om heel die vent zijn oeuvre in te doen. Als je die leerlingen aan het lezen krijgt, ben je nu al cult. Vergeef ze vader, want zij weten niet wat zij doen, ze zijn allemaal verfacebookt, verplaystationt en vertelevisied. Op het gevoel af blame ik capitalism.

De onwetendheid van de één is altijd het brood van de ander. Ik zeg tegen die oude bekende, die op zich nog vrij jong is, vooral in en rond de schaapachtige ogen, die mij altijd aankijken alsof ik een semi-suïcidaal konijntje ben dat op dagelijkse basis het treinverkeer tussen Gent-Dampoort en Gent-Brugge lam legt door aanstalten te maken zelfbereide konijnenfricassee te maken, zo onder de wielen van de tsjoektsjoek, tot meerdere stress van de dierenvrienden onder de conducteurs, die helaas dun gezaaid zijn binnen die beroepssfeer, want conducteurs zijn ook niet gek, die stemmen niet voor Groen, nee, zij ook al niet.

Die vijf procent naiëve kloepkappers, waaronder ik zelve, die Groen de kiesdrempel doen halen, ja die besturen geen treins. Nochtans heb ik een familiale link met de treinbranche, want mijn overgrootvader die was perronchef tijdens wereldoorlog II, hij pleegde eens een verzetsdaad door een troepentrein van den Duits op het verkeerde spoor te zetten. Het verzet heeft hem daar nog voor gehuldigd. Toen hij zijn onderscheiding ontving, verzweeg hij wel wijselijk dat het met verzet allemaal weinig te maken had, want dat hij gewoon strontzat was geweest.

De doorsnee Aalstenaar verkeert ongeveer de helft van zijn wakkere tijd in kennelijke toestand. Nu, ik pik mijn dozen manuscripten op, zo samen met mijn maat Randy, want alleen sjouwen is natuurlijk te veel gevraagd, zelfs al ben je dan niet gepubliceerd en hop wij naar de post.

Veel volk zo in de post, alsof de email nimmer ware uitgevonden en dus schuift heel vriendelijk wel, wat volk opzij, om mij en mijn maat toe te laten, 12 enveloppen te voorzien van het adres van een uitgeverij die heel misschien, als ze even vergeten dat ze mij niet kennen en bijvoorbeeld niet bevriend zijn met de slager van mijn nonkel, mijn manuscripten eens een vluchtige, geeuwerige blik zullen toewerpen en misschien, heel misschien, als ze dus nogmaals vergeten dat ze mij van haar noch pluim kennen, mij op basis van schrijfkunnelijk talent een wurgcontractje zullen aanbieden, zodat ik een nietige tien procent opstrijk van elk boekje dat ik kan slijten.

Nu de merde is natuurlijk dat niemand bij een uitgeverij in de verste verte bevriend is met een verre vriend van één van mijn nonkels, zelfs niet met een minnaar van één van mijn tantes, want mijn tantes zijn trouw, die hebben geen minnaars en mijn grootmoeder is er ondertussen te oud voor, die had wel veel minnaars, misschien bevonden er zich ook wel uitgevers of toch minstens vrienden van slagers van uitgevers.

Ik had verdomme vroeger moeten beginnen schrijven. Geeft niet wat, eender wat, gewoon als kleuter, iets, als het maar enige lijvigheid had, een boekje ongeveer zo dik als in de tijd mijn kleutervuistje, want toen ik slechts een tiental appeltjes hoog was, had mijn grootmoeder, ik ben er nu wel zeker van, een affaire met een verre bekende van een uitgever.

Sta mij toe de Ramones nog een kleine beet veel luider te draaien, want het vermeende homokoppel hier boven, heeft vannacht veel lawaai gemaakt, niet zo zeer met seksuele uitspattingen, maar met hun geïmproviseerde fitnessruimte.

Was mijn bovenbuur maar groter dan 1 meter Die lange slungels moeten niet aan compensatie doen voor hun broekzaklengte in overijverige, vrijwel futiele pogingen om spiermassa op te bouwen. C is echter ver onder de 1 meter 85, ik denk dat die arme kerel zelfs nog kleiner is dan ikzelf. Dus dat kan tellen qua compensatiedrang. Arnon Grunberg heeft het ook. Maar die is nog kleiner dan C, dus die heeft bicepsen zelfs gewoon zo gelaten, die schrijft dan maar stukjes zo op de rand van cynisme en algemene ambetantigheid.

Arnon schrijft niet om leuk te zijn, zegt hij. Arnon stond eens naast een uitgever te lullen over weet ik veel wat voor belevenissen en stel je voor, daar is dus zijn eerste boekje uit gegroeid.

Mazzelen noemen ze dat volgens sommige woordenboeken. Het merendeel van de typen die ik aanspreek, blijken toch op een of ander ministerie te werken of in de verzekeringen te zitten.

Nu, misschien is het ook wel zo dat uitgevers minder vaak met de trein reizen, want het is nu wel zo dat ik altijd pendelaars aanspreek op de reeds hoger vermelde verbinding tussen Gent-Dampoort en Gent-Brugge.

Trouwens, in de post, werd ik besteld door iets tussen een man, een onbehaarde muilezel en een vrouw in. Zij loensde op een dergelijke manier, dat zij makkelijk een loket voor en een loket achter met haar diensten kon verrijken.

Zij was niet gewend aan onuitgegeven auteurs, want toen zij mij met mijn dozijn pakketten zag aankomen, zag ik haar in pictogrammen denken: Ja, werk, en werken deed ze, al heb ik geen flauwste benul van wat zij mij allemaal wilde duidelijk maken, zij deed haar uitleg terwijl zij zich bukte, momenten waarop ik mijn ogen stijf dicht kneep, want ik wil niet in de décollété glimpen van een onbehaarde loensende muilezel die ze postbeambte gemaakt hebben.

Ze zag er mij ook tamelijk misbruikt uit door een priester of toch minstens door een blinde aalscholver, misbruikt was ze, daar ben ik zeker van. Het stond haar alleszins niet aan dat ik geen stickers had geplakt op mijn enveloppen. Zij wilde ook niet echt geloven dat elk manuscript even veel gewicht in de schaal wierp. Op dat punt dacht ik even dat ze toch iets van kaas gegeten had van het uitgeversbedrijf, maar ze doelde dan toch weer op het mathematische gewicht van elk paketje en na korte, doch zeer nauwkeurige verificatie bleek inderdaad dat elk paketje evenveel woog.

Hoezee, dacht ik bij mezelf, als ik het zo mooi kan uitkienen dat elk ambachtelijk vervaardig manuscript exact even veel weegt, is dat toch wel degelijk een klinkend bewijs van mijn vakmanschap.

Maar goed, ik moet nu les gaan geven aan een bende op kruissnelheid puberende jeugdelingen die dagelijks slachtoffer zijn van naar ik aanneem zwaar uitgebluste leerkrachten die als enige minpuntje aan het job, het bestaan van zoiets als leerlingen aanstippen, doch niet gevreesd, ik ben voorbereid, ik heb hier al zitten lezen in Nana, van Zola en dat beviel mij toch wel.

Ik moet die Zola eens bellen en vragen waar hij zijn stokbrood koopt, want dan kan ik toch maar vermelden bij mijn volgende omzendmanuscript dat ik dezelfde bakker als Zola placht aan te doen. Ik moet mijn leerlingen de Franse taal gaan bijbrengen, doch ik zou ze beter onderwijzen in het enige talent waar ze later ooit iets mee kunnen aanvangen: Als ze maar lekker veel vriendjes van vriendjes leren kennen gaan alle deuren later voor hen open.

Natuurlijk, Frans zou daar wel eens van pas bij kunnen komen. Ja, misschien moet ik het hen zo verkopen. Want een moderne leraar gééft geen les, hij verkoopt zijn les, en de leerlingen zitten meestal op hun geld, kooplustig zijn die niet als het les aangaat.

In het beste geval krijgt een leraar van de jonge bloedjes gedaan dat hij min of meer in stilte zijn brood mag verdienen. Je zou natuurlijk ook sympathiek les kunnen geven, maar daar is de directie dan weer meestal niet mee gediend. Laat het mij weten op 56 19 96, de eerste tien bellers krijgen een gesigneerd exemplaar van mijn eersteling bij hen thuis bezorgd. Geeft niet, een natuurtijdschrift is ook leuk. Maar jonge leeuwen, heten eigenlijk welpen, hoor. Nu, goed, jullie zullen het wel weten, als biologen zo.

Ach, wilt u het daar over hebben? Ik dacht dat de schrijfmicrobe zo ongeveer kwam nadat ik die miljoenen mieren voelde kriebelen in mijn balzak. Het geile gevoel in een mannenscrotum vergelijken met het krioelen van mieren, steelt u van uw stadsgenoot, Louis Paul Boon. U komt echt niet intelligenter over door zijn volledige naam te noemen, mijnheer Hommel. Ik schrijf nooit onder invloed. Ik verdraag eigenlijk de meeste drugs bijzonder slecht.

Mijn coke-experimenten leverden mij al meteen een ticketje spoedafdeling op en mijn recensie van DEUS onder invloed is werkelijk schrijnend slecht. Die quote steelt u dan weer van Jan Cremer, mogen we stellen dat u een oeuvre aaneen breidt met gestolen quotes? Uw eerste roman deed mij denken aan Herman Brusselmans. Wat mij opviel is dat u er alles aan doet, om plaatsnamen er buiten te laten.

Zijn er wellicht films die u beïnvloed hebben? Het hoofdpersonage in Zaaien rijdt de ene scheve schaats na de andere, zijn de avonturen van Reimbrecht gebaseerd op autobiografische realiteit? Ach, ik zie al waar dit naar toe gaat. U wilt mij laten zeggen dat ik een oversensitieve schandknaap ben die zich voor zijn afzuigdiensten laat betalen in manuscripten van sukkelachtige ongepubliceerde frustro-auteurs.

In welke passages bent u op uw best? Ik wou dat ik het zelf geschreven had. Hoe oud is die passie van u? Haalt u veel inspiratie uit uw passionele relatie met de veelgeprezen Perzische Prinses? Hoe zou u uw eigen kindertijd typeren? Wij bieden u de kans om reclame te maken voor uw werk.

Ons was verzekerd dat u het heel serieus meende met uw schrijverscarrière. Ik heb nooit gevraagd om een interview voor imkers. Ik heb een ander doelpubliek. U heeft ons zélf met een ton emails en geloofsbrieven overtuigd om u deze kans te geven. Kijk, ik zal u nog eens serieuze vraag stellen en dan zijn wij genoodzaakt om dit gesprek af te voeren. Laatste kans, mijnheer Peynsaert. Wij hebben begrepen dat uw vader onlangs overleden is.

Denk je dat schrijven een rouwproces kan versnellen? Lunofielen kicken op seks op de maan. Ze kunnen enkel klaarkomen als ze in een maanlandschap staan. De populairste plek voor hun beweging is Mexico. Daar heb je een oude krater en die zit vol van hun kwakjes. Hele gekke mensen, lunofielen. Wat ik mij altijd afgevraagd heb: Zal wel niet zeker? Snel, ik geef je 5 euro, als die twee het horen voor ze de deur uit zijn. Ja, de ober was ook een frusto niet gepubliceerde auteur die dacht dat hij hier bier en thee opdiende in ruil voor verslijtbare verhaaltjes.

Ik spoor vanuit Gent via Brussel naar Jette. Men heeft mij gevraagd om een interview af te nemen met een Filippijnse dissident. Een niet te miskennen reclameboodschap, kwestie van mij extra warm te maken voor deze nieuwe opdracht. Men benadrukt nog enkele keren dat het om een sympathieke jongeman gaat, die vlot vertelt over de penibele toestand waarin hij verzeild raakte. Nou dat belooft, een zondagmiddag zeker wel waard en het adres waar het gesprek zal doorgaan, is nog makkelijk te vinden ook.

Vlak bij het station. Zo heb ik het graag. In Jette dwaal ik als de Bohemer die ik ben, met grote ogen door een kunsttentoonstelling. De muren zijn behangen met niet onaardige schilderijen, maar met een prijskaartje dat mijn portemonnee al gauw duizelig maakt. Boven bij de bar tref ik hem Voor mij staat een tamelijk lange, magere jongeman, met een uitnodigende glimlach die een even zo warme inborst laat vermoeden. Nou ja, jongeman, navraag wijst uit dat hij toch al bijna 40 lentes telt.

Mijn fout weze mij vergeven. Maar Axel   is geen tiener. Dat blijkt al na een kort gesprek. Deze kerel weet zeer goed waar hij mee bezig is. Axel   Pinpin is trouwens met véél bezig.

Hij is dichter en journalist, maar ook landbouwingenieur, vader en echtgenoot en o ja, volgens de regering van zijn moederland, is hij in bijberoep ook nog eens een te vrezen communistische guerrillastrijder.

Als dat werkelijk zo is, weet hij zijn gewelddadige verleden en oorlogszuchtige intenties goed te verbergen. Ons gesprek moet even wachten. Hij loopt als een kip zonder kop rond, zijn performance moet zo dadelijk plaats vinden en er zijn nog wat voorbereidingen nodig. En passant checkt hij voor de grap even of ik wel degelijk Intal vertegenwoordig. Werd Trotski ook niet vermoord door een killer die zich eerst uitgaf voor een Belgische journalist?

Axel   lacht zijn tanden bloot en verzekert mij dat hij er vertrouwen in heeft. Hij staat straks geheel en al ter mijner beschikking, maar eerst wil hij publiek lokken voor zijn korte optreden. Dat ronselen van toeschouwers pakt hij bepaald origineel aan. Hij stopt een bol touw in zijn achterzak en met daaraan verbonden een houten karretje met een briefje erin: Dat sleept hij achter zich aan.

Het doet mij een beetje denken aan het kruis dat ene Nazareër lang geleden torste, opdat zijn volk er beter van zou worden. Axel   blinddoekt zich en een assistente wandelt mee om hem klappen te geven met een geïmproviseerde knuppel. Als haar zachte tikken net iets harder lijken aan te komen dan ze bedoelt, verontschuldigt ze zich snel. Met deze dramatische scène trekt de activist het hele gebouw door. Axel   valt als een gepijnigde martelaar op de grond, in bezit genomen van getormenteerde spasmen.

Het geheel krijgt begeleiding van een indringend, dreigend muziekstukje. Uiteindelijk staat de dichter op en neemt hij zijn blinddoek af.

Hij moet bekennen dat hij zich eventjes terug in de handen van zijn kidnappers waande. Ik zeg kidnappers, want Axel   wil dat hier duidelijkheid over bestaat: Axel   prijst de film aan die Intal heeft kunnen maken en nodigt iedereen uit om die samen te bekijken. Later op de avond zal ik die zelf ook zien. Vooral de oproep van een klein meisje die met doorleefde, scherpe stem naar de politie schreeuwt, zal mij niet loslaten.

Haar beide ouders zijn in koelen bloede afgemaakt voor haar ogen. Het kleine meisje, is eigenlijk een klein vrouwtje. Haar kindertijd zit er al op. Gesmoord in het geweld dat haar thuisland teistert. Zo veel is wel duidelijk. Ik op mijn beurt ontvoer Axel   naar een afgelegen kamertje, waar gelukkig voor ons, enkele comfortabele zetels staan. Onze gast neemt een gemakkelijke houding aan en steekt relaxed een sigaretje op. Veel tijd is er niet, dus ik neem mijn pen en notitieboekje in de aanslag.

Allereerst wil ik graag iets meer weten over zijn kindertijd. Axel   stond als kind nogal onder invloed van zijn grootmoeder. Blijkbaar was zij nogal begaan met het lot van de armen en prentte zij haar kleinzoon nadrukkelijk in dat er in de wereld veel misstanden recht te trekken zijn. Op een nacht hoorde Axel   zijn vader in tranen uitbarsten en tegen zijn vrouw jammeren: Deze momenten schudden duidelijk iets wakker in de kleine Axel. Aan de universiteit vertaalde deze empathie met de verdrukten zich in zijn studiekeuze.

Hij studeerde agricultuur en wenste met die kennis de boeren in zijn land vooruit te helpen in hun streven een aangenaam bestaan uit te bouwen. Met name door de landbouwtechnologieën te verbeteren.

In een overwegend agrarisch land als de Filippijnen kan men zulke kennis zeer goed gebruiken. Van zodra Axel   afstudeerde, in , ging hij aan de slag. Eerst als medewerker in Amerikaanse projecten. Hij hielp wegen en bebossing uitplannen langs vliegvelden. Binnen dit kader trok hij ook rond en onderwees hij de boeren nieuwe landbouwtechnieken.

Hij had zich altijd al geïnteresseerd voor de moeilijkheden van de landbouwbevolking, maar hij had zich nooit echt actief ingezet om hun belangen te verdedigen.

Na de bomvraag kwam daar verandering in. Allen voor één en één voor zichzelf. Problemen hebben die boeren. Ja, allicht, maar welke dan? Om het heel kort te zeggen: Wie het Filippijnse grondbezit eens goed bekijkt, stuit op cijfers die minstens enkele vragen oproepen. Op een bevolking van ongeveer 85 miljoen, zijn er pakweg 56 miljoen boeren. Dat maakt 75 procent van het totale inwonertal. Van die meer dan 50 miljoen landbouwers zijn er welgeteld personen die alle land bezitten.

Het antwoord zou ons veel te ver leiden, onmogelijk om het binnen de lijnen van dit artikel haarfijn uit te leggen. Wie dat wil kan het boek van Bert de Belder [1] er op nalezen, daarin wordt de context helder geschetst. Hoe dat zo gekomen is, mag stof zijn voor historici, belangrijk om weten is, dat die —menselijk, al te menselijk!

Een verhaaltje dat bijna zo oud is als de wereld. In het geval van Axel   luidt dat antwoord: De jongeman gaf zijn mooi betaalde job op en ging zich voor de volle honderd procent inzetten voor de boeren. De zekerheid van een interessant loon dat elke maand op je bankrekening landt, kende hij van dan af niet meer.

Hij zette zich in voor de boeren, en zij deden in ruil wat ze konden voor hem. Ze betaalden hem terug in de vorm van overnachtingsplaatsen en voedsel. Axel   verdiende meer dan gemiddeld, in de week had hij een aangename job en de weekends stonden open om leuke dingen te doen met het gezin. Terwijl haar man zich inzette voor de landbouwers, spitste zij zich toe op de belangen van arbeiders.

Tot ze beviel van hun eerste kind en de zorgen voor nakomelingen haar activistenbestaan onmogelijk maakte. Uit noodzaak nam ze terug een normale job aan. Axel   heeft alle begrip voor die beslissing. Actiefilm of toch gewoon Filippijnse realiteit? Men kan echter niet direct een gezicht plakken op de personen die zijn ijver als een doorn in het oog ervoeren, maar dat die personen bestaan, is wel zeker. Het zijn die anonieme mensen die verantwoordelijk zijn voor heel wat geweld.

Axel   is duidelijk: En de rijken hebben de macht in handen. Wie hen een strobreed in de weg legt, verdwijnt of wordt op klaarlichte dag neergeknald door onbekende, gemaskerde mannen. Gerechtelijk onderzoek om de daders te vatten, loopt al snel spaak, als er zelfs ook maar één stap ondernomen wordt in die richting.

Axel   zelf dacht ook te zullen sterven toen hij op een dag klem gereden werd en zich omsingeld wist door een veertigtal gewapende mannen. Op basis van flinterdunne aantijgingen —hij zou een communistisch strijder zijn — gooiden ze hem en zijn gezelschap, inclusief zijn chauffeur die met de hele zaak helemaal niets te maken had, in de cel. Het eerste jaar was het gevangenisregime bitterhard. De gevangenen hadden geen toegang tot media, contact met de buitenwereld werd hen onmogelijk gemaakt.

Voor Axel   was dat het ergste aspect van zijn gevangenschap. Als getrouwde man, had zijn vrouw officieel het recht om af en toe de nacht bij hem door te brengen, maar dat bezoekersrecht werd hem ontzegd. De kleinste benodigdheden moesten zijn cel worden binnengesmokkeld. De bewakers schuwden ook geen folteringen. Daarna sloeg men op hun handen. Men trok ook een zak over hun hoofd en beukte toen op hen in, zodat ze zich niet schrap konden zetten om de slagen te incasseren.

Ze zagen de klappen immers niet komen. Axel   benadrukt vooral het psychologische geweld. De gevangenen kregen krijsende vrouwenstemmen te horen.

Zogezegd de stemmen van hun echtgenotes die schreeuwden terwijl men ze onderwierp aan verkrachtingen en andere vernederingen. Axel   liet zich echter niet manipuleren. Blijkbaar was de bedoeling van de folteringen dat hij namen van medestanders zou prijsgeven, maar hij was niet van plan om zoiets te doen.

Want, vraagt hij retorisch: Axel   boog niet. Meer dan twee jaar zat de man vast. In zijn cel schreef hij gedichten, die van veel gevoel spreken, van hoop en volharding in idealen. Hoe kwam hij dan uiteindelijk vrij, wil ik weten. Axel   zou graag duidelijk stellen, dat hulp wel degelijk helpt.

Buitenlanders die regimes aanschrijven met grieven en protesten: Functionarissen kunnen een stroom van sympathiserende brieven van over de hele wereld blijkbaar toch niet zo maar naast zich neerleggen. Het zal ons, activisten, een hart onder de riem zijn. Wat we doen, heeft verdorie zin. Als we merken dat onze tijd ver op is en Axel   terug moet performen, wil ik nog horen waar hij het meest trots op is.

Onze dichter vermeldt een allesomvattende studie over koffieproductie, waarvan de bevindingen belangrijk zijn geweest voor zijn land. Koffie is namelijk een belangrijk Filippijns exportproduct. Met de klink van de deur al in zijn hand, vraag ik hem nog wat hij nu van plan is te doen. Daar bestaat geen twijfel over: De toenmalige Russische plattelandsbevolking wist eigenlijk niet zo goed wat ze met die jonge idealisten aan moest.

Maar de Filippijnen zijn negentiende-eeuws Rusland niet. Daar is de bevolking maar al te gretig om zichzelf op te werken. Ze weten wat ze willen en dat is —om te beginnen- een grondige, rechtvaardige herverdeling van de grond. Iedereen die hen daarbij kan helpen, is meer dan welkom. Wij op onze beurt kunnen helpen, door de ontwikkelingen op de voet te volgen, de bevolking ter plaatse te laten voelen dat de internationale gemeenschap met hen sympathiseert.

Kortom, hun moed levende te houden. Mensen als Axel   bewijzen dat het hen niet aan de nodige spirit en creativiteit ontbreekt om door te zetten.

Nog heel snel vraag ik om uitleg bij het T-shirt dat Axel   draagt. Een gekke kater springt wild uit wat onmiskenbaar een geconfedereerde vlag voorstelt.

De lezer weet misschien niet welke vlag ik bedoel, maar heeft ze zeker wel al eens gezien. Het is die vlag die de Ku Klux Klan graag te pas en te onpas bovenhaalt, hét symbool voor de kortzichtige redneck, maar bij uitbreiding ook wel met open armen ontvangen door iedereen die zich op de een of andere manier als rebel beschouwt.

Met een ontwapende glimlach en gedragen op de vleugels van een onstuitbare levenshonger holt Axel   weg. Verder op de gang is de documentaire afgelopen en hij moet nog een woordje zeggen. De ontmoeting met deze krijger van de ziel doet mij denken in de geest van auteur Paulo Coelho.

Als je bedoelingen goed zijn, als je weet welk doel jij moet bereiken in dit leven, dan helpt de hele wereldgeest jou om dat doel te verwezenlijken. Love, peace, empathy fluistert de lege kamer stilletjes als ik nog het volgende gedicht van Axel   overpen in mijn notitieboekje:.

Son, there is no one who will tell you stories this night,. You will twist and turn upon your bed, with no one beside you,. Hug close a pillow I left behind, or place a leg upon it. For I will also embrace you, here, where I have long been imprisoned. Son, no one will prepare your breakfast for tomorrow,. You will wake with no chocolates or pandesal° to greet you. Use the cup I last made my coffee in. For I will also eat with you, here, in the gloom op my prison cell.

Son, the house remains silent upon your return,. With a deafening loneliness cast upon our darkened room,. Go play the music we last listened to, together,. For I also whistle it here, that tune we know and love. Son, learn well the tales of solitude and apprehension,.

Realize the hunger of the farmer I have fought for,. And study the music of struggle and liberation. But always watch out for the ones who took your father away. Vlaams Belang overweegt nieuw partijlied. Dus het Vlaams Belang ging op zoek naar een nieuw clublied om te zingen als de deuren dicht gaan natuurlijk ter maximalisatie van de gezelligheid Eentje dat eventjes overwogen werd was: Maar de Franse taal stootte hen uiteindelijk toch te veel tegen de borst.

Consequentie heeft ook zijn belang. Samen met Egmont, een geneeskundestudent, sta ik te Brussel Noord, te wachten op eerst zijn trein en daarna de mijne.

Het gesprek is richting de stoïcijnse dood met ondertonen van seks, rock 'n' roll en vrijgevochtenheid van mijn TV teergeliefde vader. Als kind las ik Nero gekabbeld. Ik ging er vanuit dat Egmont al wist dat mijn TV naar het Walhalla was als hij mocht kiezen waren de dames van de Walkure-taxidienst waarschijnlijk allemaal brunettes met sixties kapsels in mini-rok die op een punkish ingerichte zolder aan conceptual art doen, een beetje zoals The Factory van Warhol , omdat ik zo'n talent voor valse hoop heb, dat ik nog steeds denk dat toch minstens iedereen die mijn thans semi-gezwollen face gebeten door een spin kent ook mijn blog leest.

Ik doe voor de zoveelste keer de schrijnende ende vreeschelijke vertelling en Egmont luistert naar mij als wilde hij mij het gevoel geven dat mijn leed op dat moment het belangrijkste ter wereld was. Goeie luisteraar die Egmont. Hij heeft er last van dat hij stil schreeuwend, paniekerig wegloopt van zodra mensen een engagement van hem verwachten heb ik zelf nou niet bepaald last van, de enige persoon die mij van een gebrek aan medeleven kan betichten, ben ik zelf.

Zijn papa heeft hem als kind zo gebrainwasht en zo -klassieker- zijn ambities op zijn zoon geprojecteerd, dat hij nu altijd vrij wil zijn en al snel naar lucht moet happen van zodra iemand mede zijn leven probeert te bepalen. Dat mechanisme beseffen, leidt tot nog toe niet tot een bijgestuurd gedrag.

Egmont komt terecht in penibele situaties door als een verdwaalde kogel te fungeren in zijn relaties. Ook knap lastig, maar bij mij zit het anders in elkaar. Ik ervaar de geprojecteerde ambities van mijn pa niet als alien. De clichématige conclusie van ons blitzgesprek luidt nog dat 'opvoeding altijd een beetje beschadiging is' 'Ouders zouden hun eigen kinderen niet mogen opvoeden' als tiener las ik Gulliver's travels Ik weet nog dat ik als kind loog of toch overdreef dat mijn vader niets naliet om zijn ambities over te zetten op mij.

Als ik dan faalde was het zogezegd mijn fout niet, want pa had mij gepusht in een richting die de mijne niet was. Voor indekking had ik ongetwijfeld talent, maar van zodra iets mij te makkelijk afgaat, zoek ik een andere uitdaging op, dus ik dek mezelf niet meer in.

Binnenkort hebben we hier katjes in huis. Eens zien of ik mijn ambities op hen kan projecteren. Misschien wordt er dan eentje leadgitarist bij de resurrectie van de band 'Les chats sauvages' en misschien schrijft een ander katje dan de onverbiddelijke bestseller 'Waarom roste, krolse Mata Ruivi liever diarree spettert op de pagina's van De Morgen dan op die van de Brandenburger Zeitung' Gratis exemplaar bij aankoop van drie Whiskas-producten.

Maar het zijn maar pubers die hun rechten kennen. Thesis in de kijker: Om deze blog entry voor de verandering eens heel kort te houden: Flashen, spuiten, slikken, snuiven. Hoe zeg je amen in het Perzisch? Mean Mr Mood-Swing leest een boekje na een foursome. Mean Mr Mood-Swing leest een boekje na een foursome of de stijfzatte poging daartoe   Links zien mijn lezers vier sinds de laatste statistieken, waaronder 1 analfabete tante die ik voor haar geschreeuwde steunbetuigingen —ze denkt dat telefoons je stem enkel een beetje verder dragen dan normaal, maar dat je nog steeds moet krijsen voor dood om je langs die weg verstaanbaar te maken- graag bedank door elke aanvulling te voorzien van een illustratie Vlaamse schrijfgesel, Johan Anthierens.

Het duurt niet lang of ik stuit op een quote die lekker leest en zo goed voelt als een goedendag die de schedel van de doorsnee Vlaamse snertjournalist open splijt ik doe aardig mijn best om mij in het Vlaamse journalistieke klimaat zo onmogelijk te maken als een traditionele Jood met papillotten in zijn krulhaar op een spoedvergadering van Hamas, hetgeen geen erg is, want ik heb nog het Engelse en Sloveense taalgebied om mij in te storten nadat ik finaal van een kale schrijfreis teruggekomen ben hier in dit nog steeds stijfdeftige zwijg en wees respectabel, God en de buren zien u, binnen de lijntjes kleurders landje: Helemaal zijn zoon, mei     om William Peynsaert om Broodjes halen op een zonnige vrije dag.

De favoriet van mijn pa in het grote citatenboek. Er zijn geen lezers meer   Schrijven. De naampjes die ik mijn goede maat voorstelde ik weet ongeveer wat hij zoekt, want mijn maat is een boogschutter, en ik heb om de een of andere obscure astrologische reden een zeer goede voeling met dat teken   sjkval wel liever schrijven in cyrillisch schrift, das stoerder das de naam van een Russisch type torpedo, het beste in onderzeese oorlogsvoering van het moment. Dat ding maakt zijn eigen luchtbel onder water en gaat daardoor zo snel als een raket in de lucht.

Drie keer sneller dan Amerikaanse torpedoes hetgeen een geweldig voordeel geeft natuurlijk. Favoriete boekjes   Ik vraag mensen vaak wat hun favoriete boeken zijn, maar als ik die vraag aan mezelf stel, komen er bitter weinig titels boven drijven.

PS begeleidende foto toont een greep uit Boons feminatheek om Ik doe dit voor jou, snap je dat wel? Ik doe dit niet om je te ambeteren.

Als ze je klas uitlopen is het niet om in de gang een matje uit te rollen en te bidden straft, komt er meteen van cultuurgenotes: Ja, maar misschien is zij geen moslim.

De seksuele geschiedenis van een groot herenhuis. Bombastiek met een ziel. Tien voor tien deze ochtend. Zitten op terras, buiten in een kwakkelende lentezon. Doorleefd, halve junk, lang haar, slordig, maar tamelijk verzorgd, met bakken talent en een Antwerps accent bijna altijd een goed teken Patje komt er bij zitten en bestelt een Westmalle Tripple.

Aanrijding in Moskou, denk ik als vanzelf. En met deze twee acteurs zit ik op rozen. Belgisch leger opent opnieuw het vuur op Taliban. William Peynsaert           om De anus van een homo dichtplakken met secondenlijm.

Als schrijver moet je in het leven staan. In het leven staan, is een leerling horen zeggen: Heeft ze gehoord van Russische vrienden. Ik zeg dat Russen ook wel smerige praktijken uithalen met de Tsjetsjenen. Gelukkig is de realiteit afstotelijk genoeg. Dus dat is de manier om ze stil te krijgen. Waar hebben die leerlingen het meeste aan? Verbod op saaiheid doet ons de nek om. The principal would love it. Bowling for Ghent   Na school zet je indrukken bij het vuilnis   Ik doe een buitenlandse stage.

Ankara, op een kilometer van mijn deur. Opportunisme zinkt in waterigheid en sluimert op de oogbodem. Wat te doen als de leerlingen net ietsje te familiair worden? Een zonnebril in overweging nemen. De joepi links   Voetbal rechts   Verleidelijk om alle leerstof in voetbaltermen te gieten.

Maar dan moet je na je uren wel bijscholen op www. Ridder Götz von Berlichingen, Goethe maakte hem onsterfelijk in het gelijknamige drama, leidde hier met ijzeren hand in de 16de eeuw een boerenopstand. Een uiterst merkwaardige fotokeuze is dat. Journalistieke objectiviteit gebiedt bij zulke cijfers eerder de publicatie van een foto van de parlementsleden of van de regering.

Na de Tweede Wereldoorlog werd de grotendeels verwoeste stad in al barokke pracht heropgebouwd. In de indrukwekkende Residenz gaat de aandacht vooral naar het grote plafondfresco van de trappenhal van de Venetiaan Tiepolo. Het wordt beschouwd als het grootste ter wereld en stelt o. Uiteraard wordt Europa voorgesteld als de bakermat van cultuur en beschaving. Amerika, en Afrika zijn in de perceptie van de kunstenaar duistere, primitieve, onbeschaafde continenten.

Interessant is dat Tiepolo een aantal dieren voorstelt die wel gekend waren maar waarvan de afbeelding op het plafondfresco erg verschilt van de realiteit.

Op het grote plein voor de Residenz staat de Franconiafontein met drie beroemdheden van Würzburg: Walther von der Vogelweide: Unter der linden An der heide Da unser zweier bette was. Da mugt ir vinden Schône beide Gebrochen bluomen unde gras, vor dem walde in einem tal. Tandaradei, schône sanc diu nahtegal. In de levendige binnenstad is de hoofdzakelijk romaanse Dom Sankt Kilian een oord van rust.

De Neumünster, gebouwd op de plaats waar de drie apostelen van de Franken: Kilian, Totnan en Kolonat werden vermoord, is pas prachtig gerestaureerd. Er hangt een merkwaardig en betekenisvol kruisbeeld uit de 14de eeuw: Christus heeft zijn armen en handen met de spijkers erin, van het dwarshout losgemaakt en houdt ze in een omhelzend gebaar. Ook het gebed op het bidprentje is ontroerend mooi: Gij hebt uw armen van het kruis losgemaakt om ons te omhelzen en bij U op te nemen.

Zoals de Vader mij heeft liefgehad, zo heb ook Ik u liefgehad. Uw woorden zijn woorden van eeuwig leven. Wij weten en geloven dat Gij de Heilige Gods zijt. Gij nodigt ons uit: Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt. Ik zal u rust en verlichting schenken. De scheldtirades van Van Aelst   het enige waarmee de nieuwbakken NVA'er tot nu toe in het nieuws is gekomen zijn al zo grof als die van Dewinter in zijn glorietijd.

Vele Vlamingen voelen instinctief weerzin voor dergelijke grote muilen. En naar buitenlanders toe bestaat het gevaar dat de Vlaamse politiek en cultuur afgetoetst worden aan oprispingen à la Van Aelst.

Bovendien zou Van Aelst zich eens de moeite mogen getroosten nauwkeuriger na te gaan hoe de verfransing van Brussel sinds de 19de eeuw mogelijk is geweest en wat de rol van de dialect sprekende Vlamingen in Brussel,en zeker van de Vlaamse middenklasse, is geweest in dat verfransingsproces. De Wever speelt met betrekking tot scheldfenomeen Van Aelst, een dubbele en dubieuze rol. Hij kan het zich niet meer permitteren zoals Van Aelst aan het schelden te slaan.

Slecht voor De Wevers imago. Maar, aldus de voorzitter,Van Aelst vertolkt het buikgevoel van vele Vlamingen.

Tja, is De Wever dan de buikspreker en Van Aelst de scheldende pop? Momenteel wordt binnen de Katholieke Universiteit Leuven gedebatteerd over het al dan niet behouden van de K. Op de diverse internetfora laten ook heel wat lezers hun mening daarover horen. Een merkwaardige gedachtekronkel kan bij degenen die resoluut pleiten voor het wissen van de 'K' geconstateerd worden. De universitaire onafhankelijkheid en onpartijdigheid worden naar voren geschoven om het adjectief 'katholiek' te wissen.

Die gelden dan klaarblijkelijk alleen maar wanneer het 'katholiek' gaat. Over het belang van onafhankelijkheid en onpartijdigheid ten aanzien van het bedrijfsleven, de politieke en financiële machten, het kapitalisme, enz. Nochtans weten de voorstanders en voorvechters van het 'seculariseren' van de Leuvense universiteit, zeer goed hoe afhankelijk bv.

Over dat gebrek aan onafhankelijkheid en onpartijdigheid maakt men zich klaarblijkelijk minder zorgen. Op zondag 29 mei viert de Retiese heemkundige kring 'Zeven Neten' zijn jarig bestaan. In de voormiddag is er een dorpswandeling begeleid door Walter Raeymaekers en Gust Adriaensen. Vertrek aan het beeldje van de Retiese Kortoor Oude Pastorie om 9. Het is een wandeling door de dorpskern met informatie over monumenten en merkwaardige woningen.

In de Sint-Martinuskerk wordt uitleg gegeven over het gerestaureerde schilderij 'De aanbidding der herders'. Ook de werkkamer en het archief van de heemkring kunnen bezocht worden. De mogelijkheid wordt geboden om meegebrachte foto's en documenten te scannen. De Sint-Sebastiaansgilde houdt een doelschieting.

Kunstkring Millennium schildert en draait potten. Deze studie draagt bij tot het beter in kaart brengen van het tragische fenomeen. Maar brengt zij ook echte aanzetten tot preventie, tot sterke daling van de frequentie? Is er al ooit uitgebreid onderzoek geweest naar het waarom van de grote verschillen tussen landen, regio's, culturen, religieuze en kerkgemeenschappen? Vereenzaming wordt vaak gezien als grote risicofactor. Zijn de oorzaken van de groeiende vereenzaming, niet alleen van oude maar ook van jonge mensen, al zo nauwkeurig mogelijk blootgelegd?

Hoe is het perspectief- en zingevingsverlies bij vele jonge mensen te verklaren? Zou het kunnen dat zij en ook vele ouderen het grote verhaal waarin het leven van hun ouders en de vorige generaties zin en toekomst had, niet meer vinden? Of dat er alleen maar wat versplinterde stukjes van overblijven? Dat grote verhaal heeft met spiritualiteit, met immateriële waarden, met religie te maken.

Materialisme stilt onze honger naar zingeving niet. Het woord kafkaiaans is dezer dagen niet van de lucht. De beslissing van de Raad van State in verband met een tramlijn tussen Deurne en Wijnegem wordt zo genoemd. Het etiket past eerder bij de lawine van kritiek die een van de hoogste rechtscolleges te verwerken krijgt vanwege politici en media. Kafkaiaans, antiburgerrechten en beangstigend, kan die kritiek genoemd worden.

Media en politici die voortdurend de mond vol hebben over het respecteren van de rechtsstaat en van de rechten van de burgers, hebben nu alleen maar kritiek op de volkomen legale beslissing en wat het nog erger maakt, op de burgers die gewoon gebruik maakten van hun rechten.

Want wie zijn in deze zaak de echte schuldigen? De instanties die procedurefouten maakten, die zonder definitieve vergunning de werken toch aanvingen. Zij zijn vier jaar illegaal bezig geweest.

Zij moeten aangeklaagd worden. En als de politici al jaren beweren dat bepaalde vergunningsprocedures aangepast moeten worden, waarom zijn ze dan al die tijd zo nalatig geweest om dat te doen? Ook al is hij historicus, echte objectiviteit mag je van Dirk Verhofstadt niet verwachten. Dat is onderhand wel bekend. Hij bekijkt en beoordeelt alles en iedereen door een ideologische bril. En die bezit sterke antireligieuze, antikerkelijke en anticlericale glazen.

Het is ondertussen ook wel bekend dat De Standaard zowel in de berichtgeving als in columns de antireligieuze, antikerkelijke toer opgaat. Vaak loopt het echt de spuigaten uit. Een ronduit sektarisch artikel als dat van Verhofstadt staat helemaal niet alleen.

Wat het nog erger maakt is dat er op de dag voor de zaligverklaring van Johannes-Paulus II helemaal geen aandacht gegeven werd aan de betekenis van deze paus en aan de kenmerken en gebeurtenissen die geleid hebben tot deze zaligverklaring. Deze tendentieuze opstelling van de krantenredactie stuit tegen de borst en doet meer en meer twijfelen aan de objectiviteit en de genuanceerdheid van de krant.

Jong talent in een monument In de reeks 'Jong in Oud' organiseert het provinciebestuur op vrijdag 13 mei om 20 uur een concert in de kapel O.

De toegang is gratis. De officieel beschermde kapel van Werbeek dateert uit de 17de eeuw en bevindt zich langs de gewestweg Retie-Mol. Na het interview van Vangheluwe, bereikt de sterk door de media aangepookte massahysterie en lynchmentaliteit een nieuw hoogtepunt. In de reacties op dat  interview , waren er maar enkele die opvielen door sereniteit en genuanceerdheid, zonder dat de auteurs ervan de  dader ook maar enigszins verdedigden of goedpraatten: René Stockman in een artikel onder de titel 'Van bisschop tot Een andere vraag is: Echt uit bekommernis om de slachtoffers en om het misbruik in alle sectoren te bestrijden?

Ik betwijfel het meer en meer. Is het niet eerder om de sensatie die doet verkopen, te doen? De media vechten om de primeurs omtrent Vangheluwe. Bladzijden en bladzijden worden gevuld. Kom nou, professor De Vos. U neemt als hoogleraar arbeidsrecht toch wel een merkwaardig standpunt in. Ook de bonussen net als de wedde van u en mij, behoren tot de essentie en zijn niet alleen maar een politiek symbool. En de vraag is niet alleen waar de winsten vandaan komen maar de vraag is OOK of de bonussen gerechtvaardigd zijn.

Excessieve bonussen zijn als zodanig en in ethisch opzicht onaanvaardbaar. Bonusmisbaar populistisch noemen, zoals u doet,  is een populistische verdediging van de bonusgraaiers.

Er is nog een ander element in uw betoog dat vragen oproept. U bestaat het warempel om de overheid de schuld te geven van de bonussencultuur en de samenleving als slachtoffer van de overheidssteun voor te stellen.

De banken en de individuele poenscheppers blijven buiten schot. Professor, u velt een moreel oordeel over de overheid maar het bonussensysteem behandelt u puur economisch-financieel. Kortom, u schrijft niet als professor arbeidsrecht maar als een liberale Itineramilitant die wat graag aan overheidsbashing doet.

De hele politieke herrie rond de Congoreis van prins Laurent en zijn contacten met een anti-Kadhaffidiplomaat, lijkt me een sterk opgeklopt stukje politiek theater waarbij de zgn. Het zijn stokken om de hond te slaan. En voor alle duidelijkheid, dit is geen verdediging van een prins.

Tot nu toe is er geen enkele serieuze poging gedaan,ook niet door de media,om enig negatief effect of invloed tout court van de prinselijke reis op de relatie België-Congo of op de binnenlandse politieke situatie van Congo en van het contact met de Lybiërs, bloot te leggen. Meer dan waarschijnlijk omdat er niets te detecteren is. De commotie is dan ook terug te brengen tot gefnuikte trots in hoofde van de politici 'wat denkt die Laurent wel, niet willen luisteren naar ons' en tot het opdissen in de media van smeuïge anekdotes en insinuaties omtrent de handel en wandel van Laurent.

Want, wanneer het om de koninklijke familie gaat, in het bijzonder Laurent, dan gooien de media alle remmen los, dan bestaat respect voor de privacy niet meer. Ook het machtsdenken van politici speelt mee. Zij hebben vroeger een dotatie  goedgekeurd om in casu Laurent te temmen, in een gouden kooi gevangen te zetten. Herleid tot haar essentie, is de reactie van de regering  te verwoorden als: Het is de regering die de dotatie voorgesteld heeft als een middel om Laurent binnen de lijntjes te doen lopen.

Veel moediger en zuiverder zou zijn, het debat aan te gaan over dotaties, los van Laurents strapatsen, en over het Belgische vorstendom. Maar dat durven onze toppolitici niet echt. Paasconcert in de norbertijnenabdij van Postel. Laat u in het historische kader van de Postelse abdij op palmzondag meevoeren in de schoonheid van het gregoriaans en andere religieuze gezangen.

Cultureel ambassadeur Postel presenteert op zondag 17 april om Kaarten kosten in voorverkoop 8 euro en zijn te bekomen bij pater Nicolaas Gorts, 37 81 xml: Als je dat allemaal leest, kan je het voorstel van de commissie niet anders dan een draak noemen. Landuyt wordt de architect ervan genoemd. Hij zou als jurist het schaamrood op de wangen moeten krijgen. Juridisch is het geen parel, het is een onding, raakt geen grond. De commissie heeft iets in mekaar geknutseld buiten een juridische basis of context om.

Wat ligt dan uiteindelijk voor? Iets wat flagrant een aantal uiterst belangrijke rechtsprincipes negeert. De bedoeling is voor de zoveelste keer duidelijk: Uitgaande van een gesuggereerde maar juridisch gezien niet bewezen schuld, oefent de commissie een morele chantage uit.

Ze verengt bovendien het wijdverspreide seksuele misbruik tot een geldzaak in de perceptie van velen, en focust in hoofdzaak op de pedofilieschandalen, de meeste uit een ver verleden, binnen de kerk.

Na de publicatie van het eindrapport, dat door Bracke en Landuyt -hun eigen werk? Sporadisch zal het nog wel eens opduiken. Maar een echte aanzet tot een systematische bestrijding van seksueel misbruik in alle sectoren van de samenleving, zal het rapport niet betekenen. Omdat te veel figuren in die commissie hoofzakelijk bezig geweest zijn met hun agenda: Na de zo goed als unanieme parlementaire goedkeuring van de Belgische deelname aan de Lybiëoorlog, vond minister De Crem het nodig o.

Hij  stelt dat men altijd kritisch moet blijven ten aanzien van militaire interventies en voortdurend moet evalueren. Hij hekelt ook het feit dat De Crem de Lybiëbeslissing misbruikt voor een binnenlandse politieke afrekening.

De Vriendt heeft overschot van gelijk. Overigens maakt de manier waarop De Crem zich sinds de beslissing tot actieve deelname aan de oorlog, als minister functioneert en optreedt, veel duidelijk over 's mans opvattingen en karakter.

De Crem voelt zich zonneklaar prima in zijn vel in deze oorlogssituatie. Hij prefereert minister van oorlog te zijn in plaats van minister van defensie. Hij gedraagt zich bijna als de Opperbevelhebber van het Leger. Hij glorieert tussen al de andere 'welmenende Groten der Aarde'. Hij zou wat graag zelf de zegebulletins van ZIJN leger schrijven. De ernst van zijn mimiek accordeert met de ernst van de situatie. Het staatsmanschap druipt eraf. Eindelijk een viriele krijgsheer aan het hoofd van het leger.

Een man met militaire ballen aan zijn lijf. Geen flauw Flahautleger van ontwikkelingshelpers. Neenee, martiale De Cremsoldaten! Naar aanleiding van de uitval van Leterme naar De Wever, die weigert verantwoordelijkheid te nemen, hekelt Open-VLD'er Mathias De Clerck, wat hij noemt de verrottingsstrategie van De Wever en roept hij alle democratische politici die het goed voorhebben met ons land en de welvaart van Vlaanderen, ermee te stoppen de N-VA achterna te hollen.

De Wever en zijn partij onttrekken zich inderdaad al maanden aan hun verantwoordelijkheid. Uiteindelijk blijft er maar een verklaring daarvoor over: Momenteel zitten de Vlaams-nationalisten nog altijd op een wolk. Ze vrezen dat compromisbereidheid, nochtans een grote democratische deugd, en federale regeringsverantwoordelijkheid, ze wel eens van die wolk kunnen doen tuimelen. Het terugbrengen tot normale proporties van de politieke ego's van een aantal NVA-kopstukken en van de vaak ridicule idolatrie voor De Wever, zou overigens voor een gezond en kritisch democratisch bewustzijn niet slecht zijn.

NVA heeft bestaansrecht, net als andere democratische partijen. Maar niet doen of alle heil van hen zal komen. Kijk maar naar de Vlaamse regering. Niet beter of slechter dan de anderen. En zeker  niet in zwijm vallen voor De Wever.

Ongetwijfeld een talentrijke politicus. Maar zo lopen er nog vele anderen in Vlaanderen rond. En de adoratie rond de persoon van de NVA-voorzitter? Doe je ook niet voor de andere politici. Tast je politiek kritisch en democratisch bewustzijn aan. Is overigens op den duur nefast voor de partij. Zonder de Grote Leider gaapt er een akelige leegte. Er zitten merkwaardige kronkels in de redenering van de heer Loobuyck.

Vooral de twee laatste zinnen van zijn column roepen heel wat vragen op. Het vak zedenleer moet, volgens Loobuyck, ook in het vrije net op het curriculum. Katholieke scholen die dat wensen kunnen daarbovenop in hun vrije ruimte - verplicht of facultatief - katholieke godsdienst aanbieden.

De heer Loobuyck, die de vrijheid hoog in het vaandel voert, neemt dus de vrijheid de 'katholieke scholen' voor te schrijven wat ze met het vak 'godsdienst' al dan niet mogen doen. Hij zou er dan toch beter aan doen onomwonden te pleiten voor de officiële afschaffing van het katholiek onderwijs.

Dan waren de zaken zoveel duidelijker Maar dat durft hij klaarblijkelijk niet. Een hoogleraar zou toch moeten inzien dat, zolang het vrij katholiek onderwijs door de overheid erkend wordt, er van buitenaf toch niet ingegrepen kan worden in de organisatie van de levensbeschouwelijke en religieuze aanpak van dat katholiek onderwijs.

Wat Loobuyck precies bedoelt met 'laat het katholieke net nu maar eens kleur bekennen als het op levensbeschouwing aankomt', is niet erg duidelijk. Bedoelt hij dat het katholiek onderwijs ervoor moet zorgen dat de vlag de lading dekt?

Dan ben ik het met hem eens. En dan is hij het ook eens met aartsbisschop  Léonard, naar wie hij in zijn artikel precies om die reden uithaalde. Maar als Loobuyck oproept om 'kleur te bekennen' zo geïnterpreteerd moet worden, dan mist de rest van zijn exposé echte grond. Er is veel voor te zeggen dat de internationale gemeenschap ingrijpt wanneer een regime met bruut geweld tegen de eigen bevolking tekeergaat. Het probleem is natuurlijk dat die internationale gemeenschap wel erg selectief tewerkgaat.

Het is een lang lijstje van landen in Afrika en Azië waar de laatste jaren zelfs de kleinste poging tot rebellie bloedig de kop werd ingedrukt, waar door de machthebbers verschrikkelijke misdaden tegen de menselijkheid werden gepleegd.

Maar de internationale gemeenschap, die gaf geen kik. En dan heb ik het nog niet eens over Rusland en sommige vroegere Sovjetrepublieken, en China. Het is duidelijk, het al dan niet energiek en effectief tussenkomen van de internationale gemeenschap wordt niet bepaald door hoge opvattingen over de mensenrechten, maar wel door economische en geopolitieke overwegingen. Dat België militair wil helpen tegen Libië, heeft ook daarmee te maken.

Dat NVA'er Francken in de terzake bevoegde kamercommissie triomfantelijk uitroept: Op de internetfora kan je al een hele tijd talrijke volkomen verdwaasde, totaal irreële, fanatieke uitingen vinden van Belgiëhaat en sekteachtige idolatrie voor De Wever en zijn partij vinden.

Het heeft weinig of niks te maken met echte geëngageerdheid voor het welzijn van Vlamingen en Walen. Wel is het een beangstigende en tegelijk komische bewustzijnsvernauwing. Het beste is wellicht zo nu en dan ironisch op dergelijk waanzinnig en verstikkend nationalisme te reageren. Een van de extreemste voorbeelden van de laatste dagen, was het volgende statement van ene mevrouw Anne S. Jezusmina, mevrouw Anne S. Ik heb echt met u te doen. In die godvergeten kolonie Adegem zucht en kreunt u onder de dictatoriale knoet van het verfoeide Belgische establishment en de uit te roeien francofonie.

Wat het allemaal nog veel erger maakt, is dat die te verafschuwen specimen van de menselijke soort gesteund worden door een collaborerende meute vuige politici. Ook in Adegem lopen er zo rond!! Ach mevrouw Anne, hou het nog even uit daar in het verdrukte Adegem.

De Heldhaftige Bevrijder, de Grote Leider is op komst. Op zijn vurig Vlaams ros komt hij in galop aangestormd. Hij jaagt al die onderdrukkers over de kling. Met kracht en elegantie zwiert hij u op zijn paard en draaft met u recht naar de Vlaamse hemel! Waarop volgende pittige reactie van Gerd D.

Er zal wel een stevig Brabants trekpaard voor nodig zijn om de Grote Leider te torsen. De discussie over het al dan niet behouden van bestaande of het bouwen van nieuwe kerncentrales, is nooit helemaal weg geweest. Merkwaardig genoeg tekenen zich in dat debat ook weer de links-rechts tegenstellingen af: De laatste tijd waren er alarmerende berichten over onze wankele energievoorziening en dat gaf de voorstanders van kernenergie dan weer ruimschoots de gelegenheid om te pleiten voor het ongedaan maken van een vroegere beslissing om de kerncentrales geleidelijk te sluiten.

Met de beschadiging van kerncentrales in Japan als gevolg van de aardbeving en de tsunami, komt het debat weer op kruissnelheid. De tegenstanders krijgen nu weer argumenten aangereikt om de afbouw van de kernenergie te blijven verdedigen. De voorstanders zullen zich een tijd eerder gedeisd houden en vooral de veiligheid van de centrales in ons land beklemtonen. Dat geldt ook voor de bovengrondse of ondergrondse opslag van nucleair afval, waarmee onze streek te maken heeft. En wanneer er iets mis gaat, heeft niemand echt zicht of controle op de gevolgen die zich over decennia en generaties kunnen doen voelen.

Dat besef moet aanzetten tot gematigheid. We moeten ons, zoals een commentator schreef, hoeden voor de hoogmoed, de hybris. Zowel in de Griekse tragedies als in de Bijbel leerden we die hoogmoed kennen als de oorzaak van alle kwaad. En vooral ook stelt de problematiek van de energievoorziening, en niet alleen de kernenergie, fundamentele vragen over de omvang en verspilling van energie in onze samenleving.

En vooral over onze manier van produceren en verbruiken. Kortom over onze Westerse manier van leven. Onder de titel ' Kris Peeters: Op de vraag 'Een regering zonder NVA?

Niemand denkt dat, meneer Peeters. Onvoorstelbaar dat topfiguren als Peeters en Beke zo klunzig redeneren en communiceren. Want er zijn natuurlijk heel wat 'Vlaamse lijnen', meneer de minister-president.

Eentje ervan is die van De Wever en co. Maar wat doet u? U blijft als een schoothondje achter de bulldog aan trippelen. U vervreemdt zich van een belangrijk deel van uw achterban. Vele christendemocraten denken anders over de staatshervorming en het sociaaleconomische beleid dan de nationalistische en liberale NVA. Door dergelijke uitspraken duwt u de mensen die anders denken over de toekomst van België en Vlaanderen dan De Wever en co.

Precies zoals NVA dat doet. De partij zal verkruimelen, imploderen wanneer ze niet krachtig het verschil gaat aantonen met de grote politieke concurrent. En dat moet snel, zeer snel gebeuren! Betonobsessie, ondermaatse uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling, falend mobiliteitsbeleid, achternahinken in de innovatie op het vlak van duurzame productie en hernieuwbare energie, desinvesteringen in de zorgsector Pijnlijk grappig is dat hierdoor de juistheid van de analyse van mevrouw Lieten in de voor intern gebruik bestemde mail en waarvoor zij een storm van verontwaardiging over zich heen kreeg grotendeels bevestigd wordt.

Bovendien had de minister niet alleen kritiek op 'de anderen' maar onderwierp ze ook zichzelf en haar partij aan haar kritische reflecties. Een en ander bewijst nog maar eens hoe hypocriet de reacties van de andere politieke partijen in deze situatie zijn.

Het gaat niet om een soort ethische verontwaardiging over de etiketten die opgekleefd worden. De Wever remember zijn uitlatingen over mevrouw Morel bij haar overstap naar VB en Beke weten ook wel hoe er ook in hun partijkringen vaak denigrerend en scheldend gesproken wordt over de politieke tegenstanders. Waar ze het om te doen is, heeft in essentie te maken met het politieke gewin voor zichzelf en de beschadiging van de anderen.

De Westerse media, inclusief de Belgische, hebben zich enkele weken geleden plotsklaps bekeerd tot de revolutie. Wie ooit veel kritische commentaren gelezen heeft over het dictatoriale bewind van de Tunesische of Egyptische president, over de gigantische zelfverrijking van Moebarak, over de martelingen in de Egyptische gevangenissen, mag zijn vinger opsteken.

De gemiddelde Vlaming beschouwde Egypte als een normaal, stabiel land, als een boeiend reisdoel. Cruises op de Nijl, weet je wel, waar de Westerse toerist in de watten werd gelegd. De media zijn schromelijk in gebreke gebleven.

Schuldig verzuim heet dat. En kom me niet vertellen dat ze het niet wisten. Maar precies zoals voor de Westerse regeringen, speelden ook voor de media overwegingen van geopolitieke en economische aard mee om de echte situatie vooral in Egypte te verdoezelen.

De euforie over de Egyptische opstand die nu in onze kranten en op tv te lezen en te zien is, komt dan ook schijnheilig over. Er zijn meer en meer aanwijzingen in die richting. Die strakke houding van de christendemocraten inzake Brussel, maakt volgens de PS-voorzitter, die ándere vraag van de Vlamingen, een vraag naar een confederaal model met veel overdrachten van bevoegdheden, onmogelijk.

De NVA zwijgt de laatste tijd als vermoord over Brussel en hoedt er zich voor ook maar een woord van steun aan de Brusselse Vlamingen te laten horen. De Wever ziet het probleem Brussel als een hinderpaal voor een confederaal model. Wat dat betreft zit hij op een lijn met Di Rupo. Als de NVA moet kiezen tussen een confederaal model met veel overdrachten of onverbiddelijk vasthouden aan de positie van de kleine Vlaamse gemeenschap in Brussel, zal de keuze vlug gemaakt zijn.

Voor NVA is Brussel al lang geen politiek wingewest meer en dus loont het voor De Wever de moeite niet om voor die Vlaamse minderheid in Brussel zijn nek uit te steken en de kans op de realisatie van een confederaal model te verliezen. Okra-academie nodigt voor haar tweede lezing Luc De Koning uit.

Hij zal op een begrijpelijke manier handelen over erven, schenken en successieplanning. De lezing heeft plaats op donderdag 10 februari om 14 uur in GC Den Dries. Onze Redder des Vaderlands, de door de goden met talloze talenten begiftigde Siegfried, die bovendien zijn voornaam en zijn postuur mee heeft om waarlijk DE Vlaamse Held te zijn, heeft inderdaad aan den lijve de noodzaak ondervonden om de linkse, rooie hordes die Vlaanderen,onze heilige grond, onveilig maken, een krachtig halt toe te roepen.

Zo heeft onze Vlaamse Held de subversieve, louche en vooral linkse drijverijen van het socialistische zootje van binnenuit leren kennen. Met die gigantische kennis in zijn koppie werd Siegfried, de Beschermer van de Overwinning, teruggeroepen naar de zuivere Vlaamse stal en als een Held verwelkomd door Bart, de Glanzende.

Maar het echte, zware werk begon toen pas: Intellectuelen die anders durven denken dan de Goede Vlamingen. Behoren zij nog wel echt tot de menselijke soort? Naar de goelag met deze ondergravers van de ware nationalistische leer, met deze ipso facto Slechte Vlamingen. Deporteer ze naar ergens, naar Bachten de Kupe, in the middle of nowhere of naar een nog te annexeren of te huren troosteloos stukje Borinage!

En nooit nog Vlaamse frieten voor deze nihilistische, intellectualistische satirici! Degenen die bij de christendemocraten tegenwoordig de richting bepalen, maken zichzelf wat wijs wanneer ze denken stemmen terug te winnen, in het bijzonder van NVA, door zich vast te klampen aan De Wever.

De Wever heeft ooit in een interview gezegd dat het kartel voor NVA het gedroomde middel was om uit de relatieve onbekendheid weg te komen.

Davidsfonds Retie stelt voor: Jef Van den Steen geldt algemeen als dé bierexpert in Vlaanderen en Nederland. Hij staat al jaren op de bierbarricaden. In deze smakelijke lezing doet Jef Van den Steen de geschiedenis van de trappisten uit de doeken. Hoe kwamen de trappisten op het idee om alcoholische dranken te produceren? En hoe is dat tafelbier, dat ze bij aanvang brouwden, uitgegroeid tot de dubbels en tripels van nu? Bier ging in de abdijen van nevenproduct naar de hoofdbron van inkomsten.

Bent u niet nieuwsgierig naar wat er met de winst gebeurt? Dat en nog veel meer komt u te weten tijdens deze lezing, waarop natuurlijk een proeverij niet kan ontbreken.

Al sinds zijn studententijd was hij geïnteresseerd in bier. Hij volgde een reeks cursussen georganiseerd door de Industriële Hogeschool C. Jef Van den Steen is bestuurslid van de nationale biervereniging Zythos. Bij het Davidsfonds verschenen van zijn hand o. In de toegangsprijs zijn 2 proeverijen begrepen. In sommige kranten lees ik dat Bracke wil reageren tegen de beschuldiging dat hij voor zijn columns in het ledenblad van de SP, zwart geld ontvangen zou hebben.

Andere gazetten reppen daarover met geen woord. Dat op zich zegt al veel over de objectiviteit van de berichtgeving. Als de hoofdreden werkelijk de insinuatie van het zwarte geld is, dan lijkt het me  eerder iets voor het gerecht om uit te zoeken of die bewering laster is of niet. En voor de rest? Bracke kan toch moeilijk aanklagen dat Humo aan het licht brengt dat hij jarenlang lid geweest is van de socialistische partij en van het ABVV en dat hij columns schreef voor het ledenblad van de SP.

Siegfried was klaarblijkelijk die wijze, oude, Vlaamse spreuk vergeten: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel! Kortom, alweer een voorbeeld van immanente gerechtigheid. De columns die Valère Descherp schreef voor het socialistische ledenblad verdienen algemene verspreiding en diepgaande analyse.

Wedden dat een goed gedoseerde bloemlezing veel kopers zou vinden? Erg opvallend is evenwel dat de 'kwaliteitskrant' enkel de CVP onder Descherps spitsroeden laat lopen. Rekening houdend met de toenmalige allergie van de SP voor de nationalisten van de Volksunie, moeten er in de stukjes van de toenmalige socialist Bracke, nog veel meer pittige verwijzingen naar bekende Volksuniehelden te vinden zijn.

Van hen behoren er ongetwijfeld nu nog heel wat tot de huidige politieke vrienden van Siegfried Bracke alias Valère Descherp.

De Wever op de nieuwsjaarsreceptie van NVA, met die ondertussen overbekende mix van bravoure, provocatie, dreiging én verongelijktheid, slachtoffersyndroom, calimerocomplex: Ik vind het heel merkwaardig dat bij deze kloeke beslissing van de Raad van Bestuur niet meer vragen gesteld worden.

Want wat wordt die nonnen nu verweten? Dat ze 10 à 20 jaar geleden weliswaar maatregelen namen tegen een van pedofilie verdachte bezoekende pater maar niet naar het gerecht stapten. Tussen haakjes, dat was, zo blijkt duidelijker en duidelijker, in het verleden de gangbare praktijk in alle instellingen, of er nu geestelijken bij betrokken waren of niet.

En ook het gerecht was niet erg happig om de misbruiken resoluut aan te pakken. Maar er wringt nog wat anders. Ook de toenmalige Raad van Bestuur was op de hoogte gebracht. En het kan niet anders of ook personeelsleden wisten een en ander. Het zou interessant  zijn de samenstelling van de Raad van Bestuur van toen eens te vergelijken met die van nu.

Zitten er nog bestuursleden in de huidige Raad van Bestuur? Waarom worden ook die niet aangepakt? En waarom wordt niet onderzocht welke personeelsleden weet hadden van misbruik en nagelaten hebben klacht in te dienen bij het gerecht?

Een aantal begeleiders bv. Zij konden naar het gerecht stappen, als bleek dat de directie dat niet deed. Ze hebben het niet gedaan. Wat deze vzw doet, kan ik niet anders interpreteren dan een discriminerende afrekening met, in de huidige sfeer, de zwaksten in heel het verhaal en dat zijn die nonnen. Dat de vzw door deze afzetting zich boven alle verdenkingen wil stellen, zoals ze zelf beweert, en dat doet door, hoe dan ook, verdenkingen op twee nonnen te laden, en al de anderen die 'wisten' met rust te laten, is een misselijk makend staaltje van hypocrisie.

Enkele dagen later stelde hij die uitspraak lichtjes bij. Nu is in 'Humo' te lezen dat Siegfried Bracke niet eventjes, maar ongeveer veertien 14 jaar, van tot medio ,  een trouw partijlid van de Vlaamse socialistische partij geweest is. Hij schreef zelfs columns voor het partijblad van de SP.

Van tot was hij ook lid van de socialistische vakbond, het ABVV. Er is natuurlijk niks mis mee dat iemand lid is van een vakbond of overstapt van de ene democratische politieke partij naar een andere. Maar waarom die man daar zo over liegt, is een raadsel. Is het omdat Bracke nu een vooraanstaande rol speelt in NVA, een Vlaams-nationalistische partij die het, om het zacht uit te drukken, niet zo begrepen heeft op het socialisme en op SPA?

Bovendien ontketende NVA recent al zijn duivels tegen de vakbonden toen die de verregaande splitsingseisen van de sociale zekerheid door de NVA, verwierpen. Hoe dan ook, het vertrouwen in de politicus Bracke zal er alleszins niet door stijgen. Op 29 december werden wereldwijd en ook in België talloze mensen door elkaar geschud door alweer een pijnlijk nieuwsbericht.

Het persagentschap Belga kondigde aan: De Braziliaanse bevrijdingstheologe Ivone Gebara , doctor in de theologie aan de KULeuven, voorheen jarenlang medewerkster van don Helder Camara en docente aan het Theologisch Instituut van Recife, totdat deze opleiding door het Vaticaan in werd gesloten, publiceerde op 2 januari xml: Wie zonder zonde is werpe de eerste steen ….

Veel kranten uit het noorden en het zuiden van het land, en ook de internationale media, zonder nog te spreken over de niet te tellen berichten via elektronische post aan het begin van het nieuwe jaar, hadden het op 29 en 30 december enkel over het nieuwsfeit dat de jarige bekende Belgische socioloog en theoloog   François Houtart een jongen van acht jaar seksueel misbruikt zou hebben.

De media zeggen niet in welk jaar dit gebeurde en geven evenmin duidelijke informatie over wat er juist gebeurd zou zijn. Ze vermelden alleen dat het kind in kwestie een zoon is van een nicht van Houtart. En dat zijn zus de feiten aan het licht bracht toen de naam van Houtart circuleerde om voorgedragen te worden als kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede. Ik wil hier niet ingaan op de eigenlijke problematiek betreffende pedofilie noch over die van andere seksuele delinquentie.

Wat mij vooral treft en bezig houdt is het feit dat veel bekenden en vrienden van Houtart in Brazilië verklaren geschokt te zijn door deze onthullingen.

Ik neem hier niet de verdediging van de gewaardeerde professor François Houtart op mij, een geleerde waarvan ik overigens heel goed de opstelling, de standpunten en keuzes ken ter ondersteuning van verschillende bevolkingsgroepen en naties in de wereld.

Wat me evenwel onthutst is onze telkens terug opduikende hypocriete verontwaardiging en ons miskennen van de mogelijkheid dat een mens kan falen, niet in het minst wanneer het iemand uit de religieuze wereld of iemand met een internationale bekendheid betreft.

Ik herinner me nog levendig hoe enkele jaren geleden de Opperrabbijn van Brazilië, Henri Stobel, stropdassen gestolen had in een Noord-Amerikaanse luchthaven. En hoe hij omwille van dit voorval door de pers en door tal van mensen aan het kruis geslagen werd. Alsof dergelijke inderdaad onbegrijpelijke, incoherente, onverwachte en ongetwijfeld foute gedraging heel zijn menselijke geschiedenis zou banaliseren en veroordelen.

Alsof deze diefstal nu opeens zijn hele strijd voor de waardigheid van velen, vooral ten tijde van de militaire dictatuur in Brazilië, een lang en mooi verhaal van solidariteit en inzet van tafel zou vegen. Precies om die reden misschien belonen we hen ook op tal van domeinen met de Nobelprijs, maar meteen veroordelen we hen wanneer iets ontdekt wordt wat een smet betekent op het volmaakte beeld dat we ondertussen zelf van hen gemaakt hebben.

Nochtans zijn we maar mensen. We maken allen uitschuivers, we vallen, we botsen, we veroorzaken in ons leven op zoveel vlakken aanrijdingen en worden aangereden. Wij levende menselijke wezens, wij zijn geneigd het goed van een ander te bezitten, het lichaam van een ander te begeren, zelfs het lichaam van een kind.

En soms worden we gedomineerd door onze zwakheid, soms geven we voorrang aan de roep en de aandrang van ons eigen lichaam. Maar in feite zijn we noch puur, noch volmaakt.

We zijn allen in staat om in de fout te gaan, omdat we inderdaad allen zondaars zijn. Allen zijn we in staat om op een of andere manier anderen leven te ontnemen of het te kleineren.

Het volstaat om onderweg slechts één ogenblik het evenwicht te verliezen…   Het volstaat om even de normale gematigdheid te laten varen…   Het volstaat de kracht van onze hormonen uit het oog te verliezen… Het is voldoende dat de hartstocht een moment sterker is dan onze controle erop… Het is voldoende dat de verleiding van het verlangen me dronken maakt… En in één oogwenk wordt alles anders!

Nogmaals, ook voor ieder van ons geldt het woord: Niettemin hebben we allemaal de mogelijkheid om te ondersteunen hen die op hun levensweg gestruikeld of gevallen zijn, om levensvatbare alternatieven te bedenken voor de wereld der armen, om internationale sociale Forums te bedenken die oplossingen zoeken om een beter leven voor velen mogelijk te maken… Wij zijn dit eigenaardig mengsel van grootheid en van miserie.

Ik wil zeker onze menselijke grenzen en beperktheden niet goedpraten, ga niet op zoek naar verontschuldigingen voor de talloze keren dat we vallen of in de fout gaan de een tegenover de ander. Ik wil enkel onze aandacht trekken op onszelf, op de hypocrisie die ons ertoe brengt te denken dat we zelf zonder zonde zijn.

Misschien zijn we inderdaad vrij van deze of gene zonde of misstap van mijn broeder of mijn zuster. Maar van mijn zonde, de misstap die de mijne is, ben ik geenszins vrij.

Mijn zonde, beleden of niet beleden, ontdekt of nog verborgen leidt immers haar leven verder in mij. Onze hypocrisie is zover gekomen dat we op basis van een zware of geringere misstap van een jarige de waarde van zijn leven en van zijn inzet ten dienste van de mensheid dreigen opzij te schuiven; terwijl hij wellicht zelf reeds zwaar heeft geleden onder een zonde die hij voor zichzelf erkend heeft.

Wat willen we eigenlijk nog meer? Precies daarom sta ik verbijsterd omwille van ons niet-weten, de hypocrisie die ons in staat stelt stenen te gooien, maar tegelijk onbekwaam maakt om barmhartigheid en vergeving een plaats te geven in ons leven. Niettemin blijf ik me vasthouden aan de hoop op onze dagelijkse bekering. Het is toch wel een uiterst merkwaardige opvatting over 'onderhandelen' binnen ons democratische politieke systeem, wanneer je als politieke partij zegt: Bij de christendemocraten zijn er gelukkig nog enkele politici te vinden die het ondemocratische en gevaarlijke ook voor de partij zelf van dergelijk puberaal opbod inzien.

Torfs en Eyskens zetten de toon en Beke nuanceerde wat later zijn uitspraken van gisteren. De NVA beperkte zich gisteren tot een persbericht en maakt zich tot nu toe onzichtbaar behalve in een tv-quiz. Misschien is het moment aangebroken dat de koning Beke en Dewever het veld instuurt. Dan kunnen deze heren hun talenten eens volop in de schijnwerpers plaatsen. Gekraak van stappen in sneeuw, vrolijk gebabbel.

Een ree vlucht het struweel in. Voor alle lezers een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar! Meester Van Steenbrugge, u weet wel, de lijzig sprekende advocaat met de bestudeerd wilde haarbos, wil de paus dagvaarden.

Want zegt Van Steenbrugge: Dus is de foutaansprakelijkheid zo groot als een huis. Heeft de Heilige Stoel directieven gegeven 'om het stilzwijgen te organiseren'? En is de foutaansprakelijkheid zo groot als een huis? U hebt zich ongetwijfeld, samen met een legertje medewerkers, al maanden verdiept in de studie van die zaken, om zoveel zekerheden te etaleren.

U bent kunnen doordringen tot de hoogste Vaticaanse kringen, mr. Misschien hebt u de paus himself wel op de rooster gelegd? U bent een kei, mr. Bovendien in twee zinnetjes het proces maken en de schuld vastleggen, je moet het maar kunnen. Maar nu even serieus, Van Steenbrugge. U devalueert het gild der advocaten.

U maakt uw confraters te schande. Is er geen gildeorde die u tot de orde kan roepen. Want u hebt nog helemaal geen grond waarop een dagvaarding kan steunen, u kletst wat dat betreft uit uw nek.

En u weet, tenzij u oliedom bent, dat het dagvaarden van een staatshoofd zomaar formeel niet kan. En dat, in de dwaze veronderstelling dat het zou kunnen, dergelijke dagvaarding volkomen zinloos zou zijn. Waarom maakt u uw voornemen dan wereldkundig? Ze doet u de trappers verliezen, mr. In combinatie met uw viscerale afkeer voor kerk en hiërarchie, tast ze uw beoordelingsvermogen aan. Uw geloofwaardigheid als advocaat bent u nu zeker kwijt.

En als uw compagnon, mr. Mussche gehoopt had samen met u in het valse licht van deze schijnwerpers te staan 'een dagvaarding van de paus, nou zeg' , dan is ze er aan voor de moeite. Ze komt in het stuk amper voor. Er waren nogal wat fans van jou in de Zuidelijke Nederlanden, daarvan ben ik overtuigd. Omwille van je maatschappijvisie, jazeker. Maar op velen oefende je verschijning een sterke aantrekkingskracht uit.

Op en top vrouw, een knappe vrouw, een welbespraakte dame, een sterke politica. Iemand die er echt stond in het Nederlandse parlement, die in het debat voor niemand moest onderdoen. En dan de naam 'Femke'! Hij deed ons Vlamingen dromen van weidse Friese landschappen, van heroïsche Elfstedentochten met blozende Femkes langs de route die de rijders voorzagen van gloeiend hete chocolademelk.

Wat jij zei, Femke, dat sneed hout. En je deed dat in een sierlijk en trefzeker Nederlands. Maar aan de kleur van je stem, aan je intonatie en uitspraak, was het toch wennen. Aanvankelijk kwam die stem nogal geaffecteerd, bekakt over. Je wekte de indruk dat je tijdens je parlementaire tussenkomsten de hele tijd een Haagse gehaktbal in je mond had.

Maar gaandeweg werd ook je spraak een charmant onderdeel van heel je persoonlijkheid, een spraak was het waarin de mengeling van voornaamheid en sensualiteit, de aandacht van velen boeide. Wat een verlies voor het Nederlandse politieke theater. Femke, jij  was bijna de enige die heel duidelijk Wilders niet lustte of preciezer: Misschien krijgt die fanatieke, oorlogszuchtige barbaar nu nog minder weerwerk.

Het ga je goed Femke. Ook Vlaanderen althans een deeltje ervan zal je missen. Maar wat dan volgt is minder fraai. Zeker voor een 'kwaliteitskrant'. Er volgt namelijk een uiterst merkwaardige weergave van de resultaten van de opiniepeiling. Terwijl voor de PS het behaalde procent nu, vergeleken wordt met de peiling van september, worden de peilingresultaten van de Vlaamse partijen uitsluitend vergeleken met de verkiezingsuitslag van juni.

Voor de Vlaamse partijen is de voorstelling nog tendentieuzer. Als je de peilinguitslagen van nu vergelijkt met september, dan is de grootste verliezer de N-VA en de grootste winnaar de SPA. Het gaat natuurlijk om kleine verschuivingen en het zijn maar peilingen.

Maar hoe dan ook: De gedroomde aanleiding voor Lesaffer om zijn anticlericale duivels te ontbinden, is de uitspraak van de Gentse bisschop voor de parlementaire onderzoekscommissie dat hij enkele dossiers omtrent misbruikzaken uit een ver verleden nog niet aan het gerecht heeft overgemaakt. Mijn titel 'Lesaffer schrijft er maar op los', klinkt al even ongenuanceerd als de titel van Pieters artikel. Toch gebruik ik de zin. Want wat doet Lesaffer?

Het overgrote deel van zijn stuk bestaat uit een opgediept dossier over ene Luc Pirrong, duidelijk een totaal afgehandelde en uitgeprocedeerde zaak, om op basis daarvan te concluderen en te oordelen dat Van Looy niks inzit met de slachtoffers en niet te vertrouwen is. Toch wel een vergaande en onbewezen gevolgtrekking.

Wil Lesaffer bovendien eens duidelijk maken wat hij in dergelijke 'oude' gevallen als maatregelen eist? En zijn verjaringstermijnen niet bij wet geregeld? Dan kan iedereen, ook bisschop Van Looy, nagaan of een zaak verjaard is of niet. En vanwaar komt ineens dat absolute geloof van de parlementaire commissie en van de media in het gerecht? Al veel ondervonden van de ijver van justitie in het onderzoeken en berechten van seksuele misdrijven? Het overgrote deel van de aanklachten is verzameld na de bekentenis zonder enige verdienste van het gerecht van Van Gheluwe en via kerkelijke instanties.

De uithaal van Lesaffer en co. Wat vrij veel journalisten de kerkelijke gezagdragers verwijten, nl. Dat verkoopt al vlug niet meer zo lekker. Na het interview in Der Spiegel wordt de dubbele agenda van deze grotendeels door de media gemaakte politicus,  nu wel pijnlijk duidelijk.

In eigen land onderhandelt deze man al een half jaar met de Walen en in het bijzonder met de PS, laat zichzelf door de koning aanstellen tot informateur of wat was zijn functie ook al weer? In een internationaal gerenommeerd tijdschrift, geeft hij de Walen en in het bijzonder de PS, de schuld van alles, degradeert hij de koning tot het knechtje van Wallonië en profeteert hij dat België zal 'verdampfen'. Hij verklaart ons land tot 'zieke man van Europa', wat hem als historicus het schaamrood op de wangen zou moeten jagen.

Vrees voor stemmenverlies bij deelname aan een federale regering. Het interview met kardinaal Danneels in het tv-program 'God en klein Pierke', is voor journalist Eeckhaut in De Standaard, de gedroomde gelegenheid om weer eens tekeer te gaan tegen de kardinaal.

Kardinaal Danneels verdedigt zich tegen het verwijt dat hij in het stiekem opgenomen gesprek met het slachtoffer van bisschop Van Gheluwe, helemaal geen empathie getoond zou hebben. Hij zegt dat de geschreven weergave van het gesprek niet uitdrukt wat er in feite gebeurd is.

Het timbre van zijn stem, zijn lichaamstaal, het grotere kader: Journalist Eeckhaut heeft de tapes beluisterd en, schrijft hij, het is allemaal nog erger voor de kardinaal dan de geschreven versie, precies alsof de journalist de opname voor de eerste keer hoort. En waarom is het  nog erger? Het timbre geeft volgens Eeckhaut aan dat Danneels niets inzit met het slachtoffer.

Want deze journalist baseert zich op slechts 1 van de 3 elementen die Danneels aanhaalt, nl. Hij verliest daarbij ook nog uit het oog dat het timbre op band nog erg kan verschillen van het timbre in een live-gesprek. Om dan te concluderen dat de geluidsopname nog veel pijnlijker is dan de uitgeschreven versie, is wel erg kort door de bocht.

Daaraan dan nog karakteriële en morele beoordelingen kilte, desinteresse, afstandelijkheid Overigens blijf ik de vraag herhalen: Maak me niet wijs dat ze niet wisten dat er seksueel misbruik was in kerkelijke en andere kringen. Enkele decennia geleden bestond er ook al onderzoeksjournalistiek. Maar de gazetten, ook De Standaard, zwegen. De voortdurende aanvallen op kardinaal Danneels, die allerlei beschuldigingen naar zijn hoofd krijgt geslingerd en op wie gepoogd wordt een karaktermoord te plegen, zijn dan ook een verwerpelijke uiting van selectieve, hypocriete verontwaardiging.

Zou het niet goed zijn dat de media het belang van afgeluisterde gsm-gesprekken en foutief geadresseerde mails niet zo sterk uitvergroten en wat meer relativeren? Want iedereen weet, ook de politici die nu moord en brand schreeuwen over geschonden vertrouwen, dat voortdurend binnen de partijen technische, politieke en persoonlijke kritiek op politieke tegenstanders en ook medestanders en hun visies, geventileerd wordt.

Of zijn er nog mensen die denken dat bv. De Wever of Di Rupo zich daarmee niet inlaat? Dan is het ook hypocriet in hoofde van de politici en de partijen, van dergelijke lekken het al dan niet slagen van onderhandelingen te laten afhangen.

En ook de media demonstreren een niet geringe vorm van schijnheiligheid. Want zij zijn erg happig op lekken, op afluisterpraktijken. Maar wat doen ze met de 'info' die ze, op welke manier ook,  in handen hebben gekregen? Het belang ervan wordt opgeblazen en er wordt een moreel en politiek oordeel aan vastgeknoopt. De 1ste Slimste Mens van dit seizoen: Een 'jury' die er helemaal niet toe deed.

Geen greintje flitsende humor. Een balende, afwezige Torfs die afging als een gieter en duidelijk niet in zijn gewone doen was. Zijn poging om 'geestig' te zijn door het etiket 'chocoladehoer' op het vrouwelijke 'jurylid' te plakken, was bovendien van een extreem wansmakelijk allooi.

De vijf regeringen van dit land en de bijna ontelbare ministers en staatssecretarissen knoeien er in de asiel- en opvangproblematiek naar hartenlust op los. Ze slagen ze er niet in de zaken technisch en organisatorisch efficiënt aan te pakken. Een van de welstellendste landen ter wereld laat honderden mensen, onder wie veel kinderen, in de bijtende vrieskou op straat overnachten.

Het wordt nog erger wanneer ministers of staatssecretarissen de verantwoordelijkheid naar anderen doorschuiven. Stuitend onbarmhartig, bijna hallucinant, was de opstelling van de minister van defensie. Macho De Crem pochte ermee dat hij opvangplaatsen voorzien had in kazernes.

De meeste evenwel ver van de steden gelegen. Er was dus een vervoersprobleem. Maar daarvoor wilde Defensie per se niet zorgen. Voor Defensie is dat vervoer natuurlijk een fluitje van een cent.

Maar De Crem wil niet want dat vervoer is voor andere instanties, aldus stoere Pieter. Deze man, een christendemocraat notabene, spendeert met hartstocht miljoenen euro's om de VS ter wille te zijn in bv. Afghanistan, maar weigert mensen in verschrikkelijke nood, naar een veilig en minder koud onderkomen te vervoeren.

Er is een chronologische voorstelling met uitvergrote foto's van de evolutie van het Retiese landschap sinds Ook de uitvergrote foto's die de leerlingen van de Retiese basisscholen binnenbrachten en foto's genomen tijdens de ballonvaart boven Retie, een ander onderdeel van het erfgoedproject, worden getoond. Ook een aantal historische kaarten van Retie, de oudste uit de 18de eeuw, alle op groot formaat, ontbreken niet.

Er zijn diaprojecties te zien en de natuurverenigingen Den Bunt en Natuurpunt, presenteren een impressie van de traditionele Kempense landschapselementen. De sfeervolle aquarellen en de begeleidende haiku's, die Willy Thys voor het boek 'Retie, veranderend landschap' maakte, zijn eveneens te bewonderen.

Deze tentoonstelling biedt de bezoeker bovendien een laatste kans om park en kasteel nog eens te bezoeken. Na deze expositie gaat het domein onherroepelijk dicht voor het grote publiek.

Openingsuren tentoonstelling in Kasteel du Four enkel bereikbaar via de Kasteelstraat: Hè,hè, twee van de bekendste misbruik-BV's zitten mekaar flink in de haren. Enerzijds de geëngageerde, getormenteerde, stroeve Devillé. Anderzijds de vlinderende, laconieke, badinerende Torfs.

Devillé probeert in zijn repliek op wat Torfs schreef over zijn getuigenis voor de parlementaire misbruikcommissie, ook wel wat venijn te spuwen maar het gaat hem niet echt af.

Het wereldje van de columnisten,en zeker dat van Torfs, is Devillé vreemd.





Lekker jong kutje nymphomane zoekt

  • Jong stel heeft seks stiekem kutje kijken
  • Geille sletten pseudo arts keuring
  • Ze komt in het stuk amper voor. In zijn cel schreef hij gedichten, die van veel gevoel spreken, van hoop en volharding in idealen.
  • Neuken voor 30 euro sex met vreemde voorwerpen
  • Geille sletten pseudo arts keuring

Vingeren en klaarkomen strak kontje neuken


Hij zal op een begrijpelijke manier handelen over erven, schenken en successieplanning. De lezing heeft plaats op donderdag 10 februari om 14 uur in GC Den Dries. Onze Redder des Vaderlands, de door de goden met talloze talenten begiftigde Siegfried, die bovendien zijn voornaam en zijn postuur mee heeft om waarlijk DE Vlaamse Held te zijn, heeft inderdaad aan den lijve de noodzaak ondervonden om de linkse, rooie hordes die Vlaanderen,onze heilige grond, onveilig maken, een krachtig halt toe te roepen.

Zo heeft onze Vlaamse Held de subversieve, louche en vooral linkse drijverijen van het socialistische zootje van binnenuit leren kennen. Met die gigantische kennis in zijn koppie werd Siegfried, de Beschermer van de Overwinning, teruggeroepen naar de zuivere Vlaamse stal en als een Held verwelkomd door Bart, de Glanzende.

Maar het echte, zware werk begon toen pas: Intellectuelen die anders durven denken dan de Goede Vlamingen. Behoren zij nog wel echt tot de menselijke soort? Naar de goelag met deze ondergravers van de ware nationalistische leer, met deze ipso facto Slechte Vlamingen. Deporteer ze naar ergens, naar Bachten de Kupe, in the middle of nowhere of naar een nog te annexeren of te huren troosteloos stukje Borinage! En nooit nog Vlaamse frieten voor deze nihilistische, intellectualistische satirici!

Degenen die bij de christendemocraten tegenwoordig de richting bepalen, maken zichzelf wat wijs wanneer ze denken stemmen terug te winnen, in het bijzonder van NVA, door zich vast te klampen aan De Wever. De Wever heeft ooit in een interview gezegd dat het kartel voor NVA het gedroomde middel was om uit de relatieve onbekendheid weg te komen. Davidsfonds Retie stelt voor: Jef Van den Steen geldt algemeen als dé bierexpert in Vlaanderen en Nederland.

Hij staat al jaren op de bierbarricaden. In deze smakelijke lezing doet Jef Van den Steen de geschiedenis van de trappisten uit de doeken. Hoe kwamen de trappisten op het idee om alcoholische dranken te produceren?

En hoe is dat tafelbier, dat ze bij aanvang brouwden, uitgegroeid tot de dubbels en tripels van nu? Bier ging in de abdijen van nevenproduct naar de hoofdbron van inkomsten. Bent u niet nieuwsgierig naar wat er met de winst gebeurt? Dat en nog veel meer komt u te weten tijdens deze lezing, waarop natuurlijk een proeverij niet kan ontbreken. Al sinds zijn studententijd was hij geïnteresseerd in bier. Hij volgde een reeks cursussen georganiseerd door de Industriële Hogeschool C.

Jef Van den Steen is bestuurslid van de nationale biervereniging Zythos. Bij het Davidsfonds verschenen van zijn hand o. In de toegangsprijs zijn 2 proeverijen begrepen. In sommige kranten lees ik dat Bracke wil reageren tegen de beschuldiging dat hij voor zijn columns in het ledenblad van de SP, zwart geld ontvangen zou hebben. Andere gazetten reppen daarover met geen woord. Dat op zich zegt al veel over de objectiviteit van de berichtgeving.

Als de hoofdreden werkelijk de insinuatie van het zwarte geld is, dan lijkt het me  eerder iets voor het gerecht om uit te zoeken of die bewering laster is of niet. En voor de rest? Bracke kan toch moeilijk aanklagen dat Humo aan het licht brengt dat hij jarenlang lid geweest is van de socialistische partij en van het ABVV en dat hij columns schreef voor het ledenblad van de SP.

Siegfried was klaarblijkelijk die wijze, oude, Vlaamse spreuk vergeten: Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel! Kortom, alweer een voorbeeld van immanente gerechtigheid. De columns die Valère Descherp schreef voor het socialistische ledenblad verdienen algemene verspreiding en diepgaande analyse. Wedden dat een goed gedoseerde bloemlezing veel kopers zou vinden? Erg opvallend is evenwel dat de 'kwaliteitskrant' enkel de CVP onder Descherps spitsroeden laat lopen. Rekening houdend met de toenmalige allergie van de SP voor de nationalisten van de Volksunie, moeten er in de stukjes van de toenmalige socialist Bracke, nog veel meer pittige verwijzingen naar bekende Volksuniehelden te vinden zijn.

Van hen behoren er ongetwijfeld nu nog heel wat tot de huidige politieke vrienden van Siegfried Bracke alias Valère Descherp. De Wever op de nieuwsjaarsreceptie van NVA, met die ondertussen overbekende mix van bravoure, provocatie, dreiging én verongelijktheid, slachtoffersyndroom, calimerocomplex: Ik vind het heel merkwaardig dat bij deze kloeke beslissing van de Raad van Bestuur niet meer vragen gesteld worden.

Want wat wordt die nonnen nu verweten? Dat ze 10 à 20 jaar geleden weliswaar maatregelen namen tegen een van pedofilie verdachte bezoekende pater maar niet naar het gerecht stapten. Tussen haakjes, dat was, zo blijkt duidelijker en duidelijker, in het verleden de gangbare praktijk in alle instellingen, of er nu geestelijken bij betrokken waren of niet.

En ook het gerecht was niet erg happig om de misbruiken resoluut aan te pakken. Maar er wringt nog wat anders. Ook de toenmalige Raad van Bestuur was op de hoogte gebracht. En het kan niet anders of ook personeelsleden wisten een en ander. Het zou interessant  zijn de samenstelling van de Raad van Bestuur van toen eens te vergelijken met die van nu.

Zitten er nog bestuursleden in de huidige Raad van Bestuur? Waarom worden ook die niet aangepakt? En waarom wordt niet onderzocht welke personeelsleden weet hadden van misbruik en nagelaten hebben klacht in te dienen bij het gerecht?

Een aantal begeleiders bv. Zij konden naar het gerecht stappen, als bleek dat de directie dat niet deed. Ze hebben het niet gedaan. Wat deze vzw doet, kan ik niet anders interpreteren dan een discriminerende afrekening met, in de huidige sfeer, de zwaksten in heel het verhaal en dat zijn die nonnen.

Dat de vzw door deze afzetting zich boven alle verdenkingen wil stellen, zoals ze zelf beweert, en dat doet door, hoe dan ook, verdenkingen op twee nonnen te laden, en al de anderen die 'wisten' met rust te laten, is een misselijk makend staaltje van hypocrisie. Enkele dagen later stelde hij die uitspraak lichtjes bij. Nu is in 'Humo' te lezen dat Siegfried Bracke niet eventjes, maar ongeveer veertien 14 jaar, van tot medio ,  een trouw partijlid van de Vlaamse socialistische partij geweest is.

Hij schreef zelfs columns voor het partijblad van de SP. Van tot was hij ook lid van de socialistische vakbond, het ABVV.

Er is natuurlijk niks mis mee dat iemand lid is van een vakbond of overstapt van de ene democratische politieke partij naar een andere. Maar waarom die man daar zo over liegt, is een raadsel. Is het omdat Bracke nu een vooraanstaande rol speelt in NVA, een Vlaams-nationalistische partij die het, om het zacht uit te drukken, niet zo begrepen heeft op het socialisme en op SPA? Bovendien ontketende NVA recent al zijn duivels tegen de vakbonden toen die de verregaande splitsingseisen van de sociale zekerheid door de NVA, verwierpen.

Hoe dan ook, het vertrouwen in de politicus Bracke zal er alleszins niet door stijgen. Op 29 december werden wereldwijd en ook in België talloze mensen door elkaar geschud door alweer een pijnlijk nieuwsbericht. Het persagentschap Belga kondigde aan: De Braziliaanse bevrijdingstheologe Ivone Gebara , doctor in de theologie aan de KULeuven, voorheen jarenlang medewerkster van don Helder Camara en docente aan het Theologisch Instituut van Recife, totdat deze opleiding door het Vaticaan in werd gesloten, publiceerde op 2 januari xml: Wie zonder zonde is werpe de eerste steen ….

Veel kranten uit het noorden en het zuiden van het land, en ook de internationale media, zonder nog te spreken over de niet te tellen berichten via elektronische post aan het begin van het nieuwe jaar, hadden het op 29 en 30 december enkel over het nieuwsfeit dat de jarige bekende Belgische socioloog en theoloog   François Houtart een jongen van acht jaar seksueel misbruikt zou hebben.

De media zeggen niet in welk jaar dit gebeurde en geven evenmin duidelijke informatie over wat er juist gebeurd zou zijn. Ze vermelden alleen dat het kind in kwestie een zoon is van een nicht van Houtart. En dat zijn zus de feiten aan het licht bracht toen de naam van Houtart circuleerde om voorgedragen te worden als kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede. Ik wil hier niet ingaan op de eigenlijke problematiek betreffende pedofilie noch over die van andere seksuele delinquentie.

Wat mij vooral treft en bezig houdt is het feit dat veel bekenden en vrienden van Houtart in Brazilië verklaren geschokt te zijn door deze onthullingen. Ik neem hier niet de verdediging van de gewaardeerde professor François Houtart op mij, een geleerde waarvan ik overigens heel goed de opstelling, de standpunten en keuzes ken ter ondersteuning van verschillende bevolkingsgroepen en naties in de wereld.

Wat me evenwel onthutst is onze telkens terug opduikende hypocriete verontwaardiging en ons miskennen van de mogelijkheid dat een mens kan falen, niet in het minst wanneer het iemand uit de religieuze wereld of iemand met een internationale bekendheid betreft. Ik herinner me nog levendig hoe enkele jaren geleden de Opperrabbijn van Brazilië, Henri Stobel, stropdassen gestolen had in een Noord-Amerikaanse luchthaven.

En hoe hij omwille van dit voorval door de pers en door tal van mensen aan het kruis geslagen werd. Alsof dergelijke inderdaad onbegrijpelijke, incoherente, onverwachte en ongetwijfeld foute gedraging heel zijn menselijke geschiedenis zou banaliseren en veroordelen. Alsof deze diefstal nu opeens zijn hele strijd voor de waardigheid van velen, vooral ten tijde van de militaire dictatuur in Brazilië, een lang en mooi verhaal van solidariteit en inzet van tafel zou vegen.

Precies om die reden misschien belonen we hen ook op tal van domeinen met de Nobelprijs, maar meteen veroordelen we hen wanneer iets ontdekt wordt wat een smet betekent op het volmaakte beeld dat we ondertussen zelf van hen gemaakt hebben. Nochtans zijn we maar mensen. We maken allen uitschuivers, we vallen, we botsen, we veroorzaken in ons leven op zoveel vlakken aanrijdingen en worden aangereden. Wij levende menselijke wezens, wij zijn geneigd het goed van een ander te bezitten, het lichaam van een ander te begeren, zelfs het lichaam van een kind.

En soms worden we gedomineerd door onze zwakheid, soms geven we voorrang aan de roep en de aandrang van ons eigen lichaam. Maar in feite zijn we noch puur, noch volmaakt. We zijn allen in staat om in de fout te gaan, omdat we inderdaad allen zondaars zijn.

Allen zijn we in staat om op een of andere manier anderen leven te ontnemen of het te kleineren. Het volstaat om onderweg slechts één ogenblik het evenwicht te verliezen…   Het volstaat om even de normale gematigdheid te laten varen…   Het volstaat de kracht van onze hormonen uit het oog te verliezen… Het is voldoende dat de hartstocht een moment sterker is dan onze controle erop… Het is voldoende dat de verleiding van het verlangen me dronken maakt… En in één oogwenk wordt alles anders!

Nogmaals, ook voor ieder van ons geldt het woord: Niettemin hebben we allemaal de mogelijkheid om te ondersteunen hen die op hun levensweg gestruikeld of gevallen zijn, om levensvatbare alternatieven te bedenken voor de wereld der armen, om internationale sociale Forums te bedenken die oplossingen zoeken om een beter leven voor velen mogelijk te maken… Wij zijn dit eigenaardig mengsel van grootheid en van miserie.

Ik wil zeker onze menselijke grenzen en beperktheden niet goedpraten, ga niet op zoek naar verontschuldigingen voor de talloze keren dat we vallen of in de fout gaan de een tegenover de ander.

Ik wil enkel onze aandacht trekken op onszelf, op de hypocrisie die ons ertoe brengt te denken dat we zelf zonder zonde zijn. Misschien zijn we inderdaad vrij van deze of gene zonde of misstap van mijn broeder of mijn zuster. Maar van mijn zonde, de misstap die de mijne is, ben ik geenszins vrij. Mijn zonde, beleden of niet beleden, ontdekt of nog verborgen leidt immers haar leven verder in mij. Onze hypocrisie is zover gekomen dat we op basis van een zware of geringere misstap van een jarige de waarde van zijn leven en van zijn inzet ten dienste van de mensheid dreigen opzij te schuiven; terwijl hij wellicht zelf reeds zwaar heeft geleden onder een zonde die hij voor zichzelf erkend heeft.

Wat willen we eigenlijk nog meer? Precies daarom sta ik verbijsterd omwille van ons niet-weten, de hypocrisie die ons in staat stelt stenen te gooien, maar tegelijk onbekwaam maakt om barmhartigheid en vergeving een plaats te geven in ons leven. Niettemin blijf ik me vasthouden aan de hoop op onze dagelijkse bekering.

Het is toch wel een uiterst merkwaardige opvatting over 'onderhandelen' binnen ons democratische politieke systeem, wanneer je als politieke partij zegt: Bij de christendemocraten zijn er gelukkig nog enkele politici te vinden die het ondemocratische en gevaarlijke ook voor de partij zelf van dergelijk puberaal opbod inzien.

Torfs en Eyskens zetten de toon en Beke nuanceerde wat later zijn uitspraken van gisteren. De NVA beperkte zich gisteren tot een persbericht en maakt zich tot nu toe onzichtbaar behalve in een tv-quiz. Misschien is het moment aangebroken dat de koning Beke en Dewever het veld instuurt.

Dan kunnen deze heren hun talenten eens volop in de schijnwerpers plaatsen. Gekraak van stappen in sneeuw, vrolijk gebabbel. Een ree vlucht het struweel in. Voor alle lezers een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar! Meester Van Steenbrugge, u weet wel, de lijzig sprekende advocaat met de bestudeerd wilde haarbos, wil de paus dagvaarden.

Want zegt Van Steenbrugge: Dus is de foutaansprakelijkheid zo groot als een huis. Heeft de Heilige Stoel directieven gegeven 'om het stilzwijgen te organiseren'? En is de foutaansprakelijkheid zo groot als een huis? U hebt zich ongetwijfeld, samen met een legertje medewerkers, al maanden verdiept in de studie van die zaken, om zoveel zekerheden te etaleren. U bent kunnen doordringen tot de hoogste Vaticaanse kringen, mr.

Misschien hebt u de paus himself wel op de rooster gelegd? U bent een kei, mr. Bovendien in twee zinnetjes het proces maken en de schuld vastleggen, je moet het maar kunnen. Maar nu even serieus, Van Steenbrugge. U devalueert het gild der advocaten. U maakt uw confraters te schande.

Is er geen gildeorde die u tot de orde kan roepen. Want u hebt nog helemaal geen grond waarop een dagvaarding kan steunen, u kletst wat dat betreft uit uw nek. En u weet, tenzij u oliedom bent, dat het dagvaarden van een staatshoofd zomaar formeel niet kan. En dat, in de dwaze veronderstelling dat het zou kunnen, dergelijke dagvaarding volkomen zinloos zou zijn. Waarom maakt u uw voornemen dan wereldkundig?

Ze doet u de trappers verliezen, mr. In combinatie met uw viscerale afkeer voor kerk en hiërarchie, tast ze uw beoordelingsvermogen aan. Uw geloofwaardigheid als advocaat bent u nu zeker kwijt. En als uw compagnon, mr. Mussche gehoopt had samen met u in het valse licht van deze schijnwerpers te staan 'een dagvaarding van de paus, nou zeg' , dan is ze er aan voor de moeite.

Ze komt in het stuk amper voor. Er waren nogal wat fans van jou in de Zuidelijke Nederlanden, daarvan ben ik overtuigd. Omwille van je maatschappijvisie, jazeker. Maar op velen oefende je verschijning een sterke aantrekkingskracht uit. Op en top vrouw, een knappe vrouw, een welbespraakte dame, een sterke politica. Iemand die er echt stond in het Nederlandse parlement, die in het debat voor niemand moest onderdoen.

En dan de naam 'Femke'! Hij deed ons Vlamingen dromen van weidse Friese landschappen, van heroïsche Elfstedentochten met blozende Femkes langs de route die de rijders voorzagen van gloeiend hete chocolademelk.

Wat jij zei, Femke, dat sneed hout. En je deed dat in een sierlijk en trefzeker Nederlands. Maar aan de kleur van je stem, aan je intonatie en uitspraak, was het toch wennen. Aanvankelijk kwam die stem nogal geaffecteerd, bekakt over. Je wekte de indruk dat je tijdens je parlementaire tussenkomsten de hele tijd een Haagse gehaktbal in je mond had.

Maar gaandeweg werd ook je spraak een charmant onderdeel van heel je persoonlijkheid, een spraak was het waarin de mengeling van voornaamheid en sensualiteit, de aandacht van velen boeide.

Wat een verlies voor het Nederlandse politieke theater. Femke, jij  was bijna de enige die heel duidelijk Wilders niet lustte of preciezer: Misschien krijgt die fanatieke, oorlogszuchtige barbaar nu nog minder weerwerk.

Het ga je goed Femke. Ook Vlaanderen althans een deeltje ervan zal je missen. Maar wat dan volgt is minder fraai. Zeker voor een 'kwaliteitskrant'. Er volgt namelijk een uiterst merkwaardige weergave van de resultaten van de opiniepeiling.

Terwijl voor de PS het behaalde procent nu, vergeleken wordt met de peiling van september, worden de peilingresultaten van de Vlaamse partijen uitsluitend vergeleken met de verkiezingsuitslag van juni. Voor de Vlaamse partijen is de voorstelling nog tendentieuzer.

Als je de peilinguitslagen van nu vergelijkt met september, dan is de grootste verliezer de N-VA en de grootste winnaar de SPA. Het gaat natuurlijk om kleine verschuivingen en het zijn maar peilingen. Maar hoe dan ook: De gedroomde aanleiding voor Lesaffer om zijn anticlericale duivels te ontbinden, is de uitspraak van de Gentse bisschop voor de parlementaire onderzoekscommissie dat hij enkele dossiers omtrent misbruikzaken uit een ver verleden nog niet aan het gerecht heeft overgemaakt.

Mijn titel 'Lesaffer schrijft er maar op los', klinkt al even ongenuanceerd als de titel van Pieters artikel. Toch gebruik ik de zin. Want wat doet Lesaffer? Het overgrote deel van zijn stuk bestaat uit een opgediept dossier over ene Luc Pirrong, duidelijk een totaal afgehandelde en uitgeprocedeerde zaak, om op basis daarvan te concluderen en te oordelen dat Van Looy niks inzit met de slachtoffers en niet te vertrouwen is. Toch wel een vergaande en onbewezen gevolgtrekking.

Wil Lesaffer bovendien eens duidelijk maken wat hij in dergelijke 'oude' gevallen als maatregelen eist? En zijn verjaringstermijnen niet bij wet geregeld?

Dan kan iedereen, ook bisschop Van Looy, nagaan of een zaak verjaard is of niet. En vanwaar komt ineens dat absolute geloof van de parlementaire commissie en van de media in het gerecht?

Al veel ondervonden van de ijver van justitie in het onderzoeken en berechten van seksuele misdrijven? Het overgrote deel van de aanklachten is verzameld na de bekentenis zonder enige verdienste van het gerecht van Van Gheluwe en via kerkelijke instanties. De uithaal van Lesaffer en co. Wat vrij veel journalisten de kerkelijke gezagdragers verwijten, nl. Dat verkoopt al vlug niet meer zo lekker. Na het interview in Der Spiegel wordt de dubbele agenda van deze grotendeels door de media gemaakte politicus,  nu wel pijnlijk duidelijk.

In eigen land onderhandelt deze man al een half jaar met de Walen en in het bijzonder met de PS, laat zichzelf door de koning aanstellen tot informateur of wat was zijn functie ook al weer? In een internationaal gerenommeerd tijdschrift, geeft hij de Walen en in het bijzonder de PS, de schuld van alles, degradeert hij de koning tot het knechtje van Wallonië en profeteert hij dat België zal 'verdampfen'. Hij verklaart ons land tot 'zieke man van Europa', wat hem als historicus het schaamrood op de wangen zou moeten jagen.

Vrees voor stemmenverlies bij deelname aan een federale regering. Het interview met kardinaal Danneels in het tv-program 'God en klein Pierke', is voor journalist Eeckhaut in De Standaard, de gedroomde gelegenheid om weer eens tekeer te gaan tegen de kardinaal. Kardinaal Danneels verdedigt zich tegen het verwijt dat hij in het stiekem opgenomen gesprek met het slachtoffer van bisschop Van Gheluwe, helemaal geen empathie getoond zou hebben.

Hij zegt dat de geschreven weergave van het gesprek niet uitdrukt wat er in feite gebeurd is. Het timbre van zijn stem, zijn lichaamstaal, het grotere kader: Journalist Eeckhaut heeft de tapes beluisterd en, schrijft hij, het is allemaal nog erger voor de kardinaal dan de geschreven versie, precies alsof de journalist de opname voor de eerste keer hoort.

En waarom is het  nog erger? Het timbre geeft volgens Eeckhaut aan dat Danneels niets inzit met het slachtoffer. Want deze journalist baseert zich op slechts 1 van de 3 elementen die Danneels aanhaalt, nl. Hij verliest daarbij ook nog uit het oog dat het timbre op band nog erg kan verschillen van het timbre in een live-gesprek. Om dan te concluderen dat de geluidsopname nog veel pijnlijker is dan de uitgeschreven versie, is wel erg kort door de bocht.

Daaraan dan nog karakteriële en morele beoordelingen kilte, desinteresse, afstandelijkheid Overigens blijf ik de vraag herhalen: Maak me niet wijs dat ze niet wisten dat er seksueel misbruik was in kerkelijke en andere kringen. Enkele decennia geleden bestond er ook al onderzoeksjournalistiek.

Maar de gazetten, ook De Standaard, zwegen. De voortdurende aanvallen op kardinaal Danneels, die allerlei beschuldigingen naar zijn hoofd krijgt geslingerd en op wie gepoogd wordt een karaktermoord te plegen, zijn dan ook een verwerpelijke uiting van selectieve, hypocriete verontwaardiging. Zou het niet goed zijn dat de media het belang van afgeluisterde gsm-gesprekken en foutief geadresseerde mails niet zo sterk uitvergroten en wat meer relativeren?

Want iedereen weet, ook de politici die nu moord en brand schreeuwen over geschonden vertrouwen, dat voortdurend binnen de partijen technische, politieke en persoonlijke kritiek op politieke tegenstanders en ook medestanders en hun visies, geventileerd wordt. Of zijn er nog mensen die denken dat bv.

De Wever of Di Rupo zich daarmee niet inlaat? Dan is het ook hypocriet in hoofde van de politici en de partijen, van dergelijke lekken het al dan niet slagen van onderhandelingen te laten afhangen. En ook de media demonstreren een niet geringe vorm van schijnheiligheid.

Want zij zijn erg happig op lekken, op afluisterpraktijken. Maar wat doen ze met de 'info' die ze, op welke manier ook,  in handen hebben gekregen? Het belang ervan wordt opgeblazen en er wordt een moreel en politiek oordeel aan vastgeknoopt. De 1ste Slimste Mens van dit seizoen: Een 'jury' die er helemaal niet toe deed. Geen greintje flitsende humor. Een balende, afwezige Torfs die afging als een gieter en duidelijk niet in zijn gewone doen was. Zijn poging om 'geestig' te zijn door het etiket 'chocoladehoer' op het vrouwelijke 'jurylid' te plakken, was bovendien van een extreem wansmakelijk allooi.

De vijf regeringen van dit land en de bijna ontelbare ministers en staatssecretarissen knoeien er in de asiel- en opvangproblematiek naar hartenlust op los. Ze slagen ze er niet in de zaken technisch en organisatorisch efficiënt aan te pakken. Een van de welstellendste landen ter wereld laat honderden mensen, onder wie veel kinderen, in de bijtende vrieskou op straat overnachten.

Het wordt nog erger wanneer ministers of staatssecretarissen de verantwoordelijkheid naar anderen doorschuiven. Stuitend onbarmhartig, bijna hallucinant, was de opstelling van de minister van defensie. Macho De Crem pochte ermee dat hij opvangplaatsen voorzien had in kazernes. De meeste evenwel ver van de steden gelegen. Er was dus een vervoersprobleem. Maar daarvoor wilde Defensie per se niet zorgen. Voor Defensie is dat vervoer natuurlijk een fluitje van een cent.

Maar De Crem wil niet want dat vervoer is voor andere instanties, aldus stoere Pieter. Deze man, een christendemocraat notabene, spendeert met hartstocht miljoenen euro's om de VS ter wille te zijn in bv. Afghanistan, maar weigert mensen in verschrikkelijke nood, naar een veilig en minder koud onderkomen te vervoeren. Er is een chronologische voorstelling met uitvergrote foto's van de evolutie van het Retiese landschap sinds Ook de uitvergrote foto's die de leerlingen van de Retiese basisscholen binnenbrachten en foto's genomen tijdens de ballonvaart boven Retie, een ander onderdeel van het erfgoedproject, worden getoond.

Ook een aantal historische kaarten van Retie, de oudste uit de 18de eeuw, alle op groot formaat, ontbreken niet. Er zijn diaprojecties te zien en de natuurverenigingen Den Bunt en Natuurpunt, presenteren een impressie van de traditionele Kempense landschapselementen. De sfeervolle aquarellen en de begeleidende haiku's, die Willy Thys voor het boek 'Retie, veranderend landschap' maakte, zijn eveneens te bewonderen.

Deze tentoonstelling biedt de bezoeker bovendien een laatste kans om park en kasteel nog eens te bezoeken. Na deze expositie gaat het domein onherroepelijk dicht voor het grote publiek. Openingsuren tentoonstelling in Kasteel du Four enkel bereikbaar via de Kasteelstraat: Hè,hè, twee van de bekendste misbruik-BV's zitten mekaar flink in de haren. Enerzijds de geëngageerde, getormenteerde, stroeve Devillé. Anderzijds de vlinderende, laconieke, badinerende Torfs.

Devillé probeert in zijn repliek op wat Torfs schreef over zijn getuigenis voor de parlementaire misbruikcommissie, ook wel wat venijn te spuwen maar het gaat hem niet echt af. Het wereldje van de columnisten,en zeker dat van Torfs, is Devillé vreemd. En inhoudelijk is het stuk een rommeltje waarin moeilijk een lijn en een thema te vinden zijn.

Torfs doet zich voor als de man van de wereld, die met zwier overal even zijn neus insteekt maar er zich wel voor hoedt in de krabbenmand, de slangenkuil, de leeuwenkooi terecht te komen.

Veel liever ziet hij als taal seigneur vanop zijn intellectuele Olympus neer op al het kerkgewriemel, het misbruikgedoe. Contradicties, feitelijke onjuistheden, kramikkige logica en chronologie Als het maar lekker leest.

We beleven boeiende tijden! In de zomer van maakte Retienaar   Jan Van Mechelen een ongewone voettocht over de in geëxplodeerde Eyjafjallajökull-vulkaan. Van de aswolk die daar het gevolg van was zal nog lang gesproken worden en hebben heel wat reizigers hinder gehad.

Op hun tocht maken zes kameraden kennis met het water, ijs en vuur van dit ruige maar eenvoudig mooie eiland. Nergens kan men de stilte zo horen, nergens is de lucht zo zuiver en de natuur zo ongerept. Maar IJsland is ook de plek waar de aarde nog iedere dag opnieuw geboren wordt en de geologische en vooral de vulkanologische aspecten van IJsland vormen een leerrijke aanvulling op het eigenlijke reisverhaal.

Hierover heeft hij voor het Davidsfonds van Retie al twee lezingen gegeven, nl. Het heeft vorige week vanaf donderdag onophoudelijk geregend. En de bodem was door de natte septembermaand grotendeels verzadigd. Maar die klimatologische omstandigheden zijn toch geen exclusieve verklaring voor het feit dat vier dagen regen volstaan om een groot deel van Vlaanderen te doen onderlopen. De vergelijking met Nederland is verhelderend.

Heeft het in Nederland de voorbije week minder geregend dan in Vlaanderen? Ligt Nederland voor het grootste deel niet onder het zeeniveau en is het niet bekend om zijn talloze rivieren en beken? Zijn er vorige week in Nederland overstromingen zo omvangrijk als in Vlaanderen geweest? Dus kan je alleen maar concluderen dat Vlaanderen tekortschiet en vergeleken met Nederland ver achterophinkt met infrastructurele en bestuursmaatregelen om overstromingen tegen te gaan of ze 'in goede banen' te leiden.

Onze belabberde, vaak beschamende ruimtelijke wan ordening en stedenbouwkundige chaos spelen in wat vorige week gebeurd is, een nefaste rol. Een groot deel van de Vlaamse grond is volgegoten met beton of asfalt, de rivieren zijn gekanaliseerd. Duizenden huizen zijn gebouwd in of vlakbij de winterbedding van rivieren.

En wat het nog erger en eigenlijk crimineel maakt: Het is 16 september en vandaag staan er heel wat kilometers stevig stappen langs de Bretoense kust op het program: Het vergt veel inspanning maar de tocht is echt de moeite.

Boven de grillige, steile rotsoever, reiken de zachte hellingen uit. Daarlangs slingert zich het GR-wandelpad. Soms sterk bergop, dan weer steil bergaf. Maar steeds het zicht op de zee die tegen de rotswand beukt. De toegang tot de Pointe du Raz is ook geschikt gemaakt voor het massatoerisme. Op een van de verst uitstekende westelijke kapen van Frankrijk, is het een drukte van belang.

We trekken verder naar de Pointe du Van, een klip in de zee van Finistère, langs de brede Baie des Trépassés. Vermoeiend maar lekker uitgewaaid. En wat een natuurpracht en -kracht! Die groteske, intellectueel ondermaatse, volkomen van de pot gerukte zin, stelt ook De Standaard als krant in een bijzonder slecht daglicht. Want als 'commentaar' wordt in dit artikel de redactionele lijn, door de hoofdredacteur himself, verwoord. Mochten alle abonnees die onderhand hun buik vol hebben van wat De Standaard onder 'kwaliteit' verstaat, andere kwaliteitsstandaarden opzoeken, dan zou ik die daling van de oplage zonder problemen een vorm van 'justice immanente' noemen.

Zou Vandermeersch zich tot dergelijke enormiteit hebben laten verleiden? In haar fanatieke anti-Léonardisme bezondigt de zelfverklaarde kwaliteitskrant zich meer en meer aan wishful thinking, indoctrinatie, pretentie  en slordige journalistiek. Het laatste scherpe voorbeeld is de editie van vandaag. De hele frontpagina wordt gebruikt om twee zinnen af te drukken waarvan de inhoud onbewezen of onjuist is en in hoge mate tendentieus.

Neem nu de zin 'Katholiek Vlaanderen versus Léonard'. Waar haalt De Standaard de bewijzen en het recht vandaan, om veralgemenend in naam van 'Katholiek Vlaanderen' te spreken? Uitermate pretentieus en arrogant. Overigens blijkt uit de reacties van lezers op de internetfora niet in het minst op dat van De Standaard , dat de meningen over Léonard uiterst verdeeld zijn.

Die kop verwijst dan naar de zgn. Acht personen geven antwoord op zeven vragen. De helft antwoordt als individu. Dat groepje moet dus volgens de krant 'Katholiek Vlaanderen' voorstellen. Zeven van de acht vragen zijn geen geloofsvragen.

Alleen de laatste 'Gelooft u in leven na de dood? De andere hebben betrekking op de ethische hot items. De Standaard doet aan op niets steunende veralgemening en verwart ethiek met geloof. Ofwel weet de krant niet beter en dan verdient ze geen kwaliteitslabel. Ofwel zijn het bewust gebruikte elementen in haar anti-Léonardkruistocht.

Ook dat staat haaks op kwaliteit en roept bovendien misprijzen op. Hoe dan ook, van een genuanceerde en onbevooroordeelde benadering van de standpunten van de aartsbisschop en van de persoon Léonard is al lang geen sprake meer.

Rik Torfs is een bezig mannetje, een taaie Kempense rakker. Maar trop is te veel…. Want zeg nu zelf: Toch niet vol te houden! Zeker niet denken dat Rik al die lucratieve jobs en functies niet serieus neemt. Als goede christen kent hij natuurlijk zijn plichten van staat op zijn duimpje en het fameuze christelijk geweten prest hem ze te vervullen.

Neem nu het eerbiedwaardige mandaat dat hem door het volk en de partij werd toevertrouwd: Daar komt heel wat gezwoeg bij kijken. En het herdenken, het heruitvinden van de christendemocratie! Onvoorstelbaar studielabeur is dat.

Hoogleraar zijn is toch ook niet van de poes. Als wetenschapper heb je het ook niet onder de markt. Wil je in Leuven en de rest van de wereld blijven meetellen als kerkjurist, dan moet je presteren, publiceren, de wereld kond doen van je nieuwe inzichten, invalshoeken, vondsten.

De jaloezie van vakgenoten pareren of jezelf wapenen tegen die destructieve en onchristelijke hartstocht. Dan geeft het BV-schap wellicht nog enige troost en ontspanning.

Allemaal wel tegen op zijn minst interessante gages. Je wordt er op den duur doodmoe van. Dat alles is nog niet het einde. Rik toont geregeld zijn schrijftalent in opiniestukken en columns.

Ook die activiteit gaat niet als een fluitje van een cent. Serieuze research moet daar toch aan voorafgaan.

En tijd om een stukje te schrijven heb je sowieso nodig. Waar haalt deze aimabele Kempenaar de tijd, hoor ik de lezer vragen. Ik weet het niet. Zou Rik het weten? Waarom hij het doet, kan ik begrijpen als ik de Bijbel induik. Staat er niet ergens geschreven dat je je talenten ten volle moet ontplooien, niks onder de korenmaat stoppen? En de laatste weken heeft Rik nog een bijkomende last op zijn tengere schouders geladen: Die vervloekte roomse dictator, die zijn mond niet kan houden, deze leerling van de Duitse rottweiler die het tot paus gebracht heeft,   moet uit zijn zetel gelicht worden.

Een zware taak voorwaar. Maar Rik wanhoopt niet. Verheugd constateert hij, dat Léonard alleen staat. Ook aan die absolute uitspraak is natuurlijk uitgebreid en nauwkeurig wetenschappelijk onderzoek voorafgegaan. Een wetenschapper van niveau kan het zich niet permitteren zo maar gratuite beweringen rond te strooien. Maar Rik houdt het dus vol.

Toch wel een werkkracht en een bijna goddelijke omnipresentie om je Kempense klak voor af te doen. Foto met achterachterkleinkind Tien minuten, vader, voordat de blokkade in je halsslagader de hersenravage aanricht: Enkele dagen geleden publiceerde Bert Anciaux in De Standaard een uitgebreid artikel over de asielzoekers.

Hij benaderde de problematiek vanuit de morele hoek: En tegelijk drukte hij de onmacht uit om al deze mensen op een efficiënte manier in ons rijke land op te vangen.

Deze diepmenselijke reflectie werkte op de meeste lezers echt als een rode lap op een stier. Op een onvoorstelbaar grove en agressieve manier werd op de mens Anciaux ingehakt, aandacht voor de asielzoekers was er niet, tenzij negatief en vernederend. Nochtans verwoordt Anciaux problemen en vragen in verband met de asielproblematiek, die bij zeer vele humanisten en christenen leven. Anciaux is zich scherp bewust van de gespletenheid en de onmacht die degenen individu's, groepen, religies, politici;..

Dat op dergelijke vernederende, ridiculiserende, laag-bij-de-grondse manier, de mens Anciaux wordt aangevallen, is wellicht te verklaren doordat er aan het geweten geappelleerd wordt. Wij willen niet geconfronteerd worden met de miserie van anderen. Overigens is het hun eigen schuld, denken we graag.

En zo ontstaat een steeds maar hardere opstelling ten overstaan van 'vreemdelingen'. Maar ook zij die de ethiek erbij brengen, moeten eraan geloven zoals uit de reacties op het artikel van Anciaux blijkt. Een bloemlezing uit de scheldwoorden aan het adres van Anciaux, die lezers van De Standaard, nota bene een zelfverklaarde kwaliteitskrant, in hun onlinebrieven gebruiken, moge duidelijk maken met welke primitieve, destructieve haatgevoelens op een genuanceerd pleidooi voor een menselijke aanpak van asielzoekers  gereageerd wordt: Het zegt veel over het humane en culturele niveau van onze samenleving.

De Wever meet zich vaker en vaker een martelaarsrol aan én vertoont meer en meer symptomen van de Nieuwe Vlaamse Arrogantie. Niet alleen de Franstaligen zijn tegen hem. Ook Vlamingen hebben het op hem gemunt. En zeker het linkse zootje.

Hoe durven ze mijn cijfertjes in twijfel trekken? Hoe wagen ze het kritiek te hebben op mijn teksten! Ik, mijn partij hebben het toch bij het rechte eind. Wij zijn bovendien recht voor de raap en eerlijk als goud, ab reverentia vero. Hoe duidelijk zijn we niet dag na dag over ons politieke einddoel?

Bartholomeus locutus est, causa finita! Al de andere politici vertonen een ontstellend gebrek aan intellectuele eerlijkheid. Zij kwetsen en vernederen mij door niet direct te accepteren wat ik probeer op te leggen. Als dat nog lang duurt, doe ik niet meer mee, acta est fabula. Anders wordt op u helemaal toepasselijk wat Seneca ooit schreef: De mediareacties op de bedenkingen van aartsbisschop Léonard omtrent aids, tonen nog maar eens aan tot welk bedroevend laag niveau de Vlaamse media en in het bijzonder de kranten, gezakt zijn.

En je hoeft het met Léonard niet altijd eens te zijn om   tot die conclusie te komen. Ook de berichtgeving en commentaar van de zelfverklaarde kwaliteitskranten De Standaard en De Morgen worden gekenmerkt door eenzijdigheid, vooringenomenheid, sektarisme, kwaadwilligheid, geraaskal.

Een aantal journalisten is ofwel echt analfabeet, ofwel te lui om zich te informeren, ofwel alleen maar in staat te lezen wat hij of zij wenst te lezen. Vanaf het begin van de commotie was het duidelijk dat niemand van de opiniemakers zich de moeite getroost had de hele context van Léonards bedenkingen te lezen.

Ook na de verduidelijking door de aartsbisschop, blijven ze hem onjuist en onvolledig citeren. Léonard stelt scherp dat ons gedrag gevolgen heeft. Dat is een waarheid als een koe. Dat geldt voor het milieu, voor onze drink- en eetgewoonten, ons rijgedrag, enz. Geen enkele journalist zal dat in twijfel trekken. Gaat dat ook niet op voor onze seksuele gewoonten?

Wetenschappelijk onderzoek heeft een en ander al ten overvloede aangetoond. Vandaar de pleidooien, al jarenlang, o. Door de manier evenwel, waarop de media nu de aartsbisschop aanpakken, lijkt het alsof zij ineens de pleitbezorgers geworden zijn van onveilige, promiscue seks.

Onder een erg tendentieuze titel schrijft professor Rik Torfs in De Standaard een bliksemsnelle commentaar op de snelle afkeurende reactie van het Vaticaan op de toekenning van de Nobelprijs geneeskunde. Wat men ook moge denken over in-vitrofertilisatie, van een professor mag verwacht worden dat hij de dingen niet op een hoopje gooit, ook niet 'in tijden van seksueel misbruik'.

Het lijkt me inderdaad niet correct dat Torfs in het Roomse standpunt omtrent in-vitrofertilisatie, het bewijs ziet dat 'seks en Rome geen vanzelfsprekend huwelijk' is. De columnist is die mening dus wel toegedaan en schrijft vooral over de volgens hem oerconservatieve Vaticaanse opvattingen over seksualiteit en amper over de problematiek van de in-vitrofertilisatie.

Een erg vreemde kronkel in Torfs' redenering is dat hij de fundamentele vragen die Rome heeft bij de in-vitrofertilisatietechniek erkent als 'reële vragen', nl. Wat ik dan verwacht van een opiniemaker als Torfs, is dat hij zijn licht eens laat schijnen over die 'reële' vragen. Is er een ethisch verantwoorde behandeling van 'ongebruikte embryo's' mogelijk? Hoe kan de vermarkting van de menselijke reproductie tegengegaan worden?

Of is dat allemaal niet nodig? Torfs geeft evenwel geen antwoord. Hij laat de lezer op zijn honger. Maar wel alle heil verwachten van 'een openbaar verdict van een strafrechter Positief is dat Huyse het ook even heeft over andere plaatsen van misbruik en hij geeft een aantal voorbeelden: Als zichzelf respecterend socioloog kon hij ook moeilijk anders.

Hoewel het me verwondert dat hij niet de familie en de buurt in het rijtje opneemt. Maar hij zowel als de meeste andere columnisten en journalisten blijven bijna uitsluitend de Kerk én het seksuele kindermisbruik viseren. Het is een aandachtsvernauwing die m. Zeker sociologen als Huyse weten dat in familie en buurt en in de sectoren die hij opnoemt, misbruik voorkomt. Deze sectoren worden door de media grotendeels met rust gelaten. Waarom wordt er geen grote campagne gelanceerd om slachtoffers van misbruik binnen de familie, de eigen buurt, de sportclub, enz.

En seksueel misbruik is niet de enige afschuwelijke vorm van machtsmisbruik. Door de exclusieve toespitsing op seksualiteit, is er nog maar amper aandacht voor de slachtoffers van fysiek, psychisch, sociaal en economisch geweld.

Bovendien wordt de indruk gewekt dat er van misbruik, ook van seksueel misbruik, geen sprake meer is wanneer iemand meerderjarig is. Het omvangrijke leesboek, kijkboek en naslagwerk blz. Het wordt volledig in vierkleurendruk, op groot formaat en in harde kaft uitgegeven en is rijkelijk geïllustreerd met meer dan foto's en figuren, waaronder nooit eerder gepubliceerde historische kaarten en foto's.

Daarnaast hebben verscheidene Kempense fotografen schitterende natuurfoto's ter beschikking gesteld. De hoofdstukken worden bovendien voorafgegaan door prachtige landschapsaquarellen en haiku's van Willy Thys. Het boek is opgebouwd rond drie kernhoofdstukken: Elk hoofdstuk begint met de beschrijving van de belangrijke maatschappelijke tendensen in landbouw, infrastructuurwerken, woningbouw, nijverheid, toerisme en natuurbeheer die een invloed uitgeoefend hebben op het landschap.

Uiteraard komen alle Retiese natuurgebieden uitgebreid aan bod. Elk hoofdstuk eindigt met een viertuele wandeling door de gemeente vanaf het dorpsplein tot aan de grens met Geel. Sommige fenomenen krijgen extra aandacht in kaderteksten. Wie zeker wil zijn van een exemplaar van het boek Retie - Veranderend Landschap, tegen een gunstprijs dan nog, kan voorintekenen tot en met 30 september. Voorintekenaars worden met naam vermeld in het boek. Schrijf 30 euro per gewenst exemplaar over op rekening nr.

De publicatie van het boek gaat gepaard met een tentoonstelling in Kasteel du Four. Er werden namelijk zoveel figuren en foto's verzameld, zowel historisch materiaal als natuurfoto's, dat ze niet allemaal een plaats konden krijgen in het boek. Een selectie hiervan wordt tentoongesteld van zaterdag 4 tot en met dinsdag 7 december , telkens van 10 tot 12 uur en van 13 tot 17 uur.

Nadat kardinaal Danneels wekenlang spitsroeden moest lopen en de publieke opinie hem bijna als de 'echte' dader ging beschouwen, keert de aandacht van de media , na het mea culpa van de kardinaal, terug naar de pedofiele bisschop Vangheluwe.

Twee strafmaatregelen komen uit katholieke hoek sterk naar voren. Ze werden al verwoord door de hoofdredacteur van het katholieke opinieblad Tertio en door hoogleraar-senator-teeveester Torfs.

Vangheluwe moet 'ontwijd' worden. Van mensen als Vande Vyvere en Torfs mag je verwachten dat ze kennis van zaken hebben en correcte informatie geven. Welnu, de priesterwijding is een sacrament en kan volgens de katholieke leer nooit nietig worden, eens ze geldig is ontvangen. Een priester kan wel de clericale status verliezen en hem kunnen alle ambten verbonden aan het priesterschap ontnomen worden. Maar deze specialisten getroosten zich echt niet veel moeite om dat onderscheid voor het doorsneepubliek duidelijk te maken.

De eis om pedofiel Vangheluwe naar het buitenland te verbannen, klinkt sterker en sterker. Hoe men het draaie of kere, dit is gewoonweg onchristelijk. Van oudsher hebben abdijen mensen opgevangen. Zij werden en worden daarbij geïnspireerd door Christus. Het komt uitsluitend  de abdijgemeenschap toe te beslissen of Vangheluwe nog langer in de abdij kan verblijven of niet.

Waarom Vangheluwe, ook door katholieke instanties en opiniemakers, een onderkomen in een abdij 'van bij ons' ontzegd wordt, is me een raadsel. Tenzij hier speelt wat het grote verwijt naar Danneels toe was: Huilen Van de Vyvere, Torfs en tutti quanti mee met de wolven in het bos? Onze laatste vakantiedag aan de Oostzee hebben we voorbehouden voor een verkenning van Strahlsund, die andere Hanzestad van de Unesco-werelderfgoedlijst.

Strahlsund komt slordiger over dan Wismar. Er zijn nog veel gaten in het stadsweefsel. Talrijke gebouwen staan nog in de steigers. Maar er zijn enkele magnifieke sites. Het geheel van het stadhuis met de zeven torentjes en de Nikolaikirche aan de Alter Markt bijvoorbeeld. Of enkele vroegere kloostercomplexen met begijnhofachtige straatjes, pleintjes, doorsteekjes.

Doet denken aan het Deense Ribe. Meer dan de moeite waard. Zonder veel problemen voert onze chauffeur ons huiswaarts. Grootste deel van de week prachtig weer. Vergeleken met twintig jaar geleden, is er in materieel opzicht enorm veel ten goede veranderd. Het is duidelijk dat er gigantische financiële middelen naar de vroegere DDR zijn gevloeid.

Of de mensen ook gelukkiger zijn, is niet zo eenduidig te beantwoorden. Dat bleek althans uit enkele gesprekken met autochtonen. Het blijft prachtig weer en we bezoeken vandaag het grootste Duitse eiland: Een echt eiland is het eigenlijk niet meer: Vanuit Sassnitz maken we een boottocht naar de Königsstuhl, de hoogste blinkend witte krijtrots van de Oostzeekust.

Ook hij is niet onverdeeld positief over de Wiedervereinigung. Maar vrijheid van denken en handelen is veel waard. In de DDR-periode was zelfs reizen binnen het eigen communistische paradijs aan allerlei bureaucratische voorwaarden onderworpen. Binz is een chique, witte badplaats. Een lange pier, kraaknette stranden en wandelstraten. Vlak bij een schitterende baai, een wit zandstrand, begon Hitler nog voor de oorlog aan de bouw van een xml: Het was onderdak bij het begin van de oorlog.

En toen was het geld voor dat project op. Het gebouw bleef onafgewerkt staan. Langs die eindeloze façade kijken, beneemt je werkelijk de adem. In Göhren, op de oostelijke punt van het schiereiland Mönchgut, doen we nog een fikse wandeling , hoog boven het zuidstrand. We dalen naar het noordstrand af via een verboden trap, ontmoeten een barnsteenjutter en banen ons een weg door rottend zeewier en zand, terug naar Göhren.

Op weg naar de witte vergane glorie van Putbus, hebben we een hele tijd zicht op het historische smalspoor Göhren-Putbus. Natuurpunt slaagde erin heel wat hectaren te verwerven in 'Den Haring' , 'De Weense Putten' en 'De Koeibemdekens', een magnifiek Kempens natuurgebied  met een rijk verleden en een bijzondere aantrekkingskracht op de mens.

Een prachtig wandelpad werd met steun van de gemeente aangelegd in de rand van het gebied. Vlakbij de historische watermolen kunnen wandelaars nu genieten van het gevarieerde rivierlandschap met mysterieuze broekbossen, bloemrijke hooilanden en kletsnatte moerassen. Er staan volgende zondag nog een heleboel andere boeiende natuurhappenings op het program, gaande van kanotochten, kennismaking met de vistrap tot biologisch wateronderzoek.

In de watermolen is er een natuurhistorische tentoonstelling met foto's uit de jaren en van Henri Van Den Wildenbergh, een der vroegere eigenaars van het gebied. Een sterk vernieuwde, dynamische, netjes onderhouden stad.

De grootste Hanzestad van Mecklenburg-Vorpommern. We beklimmen de toren van de Petrikirche. De stadswallen zijn een uitgestrekt, prachtig park. In de bekendste winkelwandelstraat van Rostock, de Kröpelinerstrasse, heerst een gezellige drukte. Maar we passeren het stadsdeel Lütten Klein waar we twintig jaar geleden in een van de uitgeleefde Arbeiterwohnheime uit de jaren 50 logeerden.

Na vrij lang zoeken vinden we aan de Warnowallee ons logies van zo lang geleden. De euforie is groot. Aan de buitenkant zien de woonblokken er nog grotendeels hetzelfde uit. Maar binnen zijn ze helemaal gerenoveerd. Er zijn niet alleen flatjes maar ook kantoren. En dan naar de promenade, het strand en de vissershaven van Warnemünde. Het Neptunhotel torent nog altijd boven alles uit, de Theepot en de vuurtoren staan er nog, het is vrij druk op de promenade en het strand en bijna over de koppen lopen bij de vissershaven.

De typische strandkorven staan mooi in het gelid. Bewolkt maar het blijft droog. Wismar staat op het program. Wat een prachtige, met veel geld gerenoveerde, Hanzestad. Terecht staat ze op de werelderfgoedlijst van de Unesco. De gotische kerken in baksteen vallen op door het enorm hoge schip. Zeer mooi en apart is de oude zaalkerk met plafondschilderingen.

Bij de haven eten we een lekkere Italiaanse hap in Il Casale. Niet zo verzorgd en mooi als Wismar. De blikvanger is evenwel het imposante okergele kasteel. Het marmer en bladgoud, de overdadige decoratie van de troonzaal: In was het stormachtig, regenachtig weer toen we Fischland bezochten. Nu schijnt de zon volop, de lucht is staalblauw. Vandaag is het een wandeldag. Een eerste stop in Zingst. Een aardig haventje met reeds heel wat toeristisch verkeer.

In Prerow doen we een stevige wandeling door een natuurpark naar de vuurtoren op de kust. We stappen langs de kleurrijke, grote huizen, door en langs de rietvelden, boven en op het strand van de Oostzee. We rijden in oostelijke richting en doen eerst Grimmen aan. Een fraai stadje met stadspoorten, een Wasserturm en een bezienswaardige Marktplatz. Gesprek met een vrouw over vroeger en nu. All of our services hide your IP address: Everything is encrypted and standards based: Net logo and all site content is owned by Packetderm, LLC.

Your IP address is like a phone number, other people can use your IP address to identify you. Our service hides your IP address. This protects you from cyberstalkers, identity thieves, and any that may want to track or harrass you.

Communicate in forums, email, and more without the worry of someone stalking or targeting you. Without someone collecting data about everything you do online, and without fear of Internet participation jeopardizing current or future employment or other opportunities. Did you know that when you send an e-mail, you may not only be sending your location data, but information about the device you are sending it from within the mail headers? Our services protects you from this by removing all identifying information about location, device, and software used from all mail you send, regardless of where you are, what device you are using to send the e-mail phone, tablet, or computer , or what mail app you are using.

Use our VPN from your phone, tablet, or computer to make your skype or other video or VoIP conversations more private when using unknown networks, or simply to access US netflix, hulu, or other streaming video audio, or any Internet traffic when in locations that block or restrict it.

We are open source standards based. We support all popular methods of encryption across all services. Being standards based means that your favorite application will work with us.

The service works with windows, OSX, and unix.